II SA/Gd 1177/23

II SA/Gd 1177/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-05-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz
Jakub Chojnacki
Katarzyna Krzysztofowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2024 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg: M. N., M. P., D. L., J. Ł., S. z siedzibą w K. oraz R. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 października 2023 r., nr SKO Gd/4950/23 w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego warunków zabudowy oddala skargi.
Uzasadnienie
M. N., M. P., D. L., J. Ł., R. Z. i Stowarzyszenie [...] (dalej jako: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej jako: Kolegium, SKO) z dnia 12 października 2023 r., nr SKO Gd/4950/23, stwierdzające niedopuszczalność zażaleń wniesionych przez ww. osoby na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Prabuty (dalej jako: Burmistrz) z dnia 27 lipca 2023 r., nr GPG.6730.34.2023, którym odmówiono zawieszenia toczącego się postępowania administracyjnego.
Skargi zostały wniesione w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Pismami z 23 i 27 czerwca 2023 r. Burmistrz zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej o mocy do 499 kW, na częściach działek nr [...]-[...], położonych w obrębie S., gmina P.
W dniu 14 lipca 2023 r. do organu wpłynął wniosek Stowarzyszenia [...] o zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego. We wniosku wskazano na szczególną lokalizację inwestycji i uwarunkowania środowiskowe tego terenu, które powinny być uwzględnione przy rozpoznaniu sprawy. Okoliczności te, zdaniem wnioskodawcy, winny skutkować wszczęciem postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko i wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Wnioski o tożsamej treści o zawieszenie przedmiotowego postępowania złożyły także inne osoby biorące udział w sprawie, w tym pozostali skarżący.
Postanowieniem z dnia 27 lipca 2023 r. Burmistrz odmówił zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia uznał, iż nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki wymienione w art. 97 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) dalej "k.p.a.", obligujące do zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu. Natomiast, zgodnie z art. 98 k.p.a., fakultatywne zawieszenie postępowania jest możliwe, jeśli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte. Instytucja zawieszenia służy więc wyłącznie stronie inicjującej postępowanie, a nie innym stronom, czy podmiotom uczestniczącym w tym postępowaniu.
W postanowieniu tym zawarto pouczenie o przysługującym na nie zażaleniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Odpisy postanowienia zostały doręczone Stowarzyszeniu oraz pozostałym skarżącym.
Jednakowo brzmiącymi pismami z 1 sierpnia 2023 r. i 4 sierpnia 2023 r. skarżący wnieśli zażalenia od powyższego postanowienia.
Po rozpoznaniu tych zażaleń, postanowieniem z dnia 12 października 2023 r. – wydanym na podstawie art. 134 i art. 144 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło ich niedopuszczalność.
W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że w stanie prawnym obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r. zażalenie nie przysługuje na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Postanowienie takie strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej merytorycznie sprawę, na podstawie art. 142 k.p.a. Wprawdzie, jak zauważono, strony zastosowały się do błędnego pouczenia zawartego w rozstrzygnięciu organu I instancji, a zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie co do prawa wniesienia odwołania (zażalenia) nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, to jednak nie można w ten sposób ani przyznawać stronie uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania administracyjnego, ani też usankcjonować nieistniejących zasad zaskarżania, wskazanych przez organ pierwszej instancji. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie, strona jest uprawniona do wniesienia zażalenia jeżeli ustawa jej na to pozwała. Niedopuszczalna jest zatem sytuacja, by adresat pisma otrzymywał dodatkowe uprawnienia, nieprzewidziane przez ustawę, na skutek błędnego pouczenia.
Skargi na postanowienie Kolegium wnieśli: M. N. - skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 1177/23; M. P. - skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 1178/23; D. L. - skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 1179/23; J. Ł. - skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 1180/23; R. Z. - skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 1181/23; W. Z. - skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 1182/23 oraz Stowarzyszenie [...]- skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Gd 1183/23.
Prawomocnym postanowieniem z 6 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 1182/23, Sąd odrzucił skargę W. Z.
Postanowieniami z dnia 22 lutego 2024 r., wydanymi w sprawach o sygnaturach akt: II SA/Gd 1178/23, II SA/Gd 1179/23, II SA/Gd 1180/23, II SA/Gd 1181/23
i II SA/Gd 1183/23, Sąd - na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) połączył te sprawy ze sprawą ze skargi M. N., zarejestrowaną pod sygnaturą akt II SA/Gd 1177/23 - do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił dalej prowadzić połączone sprawy pod sygnaturą akt II SA/Gd 1177/23.
W jednobrzmiących skargach skarżący domagali się zobowiązania organu I instancji do rozpatrzenia wniosku inwestora z uwzględnieniem kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymagającego przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, a następnie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tego przedsięwzięcia oraz o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest ocena oddziaływania inwestycji na środowisko. Ponadto wniesiono o wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia Burmistrza o zawieszeniu postępowania "z dnia 4 września 2023 r., nr GPG.6730.34.2023" z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa, dla celów dowodowych o zobowiązanie organu do przedłożenia w oryginale całości akt postępowania przeprowadzonego, tj. przeprowadzonych czynności przez organ I instancji oraz materiałów z posiedzeń Rady oraz Komisji Rady Miasta i Gminy Prabuty z okresu od 1 maja 2023 r. do 21 listopada 2023 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W skargach podniesiono, że wniosek inwestora powinien zostać zweryfikowany pod kątem tego, czy inwestycja kwalifikuje się jako przedsięwzięcie wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jest to zatem zagadnienie wstępne, które powinno zakończyć się wydaniem decyzji lub postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko lub brakiem takiej potrzeby. Burmistrz powinien więc wydać decyzję na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz ocenach oddziaływania na środowisko, a dopiero po uprawomocnieniu się rozstrzygnięcia w tym zakresie może wydać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Podkreślono przy tym szczególne uwarunkowania lokalizacji inwestycji na terenach cennych przyrodniczo, w tym w korytarzu ekologicznym.
Zauważono, że zażalenia na postanowienie Burmistrza o odmowie zawieszenia postępowania zostały przesłane do organu odwoławczego dopiero pod koniec sierpnia 2023 r. i do czasu ich rozpoznania Burmistrz nie mógł wykonywać czynności w postaci postanowień lub decyzji. Jednocześnie – zdaniem skarżących - podjęto próbę oczywistego obejścia prawa powiązanego z zaniechaniem czynności, na co wskazuje fakt, iż w dniu 4 września 2023 r. Burmistrz zawiesił postępowanie w tej sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Z treści tegoż postanowienia wynika, że zagadnieniem wstępnym (wymaganiami potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji) zajmie się SKO w Gdańsku. Jednocześnie w treści ww. postanowienia, wbrew przepisom ustawy wskazano, że stronom przesłano informację z dnia 28 lipca 2023 r., iż nie jest wymagane postępowanie środowiskowe, mimo obowiązku wydania w tym zakresie postanowienia zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Postanowienie to doręczono tylko wnioskodawcy i nie znajduje się ono w aktach organu I instancji.
W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2024 r. uczestnik postępowania T. P. odniósł się do twierdzeń skarg. Zakwestionował stanowisko skarżących, że przedmiotową inwestycję należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Zauważył, że w kontekście lokalizacji inwestycji uwzględniono występowanie elementów ochrony przyrody, a teren pod inwestycję wybrano tak, aby znajdował się poza obszarami chronionymi i ich otulinami. Nie zachodzi tez ryzyko negatywnego oddziaływania na zasoby wód podziemnych. Uczestnik nie zgodził się też z zarzutem, że inwestycja wymaga przeprowadzania procedury oceny oddziaływania na środowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) dalej "p.p.s.a.".
Kontrolą legalności objęto w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 października 2023 r., w którym stwierdzono niedopuszczalność zażaleń wniesionych przez skarżących na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Prabuty z dnia 27 lipca 2023 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej o mocy do 499 kW, na częściach działek nr [...]-[...], położonych w obrębie S., gmina P.
Na wstępie należy wyjaśnić, że ze względu na specyfikę postępowania w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego i postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność środków odwoławczych, tylko postanowienie Kolegium z dnia 12 października 2023 r. podlegało kontroli sądowej, w wyniku której Sąd stwierdził, że nie narusza ono prawa. Sąd nie rozważał natomiast kwestii materialnoprawnych związanych z istotą sprawy administracyjnej prowadzonej przez Burmistrza, ani nie kontrolował postanowienia, na które składane było zażalenie. Wobec tego wniosek zawarty w skargach, a dotyczący wyeliminowania z obiegu prawnego postanowienia Burmistrza z dnia 4 września 2023 r. o zawieszeniu postępowania nie mógł być uwzględniony, gdyż rozstrzygnięcie to pozostawało poza granicami niniejszej sprawy. Irrelewantne dla sprawy były również podnoszone w skargach kwestie związane z zasadnością przeprowadzenia w sprawie głównej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.
Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) dalej "k.p.a.", w związku z art. 144 k.p.a.
Powyższe przepisy statuują obowiązki organu drugiej instancji we wstępnej fazie postępowania odwoławczego (i odpowiednio zażaleniowego), które co do zasady składa się z trzech faz: fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji (odpowiednio postanowienia). Jak wynika z treści art. 134 k.p.a. organ odwoławczy w pierwszej fazie postępowania zobowiązany jest do ustalenia, czy odwołanie (zażalenie) jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. W razie stwierdzenia niedopuszczalności lub uchybienia terminu organ odwoławczy nie może rozpatrzyć merytorycznie wniesionego środka zaskarżenia. W drodze postanowienia organ odwoławczy stwierdza wtedy niedopuszczalność odwołania (lub odpowiednio zażalenia) lub uchybienie terminu do jego wniesienia. Rozpatrzenie odwołania (zażalenia) niedopuszczalnego lub wniesionego z uchybieniem terminu stanowi naruszenie prawa, które należy zakwalifikować jako rażące, ponieważ oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym aktu, który na podstawie art. 16 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. korzysta z ochrony trwałości.
W konsekwencji obowiązkiem organu odwoławczego w niniejszej sprawie było w pierwszej kolejności rozstrzygnięcie, czy wniesione przez skarżących zażalenia są dopuszczalne i czy zostały wniesione z zachowaniem terminu.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy rozstrzygając, czy wniesione przez skarżących zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania są w ogóle dopuszczalne, uznał, opierając się na przepisach art. 141 § 1 w związku
z art. 101 § 3 k.p.a., że zażalenia te są niedopuszczalne, a Sąd to stanowisko podziela.
Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje tylko wówczas, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie przysługuje tylko wówczas, gdy w przepisie wyraźnie je przewidziano. Natomiast stosownie do aktualnego w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia brzmienia art. 101 § 3 k.p.a., zażalenie służy stronie jedynie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Pierwotna treść art. 101 § 3 k.p.a., w brzmieniu ustalonym przed wejściem w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r. ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 6, poz. 18 ze zm.), wywoływała początkowo wątpliwości interpretacyjne, co do dopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Obecnie jednak na gruncie cytowanego wyżej brzmienia art. 101 § 3 k.p.a. w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowała się jednolita linia w tym zakresie, zgodnie z którą aktualną treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Natomiast na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje (zob. m.in. wyroki NSA: z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 987/19; z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 340/16; z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 814/15; postanowienia NSA: z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt
II OSK 933/17: z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2991/12; wyrok NSA - dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że zażalenie na takie postanowienie jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2786/19, dostępny jw.). Dodając bowiem do dotychczasowej treści przepisu wyrażenie "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" ustawodawca spowodował zmianę znaczenia zwrotu "w sprawie zawieszenia postępowania". Sformułowanie "w sprawie" odnosi się nie tylko do zwrotu: "zawieszenia postępowania", ale też do zwrotu "odmowy podjęcia postępowania", przez co powyższy przepis w istocie wyraża myśl: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Skoro zatem w omawianym przepisie posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania.
Taką językową interpretację tego przepisu potwierdza również jego wykładnia celowościowa, gdyż istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1651/14, dostępne w CBOSA). Uzasadnienia takiego założenia poszukiwać przede wszystkim należy w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Co do zasady bowiem postępowanie administracyjne powinno być zakończone w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Uzasadnione jest zatem wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tylko nie hamują biegu postępowań administracyjnych, ale też nakierowane są na kontynuowanie postępowania administracyjnego, co w konsekwencji oznacza zwiększenie jego sprawności. Zauważyć przy tym trzeba, iż taki był też cel nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a., którą m.in. wprowadzono do porządku prawnego nowy rodzaj środka zaskarżenia, tj. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Cel ten został również niejako wzmocniony nawiązującą do tej skargi ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. nr 34, poz. 173).
W związku z tym, po nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. należy nadać nowe znaczenie słowom "w sprawie zawieszenia postępowania". Tym nowym znaczeniem jest rozumienie tego zwrotu jako odnoszącego się wyłącznie do postanowień, którymi zawieszono postępowanie. Wówczas nowe brzmienie art. 101 § 3 k.p.a. ma sens i oznacza, że zażalenie służy nie na wszystkie możliwe postanowienia dotyczące zawieszenia postępowania (o zawieszeniu postępowania, o odmowie zawieszenia postępowania, o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania i o podjęciu zawieszonego postępowania), ale tylko na postanowienia o zawieszeniu postępowania i o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 814/15, dostępny w CBOSA), czyli na takie postanowienia, które tworzą procesową przeszkodę do jego prowadzenia lub podjęcia, stanowiąc wyraz opozycji do zasady szybkości postępowania.
Gdyby natomiast przyjąć, że określenie "w sprawie zawieszenia postępowania", użyte obok określenia "o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania", obejmuje zarówno rozstrzygnięcie o zawieszeniu postępowania, jak i o odmowie jego zawieszenia, czyniłoby to zbędną nowelizację art. 101 § 3 k.p.a. Taka interpretacja ww. przepisu prowadziłaby do podważenia założenia o racjonalności prawodawcy. Trudno bowiem przyjmować, aby racjonalny ustawodawca z jednej strony wprowadzał mechanizmy udrażniające przebieg postępowania, a z drugiej strony utrzymywał te, które mogą służyć jego przedłużaniu (zob. wyrok NSA z 22 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 339/16, dostępny w CBOSA).
Podsumowując, jako że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia obowiązywały przepisy k.p.a. w brzmieniu po omówionej nowelizacji, zatem za prawidłowe – w świetle nowego brzmienia art. 101 § 3 k.p.a. – należało uznać stanowisko organu administracji, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego skarżącym nie przysługiwało zażalenie. Prawidłowo więc Kolegium w zaskarżonym postanowieniu stwierdziło niedopuszczalność wniesionych przez skarżących zażaleń.
Przy czym należy zwrócić uwagę, że strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli, gdyż zgodnie z art. 142 k.p.a. może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji (zob. wyrok NSA z 14 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 2079/17, dostępny jw.).
Należy też zwrócić uwagę na to, że zażalenia zostały wniesione także z tego względu, iż postanowienie Burmistrza z dnia 27 lipca 2023 r. zawierało pouczenie o przysługującym stronom prawie złożenia takiego środka. Pouczenie to niewątpliwie było błędne, na co wskazują wyżej poczynione rozważania. Wprawdzie, jak stanowi art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji (lub postanowieniu) co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, to jednak regulacja ta nie mogła kreować dla skarżących prawa do wniesienia zażalenia i nakładać na Kolegium obowiązku rozpoznania takich zażaleń, skoro w świetle art. 101 § 3 k.p.a. taki środek odwoławczy w sprawie nie przysługiwał. Ochrona przewidziana na podstawie art. 112 k.p.a. jest dość szeroka, jednakże nie ma ona charakteru absolutnego. Błędna informacja (w tym brak pouczenia) co do prawa, trybu, terminu i sposobu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych konsekwencji, ale też nie może stronie dawać żadnych specjalnych uprawnień, naruszających ustalone prawem zasady postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt 1363/17, dostępny w CBOSA). Dlatego też, jak trafnie zauważyło Kolegium, owo błędne pouczenie skarżących przez Burmistrza o przysługującym im środku zaskarżenia, nie stworzyło dla stron postępowania uprawnienia, które faktycznie na tym etapie postępowania im nie przysługiwało (por. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 302/19; z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 585/12, dostępne jw.).
Również z tego względu zasadne było w sprawie stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności zażaleń wniesionych na postanowienie Burmistrza z dnia 27 lipca 2023 r.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skargi są niezasadne i oddalił je na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.