II SA/GD 268/25

II SA/Gd 268/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-09-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Krzysztof Kaszubowski /przewodniczący/
Wojciech Wycichowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I OZ 759/25 - Postanowienie NSA z 2025-12-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 61a par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 września 2025 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 marca 2025 r. nr SKO Gd/4797/24 w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotyczącej świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Decyzją z 17 czerwca 2019 r. Prezydent Miasta Gdyni (dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji"), na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r.
o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm.), odmówił M. T. (dalej: "Wnioskodawczyni", "Skarżąca") świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z tytułu sprawowania opieki nad matką I. T.
W wyniku odwołania wniesionego od ww. decyzji przez Wnioskodawczynię Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z 29 listopada 2019 r. utrzymało ją w mocy.
Na powyższą decyzję Kolegium Wnioskodawczyni wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (dalej: "WSA w Gdańsku"), który wyrokiem z 16 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 169/20 oddalił ją.
Od ww. wyroku Wnioskodawczyni wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA"), który wyrokiem z 10 grudnia 2021 r. sygn. akt I OSK 826/21 oddalił ją.
Wnioskiem z 7 czerwca 2024 r. M. T., na podstawie art. 154 ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) - dalej: "k.p.a.", wystąpiła do Prezydenta o uchylenie bądź zmianę decyzji tego organu z 17 czerwca 2019 r. odmawiającej jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką I. T.
Pismem z 18 czerwca 2024 r. Prezydent, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., zawiadomił Wnioskodawczynię o przekazaniu jej wniosku z 7 czerwca 2024 r. do organu właściwego, tj. Kolegium, informując, że zgodnie z art. 154 k.p.a. organem właściwym do rozpoznania żądania uchylenia lub zmiany decyzji jest organ, który ją wydał - w niniejszej sprawie Kolegium (decyzję z 29 listopada 2019 r.).
Pismem z 18 lipca 2024 r. Kolegium wezwało Wnioskodawczynię do wskazania, czy żądanie uchylenia lub zmiany decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. odnosi się do decyzji Kolegium z 29 listopada 2019 r., czy do decyzji Prezydenta z 17 czerwca 2019 r.
W odpowiedzi (pismo z 13 sierpnia 2024 r.) Skarżąca podkreśliła m.in., że nie składała wniosku dotyczącego decyzji Kolegium, a jej cały wniosek z 7 czerwca 2024 r. dotyczy decyzji Prezydenta.
Pismem z 14 sierpnia 2024 r. M. T. wystąpiła do Prezydenta
z ponagleniem na nierozpatrzenie jej wniosku z 7 czerwca 2024 r. o uchylenie lub zmianę decyzji tego organu z 17 czerwca 2019 r. Wnioskodawczyni podkreśliła, że wniosek złożyła do właściwego organu, tj. Prezydenta, albowiem to ten organ odmówił jej świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem Wnioskodawczyni Kolegium nie jest umocowane do rozpatrzenia jej wniosku, dlatego też Prezydent błędnie przekazał jej wniosek do tego organu.
Postanowieniem z 17 września 2024 r. Kolegium, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany, na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., decyzji Prezydenta z 17 czerwca 2019 r. odmawiającej przyznania Wnioskodawczyni prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad matką I. T.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub
z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Postanowienie takie wydawane jest więc wtedy, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn. Kolegium zauważyło, że ustawodawca nie określił, jakie są to inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, nie ulega jednak wątpliwości,
że dotyczy to sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ odwoławczy podniósł, że z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia np. gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sprawy, w której prowadzone jest już postępowanie, wydano
w sprawie rozstrzygnięcie, albo brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zgłoszonego żądania.
Kolegium zaznaczyło, że art. 61a § 1 k.p.a. ma zastosowanie nie tylko do trybu zwyczajnego, ale także do trybów nadzwyczajnych uregulowanych w k.p.a.
Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
Kolegium wskazało, że w judykaturze i doktrynie ugruntowane jest stanowisko,
iż postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 154 k.p.a.) jest nadzwyczajnym, samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony. Rozpoznając sprawę w trybie postępowania nadzwyczajnego uregulowanego w art. 154 k.p.a. organ nie prowadzi ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, która została rozstrzygnięta decyzją ostateczną.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem wniosku z 7 czerwca 2024 r. w zakresie uchylenia lub zmiany na podstawie art. 154 k.p.a. jest decyzja Prezydenta z 17 czerwca 2019 r., która podlegała kontroli instancyjnej na mocy decyzji Kolegium z 29 listopada 2019 r. utrzymującej ją
w mocy. Wyrokiem z 16 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 169/20 WSA w Gdańsku oddalił skargę na powyższą decyzję Kolegium, następnie wyrokiem z 10 grudnia 2021 r. sygn. akt I OSK 826/21 NSA oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku.
W świetle powyższego Kolegium wezwało Wnioskodawczynię do wyjaśnienia, czy domaga się uchylenia lub zmiany decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym, czy też decyzji pierwszej instancji (pismo z 18 lipca 2024 r.). W odpowiedzi (pismo z 13 sierpnia 2024 r.) Wnioskodawczyni oświadczyła, że jej cały wniosek z 7 czerwca 2024 r. dotyczy decyzji Prezydenta. Jednocześnie w treści tego pisma strona wyraźnie wskazała, że jej wolą jest uchylenie lub zmiana decyzji Prezydenta.
Kolegium podało, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 15 k.p.a.), zaś konsekwencją zasady dwuinstancyjności jest merytoryczny charakter czynności organu odwoławczego.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie decyzją z 29 listopada 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z 17 czerwca 2019 r. Zdaniem Kolegium oznacza to powtórne rozpoznanie i rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, zgodne
z rozstrzygnięciem pierwszej instancji. Powtórzono, że po wydaniu decyzji w postępowaniu odwoławczym przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta tą właśnie decyzją Kolegium
z 29 listopada 2019 r. Wskazano, że w okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotem rozpoznania w trybie art. 154 k.p.a. może być zatem wyłącznie decyzja ostateczna, którą stanowi decyzja Kolegium z 29 listopada 2019 r.
Podsumowując podniesiono, że żądanie Wnioskodawczyni o uchylenie lub zmianę, na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., decyzji Prezydenta z 17 czerwca 2019 r. jest bezprzedmiotowe. Zaistniały więc podstawy do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a., gdyż stanowisko strony ograniczające wniosek do decyzji pierwszej instancji uzasadnia przyczynę niemożności wszczęcia postępowania w trybie art. 154 k.p.a. Postępowanie to może bowiem dotyczyć wyłącznie decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym.
Po rozpoznaniu wniosku M. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium postanowieniem z 12 marca 2025 r. utrzymało w mocy własne postanowienie
z 17 września 2024 r. podtrzymując w całej rozciągłości stanowisko i argumentację na jego poparcie zaprezentowane w postanowieniu z 17 września 2024 r.
W skardze na postanowienie Kolegium z 12 marca 2025 r. M. T. podkreśliła, że decyzja Kolegium z 29 listopada 2019 r. nie odmówiła jej prawa do świadczenia, a jedynie badała decyzję Prezydenta z 17 czerwca 2019 r. odmawiającą jej tego prawa i po zbadaniu tej decyzji Kolegium utrzymało ją w mocy, wskutek czego decyzja Prezydenta stała się ostateczna, prawomocna, obowiązująca. Zdaniem Skarżącej decyzja Kolegium nie zastąpiła decyzji Prezydenta, nie zmieniła jej. Kolegium nie uchyliło bowiem decyzji Prezydenta i nie wydało decyzji orzekającej co do istoty sprawy. W ocenie Skarżącej skoro z prawnego punktu widzenia nie mogą istnieć w obrocie prawnym dwie decyzje odmawiające prawa do świadczenia z jednego, tego samego wniosku, to należy stwierdzić, że tylko decyzja Prezydenta odmawia jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z wniosku inicjującego postępowanie o jego przyznanie. Tak więc, aby nabyć to prawo, którego Prezydent jej odmówił w swojej decyzji, to do tej właśnie przedmiotowej decyzji Prezydenta ma zastosowanie art. 154 k.p.a., a nie do decyzji Kolegium. Dlatego to Prezydent ma obowiązek rozpatrzyć w trybie tego przepisu sprawę dotyczącą wydanej przez siebie decyzji ostatecznej, na mocy której Skarżąca nie nabyła prawa, gdyż Prezydent odmówił jej prawa do świadczenia, decyzja ta stała się ostateczna, prawomocna, nie zmieniona przez żadną inną decyzję.
Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia
25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane
w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został
w skardze podniesiony.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane
w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 12 marca 2025 r. utrzymujące
w mocy postanowienie tego organu z 17 września 2024 r. odmawiające M. T. wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany, na podstawie art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2024 r., poz. 572), decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z 17 czerwca 2019 r. odmawiającej Skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad matką I. T.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia Kolegium z 17 września 2024 r. jest art. 61a § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (tj. żądanie wszczęcia postępowania - przyp. Sądu), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub
z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio.
W przytoczonej wyżej regulacji zawarto dwie odrębne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.
Pierwszą jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Odmowa wszczęcia postępowania na tej podstawie jest możliwa wówczas, gdy wnioskodawca nie posiada zdolności prawnej lub nie ma interesu prawnego w sprawie (nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.) oraz ustalenie tej kwestii jest oczywiste i nie wymaga złożonego procesu wykładni.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania powinno ograniczać się do sytuacji, w której żądanie takie zostało zgłoszone przez podmiot oczywiście nieuprawniony, przy czym stwierdzenie tej okoliczności powinno być na tyle proste, że nie powinno wymagać prowadzenia postępowania wyjaśniającego lub złożonego procesu wykładni przepisów prawa materialnego. Zatem odmowa wszczęcia postępowania powinna być ograniczona do przypadków, gdy brak przymiotu strony wynika z samego podania wnioskodawcy, bądź gdy ustalenie tego może być dokonane w drodze prostych czynności wyjaśniających organu administracji (zob. wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1060/15, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Drugą przesłanką jest istnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia i nie zawarł nawet przykładowego katalogu tego rodzaju przyczyn. Na tym tle w orzecznictwie i w doktrynie wypracowany został pogląd, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa
w art. 61a § 1 k.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Podkreśla się, że zastosowanie komentowanego przepisu może mieć miejsce na wstępnym etapie badania wniosku, tj. gdy nie trzeba prowadzić postępowania wyjaśniającego po to, aby stwierdzić, że sprawa wywołana konkretnym wnioskiem powinna zakończyć się odmową wszczęcia postępowania
z przyczyn formalnych. Jako "inną uzasadnioną przyczynę" nakazującą odmowę wszczęcia postępowania wskazuje się ponadto brak w przepisach prawa podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (tak: A. Wróbel [w:] A. Wróbel,
M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 394).
W niniejszej sprawie Skarżąca, na podstawie art. 154 k.p.a., domaga się uchylenia lub zmiany decyzji Prezydenta z 17 czerwca 2019 r.
Oceniając powyższy wniosek w pierwszej kolejności należy wskazać,
że postępowanie o zmianę lub uchylenie decyzji, prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a., jest postępowaniem nadzwyczajnym, odrębnym od postępowania zwykłego i stanowi odstępstwo od uregulowanej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Celem tego postępowania nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy (zob. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 586/06), lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji ostatecznej z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 154 k.p.a., tj. ustalenie, czy za zmianą (uchyleniem) decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.
Trzeba również wyraźnie zaznaczyć, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych w oparciu o przepis art. 154 k.p.a. nie może dotyczyć wszystkich decyzji.
Po pierwsze, w tych trybach nie mogą być uchylane lub zmieniane decyzje wadliwe, które powinny być zweryfikowane w drodze innych postępowań nadzwyczajnych
np.: art. 145, art. 156 k.p.a., gdyż pomiędzy tymi postępowaniami nie ma konkurencyjności (zob. wyrok NSA z 24 marca 1998 r. sygn. akt I SA 1087/97).
