II SA/GD 193/25

II SA/Gd 193/25 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-10-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Diana Trzcińska
Krzysztof Kaszubowski /przewodniczący/
Wojciech Wycichowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2025 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2025 r. sygn. akt SKO Gd/2960/24 w przedmiocie wymierzenia "C." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kary pieniężnej za zniszczenie drzewa postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu K. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Decyzją z 8 maja 2024 r. Marszałek Województwa Pomorskiego wymierzył "C." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: "Spółka") administracyjną karę pieniężną za zniszczenie, z zachowaniem żywotności, drzewa z rodzaju wierzba, spowodowane usunięciem gałęzi w wymiarze przekraczającym 50% korony, która się rozwinęła w całym okresie rozwoju drzewa, rosnącego na terenie położonym przy ul. [...] w G. (granica działek nr [...] i [...]).
W wyniku odwołania wniesionego od ww. decyzji przez Spółkę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "Kolegium") decyzją z 21 stycznia 2025 r utrzymało ją w mocy.
Na powyższą decyzję Kolegium skargę wniosła: "C." Sp. z o.o. K. D., PESEL [...], ul. [...], G.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut) K. D. wniósł o uznanie, że stroną skarżącą w przedmiotowej sprawie jest osoba fizyczna: K. D., ul. [...].
Zarządzeniem z 8 lipca 2025 r. zobowiązano K. D. do jednoznacznego wskazania, czy stroną skarżącą w sprawie ze skargi na decyzję Kolegium z 21 stycznia 2025 r. w przedmiocie wymierzenia Spółce kary pieniężnej za zniszczenie drzewa jest K. D. czy Spółka, a w przypadku wskazania, że stroną skarżącą jest K. D. zobowiązano K.D. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję Kolegium z 21 stycznia 2025 r. w przedmiocie wymierzenia Spółce kary pieniężnej za zniszczenie drzewa (art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a."), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi K. D. wskazał, że w tej sprawie skarżącym jest K. D. podkreślając, że jest współwłaścicielem Spółki i w związku z tym podejmuje wszystkie decyzje dotyczące jej działania, reguluje jej zobowiązania poprzez dokonywanie wszelkich należnych opłat, jak i reprezentuje Spółkę na zewnątrz. W związku z tym za oczywiste K. D. uznał, że ma interes prawny do występowania w przedmiotowej sprawie jako strona tego postępowania. K. D. wyjaśnił, że interes prawny to pojęcie, które odnosi się do sytuacji, w której podmiot posiada prawnie uzasadnione powody do działania, a w tej sprawie ma on prawnie uzasadnione działania do podejmowania czynności, gdyż dotyczą one jego firmy.
K. D. podniósł, że jego interes prawny oparty jest o treść art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), który stanowi, że stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie, a w tej sprawie, jako współwłaściciel Spółki, posiada on interes osobisty do działania w sprawie, gdyż toczące się postępowanie, w okolicznościach stanu faktycznego tej konkretnej sprawy, potwierdza, że zachodzi normatywny związek pomiędzy jego interesem prawnym a postępowaniem administracyjnym. W ocenie K. D. w tej sprawie wyraża się to tym, że w wyniku tego postępowania zostanie wydana decyzja, która rozstrzygnie o jego prawach, a więc występuje związek między sferą jego indywidualnego prawa a sferą administracyjną, w której ma nastąpić rozstrzygnięcie tej sprawy, w tym sensie, że jako podmiot legitymujący się interesem prawnym może domagać się w tej sprawie konkretyzacji swoich praw. Dlatego też, z tych względów wystąpił ze skargą celem dokonania kontroli wskazanej decyzji Kolegium.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd zawsze bada legitymację skargową strony, zgodnie bowiem z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
Zarówno w doktrynie (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009, s. 275), jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt OPS 1/04, ONSAiWSA 2005/4/62) wskazuje się, że pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego.
W judykaturze wskazuje się również, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. W wyroku z 3 czerwca 1996 r. sygn. akt II SA 74/96 (ONSA 1997/2/89) NSA uznał w związku z tym, że podmiot mający udział w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością nie jest uprawniony do wniesienia skargi na podstawie art. 33 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) na odmowę wydania spółce koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych ze względu na brak własnego interesu prawnego.
Z nadesłanych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z 8 grudnia 2023 r. organ pierwszej instancji wezwał "C." Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (jako właściciela działki nr [...], obręb [...]) m.in. do wyjaśnienia, czy Spółka sama dokonała redukcji korony drzewa z rodzaju wierzba rosnącego w pasie drogowym drogi publicznej, tj. ul. [...] w G. (działka nr [...], obręb [...]). W odpowiedzi (pismo z 19 grudnia 2023 r.) Spółka wyjaśniła m.in., że redukcji korony drzewa dokonała we własnym zakresie. W związku z taką informacją organ pierwszej instancji wszczął wobec Spółki postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie jednej sztuki drzewa z rodzaju wierzba. Po zgromadzeniu materiału dowodowego w ramach tego postępowania organ pierwszej instancji wydał w dniu 8 maja 2024 r. decyzję, którą wymierzył Spółce karę pieniężną za zniszczenie ww. drzewa. Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka, podobnie jak skargę na decyzję organu odwoławczego. Dopiero w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi K. D. wniósł o uznanie, że stroną skarżącą w przedmiotowej sprawie jest on jako osoba fizyczna, a nie Spółka, wyjaśniając następnie m.in., że jest współwłaścicielem Spółki i w związku z tym podejmuje wszystkie decyzje dotyczące jej działania, reguluje jej zobowiązania poprzez dokonywanie wszelkich należnych opłat, jak i reprezentuje Spółkę na zewnątrz.
Oceniając powyższą argumentację należy wskazać, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest osobą prawną założoną przez wspólników, którzy wykonują w niej przyznane im uprawnienia, kształtują jej działalność i wpływają na jej funkcjonowanie. Ze względu na osobowość prawną spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest podmiotem prawa odrębnym od swoich wspólników. W jej strukturze wewnętrznej powstają stosunki prawne pomiędzy spółką a jej wspólnikami, którzy są z jednej strony odrębnymi od spółki podmiotami prawa, z drugiej zaś wchodzą w skład jej struktury organizacyjnej, gdyż ją tworzą. Należy również wskazać, że z mocy art. 174 § 1 w zw. z art. 151 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r., poz. 18) - dalej: "k.s.h.", wspólnik spółki posiada określone prawa i obowiązki w spółce, natomiast bycie udziałowcem spółki wiąże się z wpływem na jej działalność oraz na realizację przedmiotu jej działania. Jednakże należy wyraźnie podkreślić, że dotyczą one stosunków wewnętrznych spółki. Zgodnie z art. 174 § 1 k.s.h., jeżeli ustawa lub umowa spółki nie stanowi inaczej, wspólnicy mają równe prawa i obowiązki w spółce. Przepis ten należy interpretować w powiązaniu z przepisami k.s.h., z których wynika, że wspólnicy mają równe prawa majątkowe (jak prawo do udziału w zysku, prawo pierwszeństwa do objęcia nowych udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym, prawo do kwoty likwidacyjnej) i organizacyjne (jak prawo głosu, prawo do udziału w zgromadzeniu wspólników, prawo kontroli). Dodatkowo art. 151 § 4 k.s.h wprost wyłącza odpowiedzialność wspólników spółki za jej zobowiązania.
Tym samym, z faktu bycia wspólnikiem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie można wywodzić interesu prawnego w uczestniczeniu w postępowaniu administracyjnym, w którym nakłada się na tę spółkę określone obowiązki. W sytuacji gdy wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwestionuje decyzje administracyjne skierowane do tej spółki, może on skorzystać z uprawnień określonych w przepisach k.s.h., a nie kwestionować tych decyzji w postępowaniu administracyjnym (a następnie przed sądem administracyjnym), gdyż nie posiada on przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), ponieważ ze względu na osobowość prawną spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest podmiotem prawa odrębnym od swoich wspólników.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że K. D. nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Zdaniem Sądu prawo do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 21 stycznia 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa Pomorskiego z 8 maja 2024 r., którą wymierzono Spółce administracyjną karę pieniężną za zniszczenie drzewa, przysługiwało wyłącznie Spółce, a nie K.D.
Jak już wcześniej wskazano, istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny w postępowaniu wstępnym, a jeżeli w wyniku tego badania sąd ustali, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę.
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi.