II SA/Łd 870/01

II SA/Łd 870/01 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-01-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Andrzej Kozerski /przewodniczący sprawozdawca/
Irena Krzemieniewska
Małgorzata Łuczyńska
Symbol z opisem
603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Sygn. powiązane
OSK 708/04 - Wyrok NSA z 2004-11-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski (spr.), Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska, p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004 r. na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi Z. Ł. –K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę
Uzasadnienie
3 II SA/ Łd 870 / 01
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił wyrejestrowania samochodu marki Fiat 125 p zarejestrowanego za numerem [...] na nazwisko J. K. Decyzja została podjęta na podstawie art. 79 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 98 , poz. 602 z późn. zm. ) oraz na podstawie § 15 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów ( Dz. U. Nr 59 , poz. 632 ) . W uzasadnieniu decyzji organ administracji publicznej podniósł , że warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizacje zadań , o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach . Wnioskująca o wyrejestrowanie pojazdu żona zmarłego właściciela Z. Ł. – K. pomimo wezwania nie wniosła stosownej opłaty .
W odwołaniu od tej decyzji Z. Ł. – K. podniosła , że nie posiada wystarczających środków na uiszczenie opłaty i dlatego wniosła o zwolnienie od obowiązku jej wniesienia .
Po rozpatrzeniu odwołania Z. Ł. – K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję akceptując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji . Organ odwoławczy podkreślił , że przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów ( Dz. U. Nr 59 , poz. 632 ) nie przewidują żadnych ulg i zwolnień w opłatach za wyrejestrowanie pojazdu . Brak podstawy materialnoprawnej uniemożliwiał tym samym zwolnienie zainteresowanej od obowiązku wniesienia opłaty .
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. Ł. – K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej brak podstawy materialnoprawnej do zwolnienia od obowiązku uiszczenia opłaty w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów nie oznacza , że o takie zwolnienie zainteresowany nie może ubiegać się w oparciu o ogólne przepisy postępowania administracyjnego ( art. 267 k.p.a. ) . Alternatywnie skarżąca podała , iż podstawą zwolnienia może być również przepis art. 22 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm. ) .
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji .
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. Nr 153 , poz. 1271 ) sprawy , w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) .
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem ( legalności ) działalności administracji publicznej ( art. 1 § 2 powołanej ustawy ).
Oznacza to, iż Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji bada ,czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić , iż przy jej wydawaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy a decyzja znajduje oparcie w obowiązującym prawie .
Stosownie do treści art. 79 ust. 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji ) warunkiem wyrejestrowania pojazdu w przypadku udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty pojazdu jest wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizacje zadań , o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach . Ani przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym ani też rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów ( powołanych wyżej ) nie zawierają regulacji w przedmiocie zwolnienia od obowiązku uiszczenia takiej opłaty .
Nie można podzielić zawartego w skardze poglądu , że brak pozytywnej regulacji w tym zakresie uzasadnia dopuszczalność ubiegania się o takie zwolnienie w oparciu o art. 267 k.p.a. Przepis ten uprawnia organ administracji publicznej do zwolnienia strony jedynie od kosztów postępowania . Zwolnienie od opłat następuje tylko wyłącznie w przypadkach określonych w odrębnych przepisach ( tak też J. Borkowski w Kodeksie postępowania administracyjnego Komentarz 3. wydanie ; Wydawnictwo C.H. Beck ; Warszawa 2000 ; str. 797 ).
Również przepisy ustawy Ordynacja podatkowa ( powołanej wyżej ) nie mogą stanowić podstawy zwolnienia skarżącej od obowiązku uiszczenia opłaty przewidzianej w art. 79 ust. 1 a ustawy Prawo o ruchu drogowym .
Przepis art. 2 Ordynacji podatkowej określa rodzaje należności , do których stosuje się przepisy tej ustawy . W odniesieniu do opłaty , którą obowiązana jest uiścić skarżąca nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 2 § 1 pkt 1 i 4 ustawy , gdyż do ustalenia lub określenia tej opłaty nie jest uprawniony organ podatkowy . Opłata ta nie jest opłatą skarbową ani też opłatą , o której mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych jako , że stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( wg stanu prawnego na datę wydania decyzji ) opłatami lokalnymi były opłaty targowe , miejscowe i administracyjne . Opłata przewidziana w art. 79 ust. 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym nie jest należnością budżetu państwa a zatem nie stosuje się do niej przepisów działu III Ordynacji podatkowej ( art. 2 § 2 ustawy ) .
Jeśli zatem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa to skarga podlega oddaleniu z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) .