Przepisu art. 154 k.p.a. nie można także stosować w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji, przy wydaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek do wydania takiej decyzji. Ta stanowcza regulacja prawna nie pozwala na jej korygowanie elementami natury "słusznościowej", czy celowościowej, z powoływaniem się na interes społeczny lub uzasadniony interes strony. Inna wykładnia przepisu art. 154 k.p.a. prowadziłaby do wniosku, że organ w każdym przypadku, niezależnie od treści przepisów, zobowiązany byłby do uwzględniania wniosków stron o uchylenie lub zmianę decyzji, jeśli tylko uzasadniałby to słuszny interes strony (zob. wyrok WSA w Warszawie z 1 października 2020 r. sygn. akt 294/20).
Po trzecie wreszcie, brzmienie art. 154 k.p.a. jest jednoznaczne i nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do tego, że tryb ten dotyczy "decyzji ostatecznej".
Normatywna definicja decyzji ostatecznej znajduje się w art. 16 § 1 k.p.a., zgodnie
z którym ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do decyzji ostatecznych należą:
1. decyzje wydane przez organ pierwszej instancji, od których nie wniesiono
w ustawowym terminie odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy
(zob. wyrok NSA z 28 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2190/11);
2. decyzje wydane przez organ odwoławczy lub organ rozpoznający wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy;
3. decyzje, które są ostateczne na mocy przepisów szczególnych (decyzje podjęte
w jednoinstancyjnym postępowaniu);
4. decyzje, co do których strony zrzekły się prawa do złożenia odwołania.
W rozpoznawanej sprawie Skarżąca konsekwentnie wnosi o uchylenie lub zmianę, w trybie art. 154 k.p.a., decyzji Prezydenta z 17 czerwca 2019 r., którą odmówiono jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Żądanie takie zostało sformułowane we wniosku
z 7 czerwca 2024 r., w kierowanym do Kolegium piśmie z 13 sierpnia 2024 r., w ponagleniu z 14 sierpnia 2024 r., we wniosku z 9 października 2024 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również w skardze do sądu administracyjnego.
Tymczasem, jak słusznie wskazywało Kolegium w uzasadnieniach wydanych
w sprawie rozstrzygnięć, decyzja Prezydenta z 17 czerwca 2019 r. została poddana kontroli w administracyjnym toku instancji, w wyniku której to kontroli została utrzymana
w mocy decyzją Kolegium z 29 listopada 2019 r. I to właśnie decyzja Kolegium
z 29 listopada 2019 r. ma przymiot "ostateczności" w rozumieniu art. 154 k.p.a. i to jedynie ta decyzja może stanowić przedmiot wniosku na podstawie omawianej regulacji.
Należy zauważyć, że pismem z 18 lipca 2024 r. Kolegium (po przytoczeniu treści przepisu art. 154 § 1 k.p.a. i opisaniu dotychczasowego przebiegu postępowania zainicjowanego wnioskiem Skarżącej z 26 maja 2011 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego) wezwało Skarżącą do wskazania, czy żądanie uchylenia lub zmiany,
w myśl art. 154 k.p.a., odnosi się do decyzji Kolegium z 29 listopada 2019 r., czy decyzji Prezydenta z 17 czerwca 2019 r.
W odpowiedzi (pismo z 13 sierpnia 2024 r.) Skarżąca podkreśliła m.in., że nie składała wniosku dotyczącego decyzji Kolegium, a jej cały wniosek z 7 czerwca 2024 r. dotyczy decyzji Prezydenta.
W związku z powyższym należy podzielić stanowisko Kolegium, że żądanie Skarżącej dotyczące uchylenia lub zmiany, na podstawie art. 154 k.p.a., decyzji Prezydenta z 17 czerwca 2019 r. jest niedopuszczalne. Zaistniały więc podstawy do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a., gdyż postępowanie w tym przedmiocie nie może być wszczęte z przyczyn przedmiotowych.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.[pic]