II SA/Gd 357/23

II SA/Gd 357/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-06-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący/
Justyna Dudek-Sienkiewicz /sprawozdawca/
Krzysztof Kaszubowski
Symbol z opisem
6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I OZ 647/23 - Postanowienie NSA z 2024-01-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 1161
art. 12
Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 lutego 2023 r. nr SKO Gd/3816/22 w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej i ustalenia stałej opłaty rocznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącego A. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 lutego 2023 r. sygn. akt SKO Gd/3816/22 w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej i ustalenia stałej opłaty rocznej.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją administracyjną z dnia 4 października 2018 r. nr ROŚ.6124.632.2018, wydaną na wniosek A. S., Starosta Pucki - w związku z ustaleniem
warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy placu składowego (czasowego składowania granitu) z dopuszczeniem lokalizacji kontenera biurowo-socjalnego a także pojemnika na odpady komunalne - zezwolił na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych położonych w obrębie [...] Gmina [...],
stanowiących część działki nr [...] oznaczonych w bonitacji jako łąki trwałe klasy LVI o pow. 0,8071 ha pochodzenia organicznego. Jednocześnie ustalona została z tytułu użytkowania na cele nierolnicze stała opłata roczna w wysokości 7.056,88 zł, płatna przez okres 10 lat tj. od 2019 r. do 2028 r. w terminach do 30 czerwca danego roku. Decyzja ta stała się ostateczna.
W dniu 25 marca 2022 r. A. S. złożył wniosek o zmianę powyższej
decyzji, wnosząc o zmianę powierzchni objętej zezwoleniem na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych poprzez zmniejszenie powierzchni wyłączenia o 0.6047 ha, zgodnie z poprawionym projektem zagospodarowania działki sporządzonym w dniu 10 marca 2022 r przez uprawnionego geodetę oraz ustalenie stałej opłaty rocznej od gruntów o powierzchni 0.2024 ha, stanowiącej 10% obliczonej jednorazowej należności, w wysokości 1769,68 zł, płatnej przez okres 10 lat, tj. od 2019 r. do 2028 r. w terminach do 30 czerwca danego roku.
Decyzją z dnia 8 czerwca 2022 r. Starosta Pucki, działając na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), zwanej dalej k.p.a., zmienił własną decyzję z dnia 4 października 2018 r. nr ROŚ.6124.632.2018 w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej przychylając się do wniosku strony w zakresie pomniejszenia powierzchni wyłączenia z produkcji rolnej o 0.6047 ha i naliczenie od niej opłat płatnych przez okres 7 lat, tj. od 2022 r. do 2028 r., w terminach do dnia 30 czerwca danego roku. Starosta Pucki odmówił ustalenia stałej opłaty rocznej od gruntów o powierzchni 0.2024 ha, stanowiącej 10% obliczonej jednorazowej należności, w wysokości 1769,68 zł, płatnej przez 3 lata, tj. od 2019 r. do 2021 r. w terminach do 30 czerwca danego roku.
Starosta Pucki wskazał w uzasadnieniu, że decyzje wydawane na podstawie art. 155 k.p.a. mają charakter konstytutywny, wywołując skutki ex nunc, a to oznacza, że zmiana lub uchylenie decyzji w trybie art. 155 k.p.a. nie wywołuje skutków przed datą jej wydania, tylko po jej uprawomocnieniu się. Innymi słowy, decyzja wydana w trybie art. 155 k.p.a. wywołuje skutki od daty nabycia przymiotu ostateczności (ex nunc - czyli na przyszłość). W związku z tym opłatę roczną, obliczoną od powierzchni gruntów 0,2024 ha zgodnie z art. 12 ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2409) w kwocie 1769,68 zł, ustalono za okres od 2022 r. do 2028 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. S., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. W niniejszej sprawie powyższe warunki dla zmiany decyzji z dnia 4 października 2018 r. zostały spełnione, albowiem decyzja ta jest decyzją ostateczną, strona odwołująca się jest stroną postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją, a brak jest przepisów szczególnych, które sprzeciwiają się zmianie tej decyzji. W końcu z uwagi na wykazanie materiałem dowodowym, iż faktyczny obszar użytków rolnych wyłączonych z produkcji i określonych w decyzji z dnia 4 października 2018 r. jest mniejszy niż 0.8071 ha, można wskazać na istnienie słusznego interesu strony w zakresie związanym ze zmniejszeniem kwoty należnych opłat rocznych z tego tytułu. Dokonana kontrola działki nr [...] istotnie bowiem wykazała, że nastąpiła faktyczna zmiana sposobu użytkowania gruntu rolnego, przy czym po pierwsze, nie na cel określony wcześniejszą decyzją o warunkach zabudowy oraz po drugie, powierzchnia tej zmiany jest mniejsza niż powierzchnia wskazana w decyzji z dnia 4 października 2018 r.
Wyłączenie z produkcji jest czynnością faktyczną, która na podstawie przepisu art. 11 ust. 1 ustawy, może nastąpić tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie i w jej następstwie. Z treści tego przepisu wynika dla organu wyraźna kompetencja do wydania decyzji kształtujących stosunki prawne w sposób konstytutywny. Organ może upoważnić wnioskodawcę do podjęcia czynności wyłączenia dopiero w czasie następującym po wydaniu decyzji (ex nunc). Możliwość kształtowania przez organ stanów przeszłych w drodze decyzji retroaktywnych jest dopuszczalna wyłącznie w przypadkach przewidzianych przez prawo. Dotyczą one okoliczności, w jakich wyłączenie nie narusza podstawowych założeń ustawy o ochronie gruntów. Od zasady dopuszczającej podjęcie czynności wyłączenia gruntów z produkcji rolnej dopiero po wydaniu decyzji, art. 11 ust. 1b i 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przewiduje wyjątki. W niniejszej sprawie występuje wyjątek określony w art. 11 ust.1b ustawy. I tak w myśl tego przepisu, wniosek o wyłączenie z produkcji użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego jest wiążący, a decyzja ma charakter deklaratoryjny, czyli potwierdzający fakt wyłączenia gruntu rolnego z produkcji wskazanego we wniosku strony.
Jednakże zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 155 k.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu, które taka decyzja kończy nie rozpatruje się ponownie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Jego celem jest jedynie ustalenie, czy spełniły się przesłanki w nim wymienione, a w konsekwencji – czy możliwa jest zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej, w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego. Trybu z art. 155 k.p.a. nie można traktować jako służącego do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną niejako w kolejnej trzeciej instancji. Przedmiotem postępowania w tym trybie nie jest bowiem ponowne rozpatrzenie sprawy, ale byt prawny dotychczasowej decyzji.
Wydanie decyzji w oparciu o powyższy przepis kodeksu postępowania administracyjnego skutkuje tym, że są to decyzje konstytutywne, wywołujące skutki ex nunc, a to oznacza, że zmiana lub uchylenie decyzji w trybie art. 155 k.p.a. nie wywołuje skutków przed datą jej wydania, tylko po jej uprawomocnieniu się. Taki skutek tym samym należało odnieść do ustalenia nowej wysokości opłaty rocznej. Dlatego też zasadnie organ I instancji naliczył opłaty roczne w wysokości odnoszącej się do zmniejszonej powierzchni użytków rolnych wyłączonych z produkcji na przyszłość, czyli poczynając od roku 2022, jednocześnie odmawiając ustalenia nowej opłaty wstecz (za okres od 2019 r. do 2021 r.). Takie rozstrzygnięcie, zdaniem Kolegium, nie narusza też przepisu art. 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest bowiem wyłączenie użytku rolnego z produkcji w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, tylko zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a., a tym samym dotyczy to oceny, czy warunki określone w tym przepisie zostały spełnione.
A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
skargę na powyższą decyzję, w której zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego oraz błędnego i całkowicie dowolnego ustalenia, jakoby kiedykolwiek po wydaniu zmienianej decyzji z dnia 4 października 2018 r. doszło do faktycznego wyłączenia gruntu przedmiotowej działki o powierzchni 0,8071 ha z produkcji rolnej; art. 81a § 1 k.p.a. polegające na odmowie rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony; art. 2, art. 7 i art. 31 ust. 2 Konstytucji RP poprzez brak poszanowania dla zasady działania organów na podstawie i w granicach prawa, a także zasady poszanowania prawa innych podmiotów. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 12 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez ustalenie przez organ I instancji, że obowiązek uiszczania opłat rocznych powstaje od dnia uostatecznienia się decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej, a nie od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z tejże produkcji.
Stawiając powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie stałej opłaty rocznej za grunty o pow. 0,2024 ha, stanowiącej 10 % obliczonej jednorazowej należności w wysokości 1.769,60 zł także za okres od 2019 r. do 2021 r., ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl powyższej regulacji sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W takim przypadku, w myśl art. 145 § 3 p.p.s.a. sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia jest art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023r., poz. 735), dalej "k.p.a.". Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.
W wyroku z dnia 7 października 2020 r. (sygn. akt II OSK 1391/18) Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że w omawianym trybie nadzwyczajnym mogą być uchylane lub zmieniane wszelkie decyzje ostateczne (o ile zostaną spełnione pozostałe przesłanki ustawowe), niezależnie od tego, czy wydane zostały w sprawach wszczętych z urzędu, czy w sprawach wszczętych na wniosek strony; czy wydane zostały w sprawach załatwianych decyzją uznaniową, czy związaną. Skoro przepis art. 155 k.p.a. nie zawiera żadnych ograniczeń ani wyłączeń w tych kwestiach, to brak jest podstaw do wprowadzania do wykładni tego przepisu takich elementów, które z jego treści nie wynikają. Zmiana oceny stanu faktycznego sprawy, następująca po wydaniu w sprawie decyzji ostatecznej, która nie prowadzi do wadliwości lub bezprzedmiotowości tej decyzji, stanowi uzasadnienie dla istnienia trybu, o którym mowa w art. 155 k.p.a.
W sprawie nie jest kwestionowane, że zachodzą przesłanki zastosowania powyższego przepisu, a w szczególności, że za zmianą decyzji z dnia 4 października 2018 r. przemawia słuszny interes strony w zakresie związanym ze zmniejszeniem kwoty należnych opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, odpowiednio do powierzchni, jaka faktycznie temu wyłączeniu podlegała.
Spór w sprawie dotyczy tego, czy owa zmiana decyzji ostatecznej w zakresie opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej może nastąpić wyłącznie ec nunc, jak utrzymują organy, czy ex tunc (wstecz), jak tego domaga się skarżący.
Odpowiadając na tak postawione pytanie należy wyjść od tego, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a., choć dotyczy sprawy nowej, bo przedmiotem jest zmiana treści lub obalenie ostatecznej decyzji, niemniej jednak rozstrzygnięcie tej sprawy odnosi się do praw lub obowiązków stron, mających podstawę w decyzji wzruszanej w tym nadzwyczajnym trybie. Z tego właśnie powodu odpowiedź na to pytanie zależy od treści przepisu prawa materialnego, na podstawie którego rozstrzygnięto sprawę decyzją tworzącą prawa dla strony (stron). Stosując art. 155 k.p.a. organ nie może zatem odejść od regulacji przyjętej w przepisie prawa materialnego przez ocenę, czy daje podstawę do zmiany przyjętej treści rozstrzygnięcia i w jakim zakresie, tj. na przyszłość (ex nunc) czy wstecz (ex tunc).
W związku z powyższym wskazać należy, że w decyzji z dnia 4 października 2018 r. zezwolono na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych klasy ŁVI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego o obszarze 0,8071 ha z działki nr [...] położonej w obrębie [...], gmina [...] i ustalono za grunty o tej właśnie powierzchni
stałą opłatę roczną, płatną przez okres 10 lat, tj. od 2019 r. do 2028 r. W związku z ustaleniem, że faktyczna powierzchnia gruntów wyłączonych z produkcji rolnej wyniosła 0,2024 ha, decyzja powyższa została zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. w ten sposób, że zezwoleniem objęto wyłączenie z produkcji gruntów rolnych klasy ŁVI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego o obszarze 0,2024 ha, a stałą opłatę roczną za grunty o tej powierzchni ustalono za okres 7 lat, od 2022 do 2028 r.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 zdanie 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1161), obowiązek uiszczenia opłat rocznych powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. Językowa wykładnia ww. przepisu jasno wskazuje, że dla aktualizacji obowiązku uiszczenia opłaty bez znaczenia jest sam fakt wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej - liczy się bowiem dopiero urzeczywistnienie tej decyzji w postaci podjęcia przez jej adresatów działań w sferze faktów, polegających na realnej zmianie przeznaczenia gruntów na inne niż rolnicze. Mając zatem na uwadze literalne, klarowne brzmienie przepisu, zgodnie z zasadą interpretatio cessat in claris, można by poprzestać na wskazanych wnioskach. Uzupełniająco warto jednak odnieść się do wątpliwości, jakie mogą wynikać z wykładni systemowej wewnętrznej oraz relacji pomiędzy art. 12 ust. 1 zdanie 2 oraz art. 12 ust. 14 in principio ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, według którego opłatę roczną za dany rok uiszcza się w terminie do dnia 30 czerwca tego roku. W ocenie Sądu pomiędzy wskazanymi przepisami nie zachodzi relacja lex generalis - lex specialis. O ile bowiem art. 12 ust. 1 zdanie 2 dotyczy samego powstania obowiązku uiszczania opłat, o tyle art. 12 ust. 4 ww. ustawy jest związany z ustaleniem daty ich wymagalności. Bezwarunkowe przyjęcie, że opłata ma być uiszczana każdorazowo do 30 czerwca danego roku począwszy od pierwszej takiej daty po wydaniu decyzji o zezwoleniu na wyłączenie gruntów, w istocie niweczyłoby sens art. 12 ust. 1 zdanie 2 powołanej ustawy. Należałoby bowiem uznać, że wymagalność oderwana jest od samego powstania obowiązku uiszczania opłat, każdorazowo zależąc od daty kalendarzowej oraz daty uprawomocnienia się decyzji, a nie działań faktycznych polegających na rzeczywistym wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Tymczasem, możliwa jest interpretacja umożliwiająca spójność w stosowaniu obu przepisów - data 30 czerwca każdego roku jest datą wymagalności danej opłaty rocznej, pod warunkiem, że przed tą datą nastąpiło faktyczne wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. Ad absurdum prowadziłoby bowiem wnioskowanie, zgodnie z którym data wymagalności opłaty poprzedzałaby datę powstania obowiązku jej uiszczania. Posiłkowo Sąd zaznacza, że powyższe rozumowanie znajduje odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. II OSK 224/15, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 października 2018 r., sygn. II SA/Sz 915/18, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2017 r., sygn. IV SA/Wa 1928/17).
Jeśli zatem wprawdzie wydana została decyzja zezwalająca na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych o powierzchni 0,8701 ha, ale faktycznie z produkcji rolnej wyłączony został grunt o powierzchni 0,2024 ha, to biorąc pod uwagę treść art. 12 ust. 1 zdanie 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, skutek prawny zmiany tej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. powinien być powiązany z datą, z jaką nastąpiło faktyczne wyłączenie gruntów z produkcji rolnej i w odniesieniu do powierzchni, jaka temu wyłączeniu faktycznie podlegała.
Należy przy tym podkreślić, że wyłączenie gruntów klasy VI, czyli takich jak w niniejszej sprawie, następuje na wniosek, który ma charakter wiążący, a decyzja ma charakter deklaratoryjny (art. 11 ust. 1b ww. ustawy). Jeżeli więc obowiązek uiszczenia stałej opłaty rocznej powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, to nie powstaje on jeżeli grunty mimo wydania decyzji o której mowa w art. 11 ust. 1b ustawy nie zostaną z tej produkcji faktycznie wyłączone. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 155 k.p.a., na którego podstawie orzeka się o zmianie decyzji ustalającej wysokość stałej opłaty rocznej w taki sposób, aby nie obciążała ona gruntów, które nie zostały faktycznie wyłączone z produkcji rolnej.
Błędnie zatem organ przyjął, że konstytutywny charakter decyzji wydawanej na podstawie art. 155 k.p.a. wyklucza bezwzględnie dopuszczalność orzekania w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej wysokość stałej opłaty rocznej ze skutkiem wstecznym. Jeżeli bowiem zmiana lub uchylenie takiej decyzji miałoby następować wyłącznie na przyszłość, ze skutkiem prawnym od dnia, w którym decyzja zmieniająca lub decyzja uchylająca stałaby się ostateczna, to oznaczałoby to obciążenie skarżącego opłatą roczną od powierzchni gruntów, które nie zostały faktycznie wyłączone z produkcji rolnej, czyli mimo braku spełnienia warunku powstania obowiązku uiszczenia takiej opłaty wynikającego z art. 12 ust. 1 zdanie drugie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Organowi zarzucić zatem należy naruszenie prawa materialnego w postaci art. 12 ust. 1 zdanie drugie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i art. 155 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni wykładnię prawa dokonaną w niniejszym wyroku i ponownie rozpatrzy wniesione przez skarżącego odwołanie od decyzji organu I instancji.
W punkcie drugim wyroku Sąd zasądził na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, orzekając w tym zakresie na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.
Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.