II SA/Gd 158/26

II SA/Gd 158/26 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-06-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Justyna Dudek-Sienkiewicz /sprawozdawca/
Katarzyna Krzysztofowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 1691
art. 134 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks  postępowania administracyjnego
Sentencja
Dnia 17 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 26 listopada 2025 roku, numer G.RUZ.4219.17.2025.3.AK w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę.
Uzasadnienie
D. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 26 listopada 2025 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Dyrektor Zarządu Zlewni w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z 8 maja 2024 r.:
I. udzielił G. Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na:
usługę wodną polegającą na piętrzeniu wód rzeki W. na stopniu wodnym w P., gm. Ś., na potrzeby Małej Elektrowni Wodnej w P.;
na pobór wód z rzeki W. na ww. stopniu do celów energetycznych;
na zrzut wód na dolne stanowisko rzeki po jej spracowaniu w dwóch turbinach poziomych Kaplana (traktowany jako pobór zwrotny);
na pobór wód z rzeki W. na stopniu wodnym w P. zlokalizowanym po południowej stronie ujęcia wody, do celów energetycznych, dla celów przepławki dla ryb dwuśrodowiskowych typu Vertical Slot oraz zrzut tej samej ilości wody na dolne stanowisko przepławki dla ryb w ilości wody pobranej;
II. zatwierdził instrukcję gospodarowania wodą "Mała Elektrownia Wodna Instrukcja Gospodarowania Wodą" opracowaną w grudniu 2023 r.;
III. wygasił z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna ust. I pkt 2 i pkt 3 decyzji Starosty Ś. z dnia 12 kwietnia 2006 r. zmienionej decyzją z dnia 4 grudnia 2017 r. o udzieleniu spółce E. z J. pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód rzeki W. przy pomocy jazu ulgowego północnego dla celów energetycznych.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie postanowieniem z 26 listopada 2025 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania wniesionego przez D. W. od decyzji organu pierwszej instancji z 8 maja 2024 r. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca pismem z 18 lipca 2025 r. (data wpływu wniosku uzupełnionego: 18 sierpnia 2025 r.) złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z 8 maja 2024 r. wnosząc jednocześnie odwołanie od tej decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że postanowieniem z 14 listopada 2025 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Podkreślono, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało doręczone stronom postępowania, w tym skarżącej, poprzez obwieszczenie publiczne, o którym stanowi art. 49 § 1 K.p.a. w zw. z art. 401 ust. 3 ustawy Prawo wodne ze względu na to, że liczba stron postępowania przekracza 10. Zawiadomienie o decyzji uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie. Za dzień publicznego obwieszczenia w przypadku dokonania obwieszczenia w więcej niż jednej formie (za pomocą różnych środków przekazu) rozumie się dzień, w którym obwieszczenie zostało zamieszczone najpóźniej i ten dzień traktować należy jako dzień doręczenia przez publiczne ogłoszenie w trybie art. 49 K.p.a. Biorąc pod uwagę datę publicznego obwieszczenia o wydanej decyzji umieszczonego na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Ś., tj. 22 maja 2024 r., doręczenie stronom postępowania, w tym skarżącej, nastąpiło 5 czerwca 2024 r., a zatem ostatni dzień do wniesienia odwołania to 19 czerwca 2024 r. Ponieważ postanowieniem z 14 listopada 2025 r. odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, odwołanie wniesione przez skarżącą pismem z dnia 18 lipca 2025 r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu.
D. W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 26 listopada 2025 r., wnosząc o jego uchylenie, zarzuciła naruszenie:
1/ art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 14 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez ich błędne zastosowanie i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w C. z 8 maja 2024 r. mimo ziszczenia się przesłanek do przywrócenia terminu do jego wniesienia.
2/ art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego naruszenie na skutek wydania zaskarżonego postanowienia przed doręczeniem skarżącej postanowienia z 14 listopada 2025 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w C. z 8 maja 2024 r.
