II SA/Gd 1111/24

II SA/Gd 1111/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Dariusz Kurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Górska
Justyna Dudek-Sienkiewicz
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 48 ust. 1,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi H. C.-J. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 3 października 2024 r. nr WOP.7722.72.2024.HB w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku na rzecz skarżącej H. C.-J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
H. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pucku w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych.
Skargę wniesiono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Pismem z dnia 26 września 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pucku (dalej jako PINB, organ I instancji) zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zabudowy zlokalizowanej na terenie działki nr [...] położonej w obrębie K. ([...]) gmina K., będącej własnością E. J. oraz H. C. Organ ustalił, że współwłaścicielka nieruchomości, tj. H. C, prowadzi prace budowlane związane z posadowieniem budynku o konstrukcji drewnianej szkieletowej, obitego deską elewacyjną, o wymiarach zewnętrznych wynoszących 12.10 m x 6.00 m, parterowego, o dachu dwuspadowym pokrytym papą bitumiczną oraz o wysokości mierzonej od poziomu gruntu do kalenicy wynoszącej 5.50 m, trwale związanego z gruntem, tj. posadowionego na betonowych fundamentach punktowych, z którymi związany jest za pomocą metalowych szpilek. Powyższe prace wykonane są od września 2023 r. bez wymaganej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
W dniu 8 listopada 2023 r. przeprowadzono oględziny, podczas których budynek znajdował się w stanie surowym zamkniętym, a w środku trwały prace wykończeniowe. Inwestorka oświadczyła, że przedmiotowy budynek jest realizowany na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 33 ustawy Prawo budowlane, tj. obiekt będzie pełnił funkcję gospodarczą jako pracownia pasieczna związana z prowadzoną działalnością rolniczą. Budynek znajduje się w odległości 4,47 m od ogrodzenia nieruchomości nr [...], 4,05 m od ogrodzenia z nieruchomością [...] oraz w odległości 12,47 m od budynku znajdującego się na działce nr [...]. W dniu kontroli budynek nie był podłączony do instalacji zewnętrznych, nie posiadał też przegród ani ścianek działowych.
Postanowieniem z dnia 8 marca 2024 r. nr PINB-7141/95/2023/AO PINB: 1) wstrzymał roboty budowlane przy budowie przedmiotowego budynku i 2) poinformował inwestorkę o możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego budynku w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu PINB odwołał się do art. 28, 29 i 30 ustawy Prawo budowlane i stwierdził, że wykonanie przedmiotowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 72,3 m2, trwale związanego z gruntem, wymagało uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak ww. decyzji obliguje organ nadzoru budowlanego do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, z którego jednoznacznie wynika, że w stosunku do obiektów lub ich części wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego obowiązany jest w pierwszej kolejności do wstrzymania wszelkich robót budowlanych jednocześnie informując inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Z powyżej przywołanego przepisu wynika, że legalizacja samowoli budowlanej jest uprawnieniem inwestora. Organ nie ma obowiązku legalizacji samowoli budowlanej wbrew woli strony. Nie ma też prawnej możliwości dokonania legalizacji w sytuacji, gdy inwestor nie wykonuje swoich obowiązków przewidzianych w opisanej procedurze legalizacyjnej. Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego nie składając przedmiotowego wniosku w terminie przewidzianym w ustawie lub wycofując wniosek o legalizację do dnia wydania decyzji o legalizacji uniemożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej, rezygnując tym samym ze swoich uprawnień, co w konsekwencji obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części.
Po rozpatrzeniu zażalenia inwestorki postanowieniem z dnia 3 października 2024 r. nr WOP.7722.72.2024.HB Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej jako WINB, organ II instancji) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia WINB przypomniał stan faktyczny sprawy oraz treść przepisów ustawy Prawo budowlane, tj. art. 3 pkt i 2, art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a) oraz art. 29 ust.2 pkt 33, który został wprowadzony ustawą z dnia 9 maja 2023 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 967). W związku z tym, że według oświadczenia inwestora przedmiotowy budynek będzie wykorzystywany jako pracownia pasieczna WINB powołał treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1176), zgodnie z którym za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Na podstawie art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 423), ilekroć w ustawie jest mowa o "gospodarstwie rolnym" - należy przez to rozumieć gospodarstwo rolne w rozumieniu Kodeksu cywilnego, w którym powierzchnia nieruchomości rolnej albo łączna, powierzchnia nieruchomości rolnych jest nie mniejsza niż 1 ha. Na mocy art. 553 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1610 ze zm.), za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Natomiast na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2024 r. poz. 90 ze zm.) ubezpieczeniu wypadkowemu, chorobowemu, macierzyńskiemu, emerytalno-rentowemu podlega z mocy ustawy rolnik, którego gospodarstwo obejmuje obszar użytków rolnych powyżej 1 ha przeliczeniowego lub dział specjalny.
Z rejestru gruntów sporządzonego na dzień 26 września 2023 r. wynika, że działka nr [...] w K. oznaczona symbolem ŁV (łąki trwałe), stanowiąca współwłasność E. J. oraz H. C. posiada powierzchnię 0,0559 ha, a zatem nie przekracza 1 ha, o którym mowa we wskazanych wyżej przepisach. Dodatkowo, jak wynika z przedstawionego przez stronę zaświadczenia Inspekcji Weterynaryjnej z dnia 24 sierpnia 2023 r. zgłoszona pasieka liczy 5 rodzin pszczelich i zlokalizowana jest przy ul. W., [...] M.. Nie sposób zatem zgodzić się z twierdzeniem strony, że będący w budowie budynek na działce [...] w K, gminie K., województwie pomorskim, ma służyć działalności rolnej związanej z produkcją produktów pszczelich wytwarzanych z pasiek znajdujących się w województwie mazowieckim i oddalonych o ponad 400 km od przedmiotowej "pracowni pasiecznej". Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie potwierdzają zatem, by strona posiadała gospodarstwo rolne w rozumieniu wyżej cytowanych przepisów i prowadziła na przedmiotowej działce działalność rolniczą.
W ocenie organu II instancji budowa budynku gospodarczego bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia jest możliwa w sytuacji, kiedy budynek ten będzie związany z prowadzeniem produkcji rolnej na tej działce. Rozpatrywany obiekt nie spełnia przesłanek, aby można go uznać za budynek, którego budowa nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 33 ustawy Prawo budowlane. Natomiast na marginesie WINB wskazał, że inwestorka występowała do Wójta Gminy K. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...] w obrębie K., gmina K.. Z decyzji Wójta Gmina K. z dnia 13 listopada 2023 r. nr ZPGN.6730.41.2019 odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji nie wynika, aby planowana zabudowa na ww. działkach miała być związana z produkcją rolną.
W związku z powyższym WINB podzielił stanowisko PINB, że budowa przedmiotowego budynku wymagała uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jej brak uzasadniał zaś wdrożenie procedury przewidzianej dla obiektów budowlanych postawionych samowolnie. W związku z tym organ I instancji prawidłowo wdrożył procedurę legalizacyjną określoną w art. 48 i 48a ustawy Prawo budowlane. Organ II instancji wyjaśnił ponadto, że termin złożenia wniosku o legalizację wynika wyraźnie z przepisów prawa, a inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy. Jeżeli zaś zostało złożone zażalenie na postanowienie o wstrzymaniu budowy - a w rozpatrywanym przypadku właśnie taka sytuacja ma miejsce - termin ten biegnie od dnia, w którym to postanowienie stało się ostateczne, tj. od dnia wydania postanowienia przez organ II instancji, czyli od dnia 3 października 2024 r.
W skardze na powyższe postanowienie inwestorka zarzuciła, że postanowienia organów obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż źle zinterpretowano art. 29 ust.2 pkt 33 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca zauważyła, że określenie użyte w ww. przepisie, tj. "związanych z produkcją rolną" nie jest tożsame z określeniem użytym przez WINB, tj. "prowadzeniem produkcji rolnej na tej działce". Jest to błędna interpretacja przytoczonego przepisu, być może związana z brakiem wiedzy na temat rolnictwa. W przytoczonym przepisie nie ma warunku, który ograniczałby jego zastosowanie ze względu na rodzaj prowadzonej działalności rolnej, wielkość gospodarstwa czy lokalizację gospodarstwa. Nie jest napisane, że produkcja rolna musi już istnieć, czyli można domniemywać, że może być ona dopiero w planach. Skarżąca stwierdziła, że logiczne jest przecież, że jeśli ktoś chce prowadzić hodowlę np. krów, to nie kupuje najpierw stada, lecz zaczyna od pobudowania obory dla nich. Wypas nie odbywa się dookoła obory, lecz na pastwiskach. Analogicznie jest z pszczelarstwem skarżącej.
