II SA/Gd 1062/24

II SA/Gd 1062/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jolanta Górska
Justyna Dudek-Sienkiewicz /sprawozdawca/
Krzysztof Kaszubowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 48 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lutego 2025 r. sprawy ze skargi E. S. i A. S. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 31 lipca 2024 r., nr WOP.7722.62.2024.EL w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
E. S. i A. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 31 lipca 2024 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pucku wstrzymał roboty budowlane przy posadowieniu tymczasowego obiektu budowlanego - przyczepy kempingowej parterowej z dachem płaskim posadowionej na bloczkach betonowych i stalowych wspornikach będących na wyposażeniu przyczepy ustawionych bezpośrednio na gruncie rodzimym, pełniącej funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 2,10 m x 5,40 m, posadowionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K. Ponadto organ poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację ww. obiektu.
Organ wyjaśnił, że na podstawie zebranych materiałów stwierdzono, iż skarżący posadowili bez wymaganego pozwolenia na budowę w kwietniu 2023 r. ww. tymczasowy obiekt budowlany, posadowiony na bloczkach betonowych i stalowych podporach ustawionych bezpośrednio na gruncie. Obiekt pełni funkcję rekreacji indywidualnej.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z 31 lipca 2024 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do kwalifikacji przedmiotowego obiektu jako tymczasowego obiektu budowalnego, ustalenia, że jego posadowienie w określonym miejscu zapewniającym mu stabilność z przeznaczeniem na cele mieszkalne czy rekreacyjne jest budową, oraz że takie posadowienie wymagało pozwolenia na budowę. Jak podkreślił organ, jeżeli przyczepa kempingowa czy barakowóz posiada cechy charakterystyczne takie jak np. ściany i dach oraz jest nietrwale posadowiona na gruncie, to w takiej sytuacji należy uznać, że przyczepa kempingowa może zostać zakwalifikowana jako tymczasowy obiekt budowlany. Zatem to głównie cel, w jakim obiekt został posadowiony oraz okres jego funkcjonowania na działce przesądzają o charakterze tego obiektu, który odpowiada w swej istocie definicji z ustawy Prawo budowlane. Dlatego, jeśli przedmiotowa przyczepa została posadowiona na nieruchomości w celu zamieszkiwania całorocznego lub okresowego (rekreacyjnego) przez dłuższy okres czasu, powoduje to, że nie jest ona połączona z przemieszczającym się pojazdem silnikowym i nie pełni już funkcji pojazdu, lecz wyłącznie funkcję mieszkalną. W takim wypadku należało ją uznać za tymczasowy obiekt budowlany wymagający uzyskania pozwolenia na budowę.
Odnośnie czasu istnienia obiektu organ odwoławczy zauważył, że w dacie oględzin na działce skarżących obiekt już istniał i stan ten trwał w dacie wydania decyzji przez organ I instancji. Dlatego uznać należało, że obiekt ten w bieżącej lokalizacji istnieje dłużej niż 180 dni i dotychczas nie został rozebrany, ani przeniesiony w inne miejsce przed upływem tego terminu. Pozostawanie tego obiektu na nieruchomości przez czas przekraczający 180 dni oznacza, że nie mógł on zgodnie z prawem - art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.) dalej "Prawo budowlane"- być zrealizowany w oparciu o zgłoszenie, lecz wymagał pozwolenia na budowę. To właśnie w ramach czasowych przypisanych dla obiektów tymczasowych ogniskuje się istota tych obiektów, nazywanych właśnie tymczasowymi.
E. S. i A. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 31 lipca 2024 r., wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji zarzucili:
naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 572), dalej "k.p.a.", poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, mając przy tym na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli, poprzez uznanie, że przyczepa kempingowa, będąca przedmiotem postępowania, pełni dla skarżących funkcje mieszkalno-rekreacyjne jako tymczasowy obiekt budowlany, bez przeprowadzenia w tej materii wszechstronnego postępowania wyjaśniającego i dowodowego;
b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sposób błędny i nie wszechstronny, naruszający zaufanie skarżących do organu, poprzez błędne ustalenia co do parametrów obiektu będącego przedmiotem postępowania;
naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez zakwalifikowanie posadowienia na działce przyczepy kempingowej w sposób zapewniający jej stabilność z przeznaczeniem na cele mieszkalne czy rekreacyjne właścicieli lub osób trzecich jako budowę tj. wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Definicja zaproponowana przez organ każe uznać, iż każdorazowe postawienie na gruncie pojazdu jakim jest przyczepa kempingowa, stanowiłoby budowę w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, a co za tym idzie wymagałoby zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego w przewidzianym tam terminie 180 dni.
W uzasadnieniu stwierdzono, że posadowienie przyczepy kempingowej (na kilku bloczkach betonowych) nie może być kwalifikowane jako budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż przyjęcie takiego poglądu prowadziłoby do absurdu i całkowicie zaprzeczałoby idei takiego pojazdu – zapewniającego mobilność i możliwość noclegu w praktycznie każdych warunkach i w dowolnym miejscu. Nie każdy bowiem postój przyczepy przystosowanej do ruchu drogowego wiąże się z automatycznym uznaniem, że stanowi ona obiekt budowlany z chwilą jej zaparkowania. Wniosek taki można wywieść wówczas, gdy przyczepa została ustawiona na nieruchomości w celu jej użytkowania jako obiektu budowlanego.
Odnosząc się do orzecznictwa powołanego przez organ odwoławczy skarżący zauważyli, że wydane wyroki dotyczyły innego typu obiektu, niż przyczepa kempingowa. Przedmiotowa przyczepa nie jest podłączona do żadnej instalacji, jest obiektem dużo mniejszym, nie można jej zakwalifikować jako "domek holenderski", a jako pojazd bez silnika w rozumieniu art. 23 pkt 50 Prawa drogowego, wobec czego argumentacja i tok rozumowania przedstawione w tych orzeczeniach nie mogą zostać przełożone bezpośrednio do przedmiotowego postępowania.
Natomiast w innych orzeczeniach zwraca się uwagę, że to głównie cel, w jakim obiekt został posadowiony oraz okres jego funkcjonowania na działce przesądzają o charakterze tego obiektu, który odpowiada w swej istocie definicji z ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał, iż umieszczenie przyczepy na długi okres na nieruchomości i wykorzystywanie jej do celów mieszkalno-rekreacyjnych powoduje, że przyczepa nie jest połączona z przemieszczającym się pojazdem silnikowym, nie pełni już zatem funkcji pojazdu, lecz wyłącznie funkcję mieszkalną, jednakże - mając na uwadze stan faktyczny w niniejszej sprawie - należy uznać, iż organ nie przeprowadził wyczerpującego i wszechstronnego postępowania dowodowego na okoliczność zamieszkiwania skarżących na terenie działki. Tymczasem skarżący korzystają z przyczepy jedynie okazjonalnie. Przyczepa nie pełniła funkcji mieszkalno-rekreacyjnych, skarżący zamieszkują bowiem w P., w województwie m. i kategorycznie zaprzeczają błędnym ustaleniom organu w tym zakresie. Zatem w rzeczywistości przez większość czasu przyczepa ta funkcjonuje wyłącznie jako pojazd dopuszczony do ruchu, wskazany w art. 2 pkt 50 ustawy prawo o ruchu drogowym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Skarga podlegała oddaleniu.
Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie (...). Przedmiotem kontroli Sądu jest natomiast postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego
z 31 lipca 2024 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych, dotyczące tymczasowego obiektu budowlanego – przyczepy kempingowej posadowionej na bloczkach betonowych i stalowych wspornikach będących na wyposażeniu przyczepy ustawionych bezpośrednio na gruncie rodzimym, pełniącej funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 2,10 m x 5,40 m, na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K., gmina K.
Oceniając wydane w sprawie postanowienia w oparciu o kryterium legalności Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wydane w sprawie akty są zgodne z prawem.
Materialnoprawną podstawą wydanych przez organy obu instancji postanowień są przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm., dalej: Prawo budowlane), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 471), obowiązującą od 19 września 2020 r. Należy wskazać, że wprowadzone powyższą nowelizacją zmiany w przepisach dotyczących legalizacji samowoli budowlanych stworzyły jednolity, spójny system postępowań legalizacyjnych opierający się o wspólną procedurę (zob. uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 13 lutego 2020 r., druk sejmowy nr 121, Sejm IX kadencji). Umożliwia on usunięcie skutków samowolnych działań inwestycyjnych oraz przywrócenie stanu zgodności z wymogami Prawa budowlanego.
Na skutek wprowadzonych zmian postępowanie w sprawie samowoli budowlanej rozpoczyna się od wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:
1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo
2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego).
W takim postanowieniu organ informuje o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust. 3). Co istotne, postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (ust. 5). Następnie inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może w ciągu 30 dni od otrzymania postanowienia złożyć wniosek o legalizację (art. 48a ust. 1). Jeżeli wniosek ten nie zostanie złożony, wówczas organ nadzoru budowlanego wydaje nakaz rozbiórki (art. 49e pkt 1). Taki sam skutek ma wycofanie wniosku, co może nastąpić praktycznie na całym etapie procedury legalizacyjnej (art. 49e pkt 2 w zw. z art. 48a ust. 2). Jeżeli jednak inwestor (właściciel lub zarządca) złoży wniosek o legalizację, organ nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania wdraża procedurę legalizacyjną.
Regulacja skutków samowoli budowlanych jest konsekwencją obowiązującej w Prawie budowlanym generalnej zasady, wyrażonej w art. 28, przewidującej, że roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, z wyjątkami przewidzianymi w art. 29-31.
Mając to na uwadze stwierdzić trzeba, że warunkiem zainicjowania postępowania legalizacyjnego jest stan faktyczny konkretnej sprawy, z którego wynika, że inwestor pomimo obowiązku nie dokonał zgłoszenia bądź nie uzyskał pozwolenia na budowę obiektu, dopuszczając się tym samym samowoli budowlanej. W tej sytuacji najistotniejszą kwestią jest kwalifikacja prawnobudowlana samowolnej zabudowy i ocena jej z punktu widzenia wymogów Prawa budowlanego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się, że naruszenia Prawa budowlanego powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy. Istotne jest bowiem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od jej likwidacji (zob. uchwała NSA z 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13, ONSAiWSA 2014/6/89, wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1974/10, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Powyższe oznacza, że ustalenia czy dane roboty budowlane podlegały reglamentacji Prawa budowlanego, w tym w szczególności czy na ich wykonanie konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę, dokonanie zgłoszenia, czy też można ich było dokonać bez jakichkolwiek formalności, należy dokonywać na podstawie przepisów obowiązujących w okresie wybudowania danego obiektu.
W niniejszej sprawie organy ustaliły, że przyczepa kempingowa została posadowiona na działce w kwietniu 2023 r. i okoliczność ta nie jest kwestionowana.
Dla sprawy, której przedmiotem jest ocena legalności zabudowy, istotne jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, gdyż pozwala to na dokonanie adekwatnej kwalifikacji prawnobudowlanej zabudowy, a następnie oceny, czy jej realizacja wymagała wcześniejszego zgłoszenia, czy pozwolenia na budowę, czy też mamy do czynienia z zabudową niepodlegającą reglamentacji Prawa budowlanego. Wreszcie, prawidłowe ustalenia faktyczne determinują warunki legalizacji, w tym wysokość opłaty legalizacyjnej stanowiącej warunek sine qua non skutecznego procesu legalizacji oraz uwarunkowania ewentualnej rozbiórki.
W niniejszej sprawie w związku z zarzutami skargi należało rozważyć, czy sporny obiekt jest obiektem budowlanym, czy też pojazdem mechanicznym oraz jaką pełni funkcję - rekreacyjną czy transportową, a w konsekwencji – czy podlega reglamentacji za pośrednictwem przepisów Prawa budowlanego i w jakiej formie.
Sąd ocenia jako prawidłowe ustalenia organów odnośnie do kwalifikacji analizowanej zabudowy, jako tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, pełniącego funkcję rekreacyjną. Zgodnie z przywołanym przepisem, tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Jak wynika zatem z treści art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego niektóre rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych zostały wyraźnie przez ustawodawcę wymienione (np. kioski uliczne, barakowozy, obiekty kontenerowe), ale też redakcja tego przepisu pozwala na stwierdzenie, że przytoczone wyliczenie ma charakter przykładowy. Dlatego przy ocenie innych typów obiektów, które nie zostały wymienione w tym przepisie, a więc np. przyczep czy tzw. domków holenderskich, konieczne jest zastosowanie dodatkowego kryterium. Opierając się na utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym barakowozów, przyczep kempingowych, ruchomych kiosków lub innych podobnych obiektów, takim kryterium powinien być przede wszystkim cel, w jakim dany obiekt został umieszczony na nieruchomości oraz okres jego funkcjonowania na tej nieruchomości (por. np. wyroki NSA: z 13 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 348/08; z 29 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 423/11 oraz z 10 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 39/12).
Odnośnie zatem do funkcji tego obiektu, czy celu jaki realizuje – wskazać należy, co wynika z akt sprawy, że realizuje on cel rekreacyjny. Bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje zatem to, że, jak wskazuje skarżąca, może on być transportowany swobodnie. O celu, który realizuje sporny obiekt, świadczy sposób jego posadowienia na gruncie. Obiekt jest posadowiony na bloczkach betonowych ustawionych na gruncie w sposób zapewniający mu stabilność. Co do zasady nie przeczy to faktowi, że obiekt ten może zostać przetransportowany, lecz niewątpliwie – będąc na działce - służy do celów rekreacyjnych. Tym bardziej, że ewentualne przetransportowanie przyczepy wymaga przygotowań – z fotografii sporządzonych podczas oględzin wynika bowiem, że z boku przyczepy ułożone są płyty betonowe, zaś z przodu przyczepy, gdzie znajduje się hak do holowania, posadzona jest roślinność. Roślinność ta przy tym nie stanowi naturalnego zarośnięcia terenu, lecz jej układ i rodzaj wskazuje na zasadzenie, gdyż z żadnej innej strony przyczepy czy dalej na działce tego rodzaju roślinność nie występuje. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarżący obsadzili teren pod przyczepą od strony haka, zagospodarowując tym przestrzeń wokół przyczepy w taki sposób, że jej transport wymaga zniszczenia tej nasadzonej roślinności. Trudno wobec tego wnioskować, że ich wolą było pozostawienie transportowego charakteru przyczepy, skoro podjęli działania urządzające przestrzeń wokół niej tak, aby korzystać z niej rekreacyjnie (roślinność, płyty utwardzające wejście do przyczepy i "pod taras"). Wszystkie te okoliczności zostały w sposób prawidłowy udowodnione na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym dokumentacji zdjęciowej.
Sąd natomiast zgadza się, że posadowienie przyczepy w określonym miejscu w sposób zapewniający jej stabilność z przeznaczeniem na cele mieszkalne, czy rekreacyjne właścicieli lub osób trzecich na określonej nieruchomości jest budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego (wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu). Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy budowa jest dopuszczalna jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 Prawa budowlanego. Zarówno w dacie posadowienia obiektu na przedmiotowej działce, jak i w obecnym stanie prawnym, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, ale zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 tej ustawy, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.
Tym samym a contrario, budowa z jaką mamy do czynienia w sprawie niniejszej – a więc posadowienie przyczepy kempingowej w określonym miejscu w sposób stały i niewskazujący na zamiar przemieszczenia lub rozbiórki w okresie 180 dni (licząc od posadowienia obiektu na działce), a na brak woli takiego przemieszczenia wskazują wyżej podane przez Sąd okoliczności - wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, co poprawnie stwierdził organ II instancji. Zdaniem Sądu, w takich okolicznościach, bez znaczenia, w świetle brzmienia ww. przepisu, jest to, czy obiekt ten jest trwale związany z gruntem. Bez znaczenia jest też to, czy skarżący w obiekcie tym trwale zamieszkują, bowiem obiekt pełni także funkcję rekreacyjną, a więc związaną z krótkotrwałym zamieszkiwaniem w celach wypoczynkowych. Nie tylko więc stałe zamieszkiwanie, ale też to czasowe, wypoczynkowe, świadczy o kwalifikacji spornej przyczepy jako obiektu, a nie pojazdu.
Prawidłowo zatem orzekające w sprawie organy zastosowały art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, stanowiący, że organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zastosowanie tej regulacji zostało zaś poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, przeprowadzonym zgodnie z regułami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy bowiem dążyły do ustalenia istotnych w sprawie okoliczności, stosując w tym celu środki dowodowe, a uzasadnienie wydanych postanowień odzwierciedla te czynności i tok myślowy organów. Nie sposób przy tym zgodzić się z zarzutem, że organy nie ustaliły, czy przyczepa na działce stała w tym samym miejscu przez cały okres 180 dni. Jak już bowiem wyjaśniono, sposób zagospodarowania przestrzeni wokół przyczepy wyklucza przyjęcie, że była ona przemieszczana i możliwe jest jej bezproblemowe przemieszczenie w każdym czasie.
Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał niezasadność skargi i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.