3/ art. 28 w zw. z 49 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 401 ust. 3 ustawy Prawo wodne poprzez uznanie ich prawidłowego zastosowania w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym z 8 maja 2024 r. pomimo tego, że nie było ku temu podstaw faktycznych i pomimo wadliwego ustalenia stron postępowania.
W uzasadnieniu wskazano, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z 8 maja 2024 r. zostało doręczone skarżącej 15 grudnia 2025 r, czyli już po doręczeniu jej postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, które doręczone zostało 3 grudnia 2025 r. W związku z tym, powołując się na art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego skarżąca stwierdziła, że nie sposób uznać, iż wydając 26 listopada 2025 r. zaskarżone postanowienie organ mógł powołać się z uzasadnieniu tego aktu na postanowienie z 14 listopada 2025 r., które nie weszło jeszcze do obrotu prawnego.
Skarżąca stwierdziła następnie, że treść uzasadnienia rozstrzygnięcia nie zawiera oznaczenia stron postępowania choćby w postaci wymienienia ich w formie listy adresatów. Część dokumentów znajdujących się w aktach, jak np. obwieszczenie z 16 maja 2024 r., odwołuje się do wykazu załączonego do akt sprawy, który zgodnie z ustaleniami skarżącej był elementem operatu wodnoprawnego sporządzonego na zlecenie wnioskodawcy, a nie dokumentem sporządzonym w wyniku ustalenia przez organ kręgu uczestników. Zawiadomienie z 29 lutego 2024 r. mimo powołania się w jego treści na "wykaz stanowiący załącznik do niniejszego zawiadomienia", nie posiada żadnego wykazu. Przyjąć zatem można, że organ rozpatrujący złożony przez skarżącą wniosek bez przeprowadzenia jakichkolwiek czynności kontrolnych przyjął za własne, a więc w sposób dowolny, krąg uczestników wskazanych w operacie wodnoprawnym. Uznać należy to za wadliwe, organ administracji publicznej prowadząc postępowanie w sprawie indywidualnej jest bowiem zobowiązany stosować przepisy K.p.a. Organ przyjął bez żadnej weryfikacji wykaz stron postępowania, których ilość była wystarczająca do zastosowania naruszonych przepisów. Organ nie przeprowadził też na etapie rozpatrywania wniosku skarżącej weryfikacji poprawności ustalenia przez organ wydający decyzję wodnoprawną stron postępowania, ograniczył się w treści uzasadnienia postanowienia z 14 listopada 2025 r. do stwierdzenia: "Z dokumentacji przesłanej przez organ I instancji wynika, że liczba stron postępowania znacznie przekracza 10, [...]", organ nie wskazał nawet, ile konkretnie podmiotów zostało uznanych za stronę tego postępowania. Skoro zarzut skarżącej sprowadzał się do wadliwego ustalenia kręgu uczestników, to podstawowym obowiązkiem organu rozpatrującego jej wniosek było precyzyjne i indywidualne zweryfikowanie prawidłowości przypisania statusu strony każdemu podmiotowi.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Uczestnik postępowania G. Sp. z o.o. w piśmie procesowym z 11 maja 2026 r. także wniosła o oddalenie skargi. Podkreślono, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu nie jest prejudykatem dla zaskarżonego postanowienia z 26 listopada 2025 roku. Odwołanie skarżącej o ile w ogóle zostało wniesione, zostało wniesione 18 lipca 2025 r., a więc ponad 13 miesięcy po upływie terminu do wniesienia odwołania oraz ponad rok po uprawomocnieniu się decyzji. Powoduje to, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Dopiero wydanie postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania spowodowałoby zmianę stanu prawnego uzasadniającą inne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Odmowa jego przywrócenia nie miała żadnego znaczenia, dlatego organ nie mógł naruszyć art. 110 K.p.a., który odnosi się do zasady trwałości decyzji administracyjnej oraz zasady związania organu administracyjnego wydaną decyzją.
Uczestnik postępowania wskazał następnie, że zgodnie z art. 401 ust. 3 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, jeżeli liczba stron w postępowaniu w sprawach dotyczących pozwolenia wodnoprawnego przekracza 10, do stron innych niż wnioskodawca stosuje się art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Zdaniem uczestnika przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do ogólnych regulacji K.p.a. i nakazuje stosowanie art. 49 K.p.a. (obwieszczenie publiczne) w postępowaniach o pozwolenie wodnoprawne, w których liczba stron przekracza 10.
W odniesieniu do kolejnego zarzutu skargi wskazano, że w postępowaniach o pozwolenie wodnoprawne obowiązek określenia zakresu oddziaływania inwestycji oraz wskazania potencjalnych uczestników postępowania spoczywa na wnioskodawcy, który przedkłada operat wodnoprawny sporządzony przez uprawnionego projektanta. Organ administracji nie ma obowiązku prowadzenia własnych, niezależnych analiz hydrologicznych, hydrotechnicznych czy środowiskowych w celu weryfikacji zasięgu oddziaływania inwestycji, ocenia przedłożony operat pod kątem jego kompletności i zgodności z wymogami prawa, ale nie zastępuje projektanta w ustalaniu danych technicznych. Zrealizowanie postulatu skarżącej, że organ powinien był samodzielnie zweryfikować zasięg oddziaływania inwestycji oznaczałoby w istocie, że organ powinien sporządzić własny, alternatywny operat wodnoprawny, co byłoby rażącym przekroczeniem kompetencji organu administracyjnego. W operacie wodnoprawnym wskazano 83 nieruchomości położone na obszarze oddziaływania urządzeń, zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy prawidłowo więc stwierdziły, że liczba stron postępowania znacznie przekraczała 10.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W wyniku takiej kontroli akt może zostać uchylony w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Kontrola legalności przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie w tak zakreślonych granicach kognicji doprowadziła do wniosku, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z prawem, a skarga nie może być uwzględniona.
Kontroli Sądu zostało poddane postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, której przedmiotem było m.in. udzielenie pozwoleń wodnoprawnych na usługę wodną polegającą na piętrzeniu wód rzeki W. na stopniu wodnym w P., gm. Ś., na potrzeby Małej Elektrowni Wodnej w P., na pobór wód z rzeki W. na ww. stopniu do celów energetycznych, na zrzut wód na dolne stanowisko rzeki po jej spracowaniu w dwóch turbinach poziomych Kaplana (traktowany jako pobór zwrotny) i na pobór wód z rzeki W. na stopniu wodnym w P. zlokalizowanym po południowej stronie ujęcia wody, do celów energetycznych, dla celów przepławki dla ryb dwuśrodowiskowych typu Vertical Slot oraz zrzut tej samej ilości wody na dolne stanowisko przepławki dla ryb w ilości wody pobranej.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691), zwanej dalej k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia m.in. uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Analizę sytuacji procesowej rozpocząć należy od odnotowania, że w odniesieniu do odwołania skarżącej od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 8 maja 2024 r. w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego, wydane zostało zarówno zaskarżone postanowienie z dnia 26 listopada 2025 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jak i postanowienie z dnia 14 listopada 2026 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (którego dotyczy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 17 czerwca 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 157/26 oddalający skargę na to postanowienie).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2013/24, stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie może nastąpić przed rozstrzygnięciem w przedmiocie wniosku strony o przywrócenie tego terminu. Przywrócenie go wyłącza bowiem możliwość stwierdzenia uchybienia terminu (por. wyrok NSA w Warszawie z 23 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 350/98; A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego", LEX/el 2023, pkt 14 do art. 134).
Po wydaniu ostatecznego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, organ może dopiero postanowić o uznaniu odwołania za wniesionego z naruszeniem obowiązującego terminu (por. A. Wróbel, op. cit. uwaga 12 do art. 134; A. Golemba [w:] H. Knysiak-Sudyka (red.), A. Cebera, J. Firlus, T. Kiełkowski, K. Klonowski, M. Romańska "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. II, uwaga 5 do art. 134; postanowienie NSA z 18 listopada 2016 r. sygn. akt I OZ 1237/16; wyrok NSA z 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1551/19).
Tak więc postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy może wydać dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu złożonego przez stronę wniosku o przywrócenie terminu. W przypadku wydania postanowienia o przywróceniu terminu wyłączona jest dopuszczalność wydania postanowienia o uchybieniu terminu, a zatem przed rozpatrzeniem tego wniosku strony, wydanie takiego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu, jest niezgodne z prawem (por. Barbara Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2022, pkt 3 do art. 134).
W niniejszej sprawie postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania zostało wydane w dniu 26 listopada 2025 r., zaś postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – w dniu 14 listopada 2025 r. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że stwierdzenie uchybienia terminu nastąpiło przed ostatecznym rozstrzygnięciem wniosku o przywrócenie terminu, niezależnie od daty doręczenia stronie wcześniejszego z wydanych postanowień.
Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 157/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę D. W. na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 14 listopada 2025 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z 8 maja 2024 r. w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. Skutkiem tego wyroku jest pozostanie w obrocie prawnym ostatecznego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, w związku z czym nie było podstaw do przyjęcia, że postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu wydano przedwcześnie. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu jako ostateczne, z chwilą jego wydania weszło do obrotu prawnego. W konsekwencji organy stosujące prawo, w tym także organ rozpatrujący odwołanie, ma obowiązek uwzględniać stan prawny ukształtowany ostatecznym postanowieniem o odmowie przywrócenia terminu.
Decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 8 maja 2024 r. została doręczona stronom postępowania w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 k.p.a. w związku z art. 401 ust. 3 ustawy Prawo wodne poprzez obwieszczenie publiczne. Obwieszczenie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Ś. w dniu 22 maja 2024 r. oraz w Biuletynach Informacji Publicznej właściwych organów. Zgodnie z art. 49 § 2 k.p.a., doręczenie nastąpiło z dniem 5 czerwca 2024 r. - po upływie 14 dni od obwieszczenia. Termin do złożenia odwołania upłynął zatem 19 czerwca 2024 r. Odwołanie wniesione zostało natomiast w dniu 18 lipca 2025 r., a zatem trzynaście miesięcy po upływie terminu do jego wniesienia. Skarżąca złożyła także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednak nie został on przez organ uwzględniony, o czym była mowa wyżej.
W tej sytuacji w zaskarżonym postanowieniu organ stwierdził jedynie obiektywną niesporną okoliczność – odwołanie zostało złożone przez skarżącą po terminie, który nie został przywrócony. Zarzuty skargi dotyczące natomiast tego, czy Dyrektor Zarządu Zlewni w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie prawidłowo zastosował tryb doręczenia decyzji w oparciu o art. 49 § 1 k.p.a. w związku z art. 401 ust. 3 ustawy Prawo wodne, nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, albowiem kwestia ta została przesądzona w postanowieniu Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 14 listopada 2025 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z 8 maja 2024 r. w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego, na które wniesiona została odrębna od niniejszej - skarga do sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2026 r. wydanym w sprawie II SA/Gd 157/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę odniósł się do tej kwestii wskazując, że ponieważ z orzekaniem w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej można mieć do czynienia wyłącznie wówczas, gdy czynność została dokonana w warunkach spóźnienia, należało ustalić, czy doszło do skutecznego doręczenia skarżącej decyzji w sprawie pozwolenia wodnoprawnego w trybie art. 49 k.p.a. Odpowiadając na tak postawione pytanie Sąd uznał, że strony o decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w C. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 8 maja 2024 r. zostały zawiadomione zgodnie z prawem, a skarżąca poza kwestionowaniem zastosowania przez organ art. 49 k.p.a. w żaden sposób nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji procesowej skuteczność doręczenia stronie decyzji badana była w ramach rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a odmowa przywrócenia terminu do dokonania tej czynności skutkować musiała wydaniem kolejnego postanowienia w trybie art. 134 k.p.a. o stwierdzeniu uchybienia terminu, motywowanego obiektywną niesporną okolicznością – odwołanie zostało złożone przez skarżącą po terminie, który nie został przywrócony.
W rezultacie uznać trzeba, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W konsekwencji Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.