Następnie skarżąca wyjaśniła, że pszczelarstwo jest specjalnym działem rolnictwa, m.in. ze względu na swoją specyfikę, której cechą charakterystyczną jest w obecnych warunkach wywożenie uli na pożytki, często po całej Polsce, gdyż terminy kwitnienia roślin inne są na południu, inne na północy. Intensywnie prowadzona gospodarka wędrowna polega na zapewnieniu ciągłości pożytku rodzinom pszczelim. Jednak nie można pozyskiwać miodu z pasiek oddalonych od pracowni o setki kilometrów. Nie można również legalnie wprowadzać go do obrotu nie posiadając pracowni na danym terenie. Jest to ściśle określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 września 2015 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej (§ 5 ust. 1). Pracownia ta również musi spełniać określone standardy. Jest miejscem pozyskiwania miodu (wirowania), zapewnia magazyn dla sprzętu, korpusów, ramek, słoików, magazynowania pozyskanych produktów pszczelich i wszelkich innych niezbędnych elementów do prowadzenia produkcji pszczelej. Przedmiotowy budynek będzie pełnił te funkcje jako budynek gospodarczy związany z produkcją rolną, którą skarżąca chce rozwinąć. Jak widać z powyższego, nie jest możliwe rozpoczęcie prowadzenia legalnej produkcji i sprzedaży na tym terenie bez posiadania pracowni pasiecznej. Następnie skarżąca wskazała, że działka leży na terenie rolniczym i ma oznaczenie ŁV. Okoliczne tereny są cenne dla pszczelarstwa. Dodatkowo, już w minionym sezonie skarżąca straciła możliwość pozyskania miodu z okolicznych łąk, jak również z rzepaku, facelii oraz lipy – a te pożytki miała już uzgodnione z miejscowym rolnikiem.
Skarżąca wskazała, że wśród załączników, jakie wcześniej złożyła do WINB, były wszelkie niezbędne dokumenty m.in. Świadectwo Wykwalifikowanego Rolnika, zaświadczenie ARiMR o nadanym numerze gospodarstwa oraz zaświadczenie Inspekcji Weterynaryjnej o prowadzeniu pasieki.
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
W tak zakreślonych granicach przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 3 października 2024 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych przy budowie budynku o konstrukcji drewnianej szkieletowej, obitego deską elewacyjną, o wymiarach zewnętrznych wynoszących 12.10 m x 6.00 m, parterowego, o dachu dwuspadowym pokrytym papą bitumiczną oraz o wysokości mierzonej od poziomu gruntu do kalenicy wynoszącej 5.50 m, trwale związanego z gruntem, tj. posadowionego na betonowych fundamentach punktowych, z którymi związany jest za pomocą metalowych szpilek na terenie działki nr [...] położonej w obrębie K.([...]) gmina K..
Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie postanowień jest art. 48 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.) dalej jako "Prawo budowlane".
Zgodnie z art. 48 ust. 1 tej ustawy Organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego:
1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo
2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.
Natomiast art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego stanowi, że w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej.
Kwestią sporną w sprawie jest okoliczność, czy realizowana przez skarżącą zabudowa jest nielegalna, to jest czy budowa ta ma miejsce bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.
Zdaniem skarżącej realizuje ona budowę, o której stanowi art. 29 ust. 2 pkt 33 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa jednokondygnacyjnych budynków gospodarczych i wiat o prostej konstrukcji, związanych z produkcją rolną, o powierzchni zabudowy do 150 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 6 mi wysokości nie większej niż 7 m, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane.
W toku postępowania administracyjnego organy zakwestionowały jedynie okoliczność, iż przedmiotowy budynek jest związany z produkcją rolną, mimo że skarżąca przedstawiła dokumenty, z których wynika prowadzenie przez nią takiej produkcji.
W ocenie Sądu wbrew stanowisku organów przedmiotowa zabudowa może być związana z produkcją rolną.
Zauważyć należy, iż przepisy nie wskazują jednej obowiązującej definicji produkcji rolniczej. Można ją wywieźć z kilku innych pojęć ustawowych.
I tak zgodnie z art. 461 Kodeksu cywilnego nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Stosownie natomiast do art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (t.j. z 2024 r., poz. 423) przez "prowadzenie działalności rolniczej" - należy rozumieć prowadzenie działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 226) określa, że działalnością rolniczą, w rozumieniu ust. 1 pkt 1, jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, wynoszą co najmniej:
1) miesiąc - w przypadku roślin,
2) 16 dni - w przypadku wysokointensywnego tuczu specjalizowanego gęsi lub kaczek,
3) 6 tygodni - w przypadku pozostałego drobiu rzeźnego,
4) 2 miesiące - w przypadku pozostałych zwierząt
- licząc od dnia nabycia.
Powtarzającym się w każdym z powyższych pojęć terminem jest "działalność wytwórcza polegająca na produkcji roślinnej i zwierzęcej z uwzględnieniem produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej" i w ten sposób należałoby definiować "produkcję rolną".
Organy nie kwestionują, iż z przedłożonego w toku postępowania administracyjnego zaświadczenia Inspekcji Weterynaryjnej z dnia 24 sierpnia 2023 r. wynika, że pasieka skarżącej liczy 5 rodzin pszczelich i zlokalizowana jest przy ul. W., [...] M.. Z tego w ocenie Sądu wynika, że skarżąca prowadzi działalność w zakresie produkcji rolnej. Nie można też wykluczyć, iż działalność ta będzie prowadzona w realizowanym przez nią spornym budynku w K., co dodatkowo uzasadniają wymogi przywołanego w skardze rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 września 2015 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 tej ustawy.
Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty.