II SA/Łd 624/02

II SA/Łd 624/02 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-04-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Nowacki /przewodniczący/
Krzysztof Szczygielski /sprawozdawca/
Małgorzata Łuczyńska
Symbol z opisem
620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), p. o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...].
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. decyzją nr [...] z dnia [...]. postanowił nie uznać u J. M. choroby zawodowej wymienionej pod pozycją 15 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294).
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że J. M. pracował 23 lata w Zakładzie A w D. na stanowiskach: brakarz w Dziale Kontroli Technicznej i mistrz na Wydziale Noży Żniwnych w narażeniu na hałas od 80 do 105 dB. Pan M. dwukrotnie poddany został badaniom specjalistycznym. Najpierw w Przychodni Konsultacyjno – Diagnostycznej WOMP – Poradni Chorób Zawodowych w Ł., a następnie, po wniesieniu odwołania, w Instytucie Medycyny Pracy w Ł..
W wyniku tych badań nie znaleziono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej słuchu.
J. M. odwołał się od tej decyzji do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł..
[...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją znak: [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O..
Uzasadniając swoją decyzję wyjaśnił, że po wniesieniu odwołania uzyskał z Instytutu Medycyny Pracy w Ł. dodatkowe wyjaśnienia w sprawie. W piśmie z dnia 28 lutego 2002 r. znak: [...] Samodzielna Pracownia Otolaryngologii i Audiologii Zawodowej IMP podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w orzeczeniu lekarskim nr [...]. Według Instytutu podstawą rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu jest wskazanie odbiorczego ubytku słuchu o lokalizacji ślimakowej, co jest charakterystyczne dla następstw wieloletniego narażenia na hałas ponadnormatywny. Hałas bowiem ogranicza swoje oddziaływanie do ślimaka ucha wewnętrznego. W niniejszym przypadku warunek ten nie został spełniony. U pana M. rozpoznano obustronny odbiorczy ubytek słuchu wysokoczęstotliwościowy typu pozaślimakowego. Ponadto niedosłuch dotyczy częstotliwości wysokich, co nie powoduje upośledzenia funkcji narządu słuchu w zakresie rozumienia mowy potocznej i nie powoduje skutków zdrowotnych i społecznych.
W myśl § 1 rozporządzenia Rady Ministrów za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Faktem bezspornym jest ponad dwudziestoletnia praca J. M. w ekspozycji na hałas przekraczający normatyw higieny, jednak brak jest rozpoznania klinicznego choroby zawodowej.
J. M. w dniu 23 kwietnia 2002 r. wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, uznając że nie zajęto się dogłębnie analizą treści jego odwołania. Stwierdził ponadto, że uznanie przez organ administracyjny, iż obustronny odbiorczy ubytek słuchu nie ma związku z pracą jest błędne. Badający go lekarze laryngolodzy wyrażali opinię, że ubytek słuchu jest wynikiem pracy w narażeniu na hałas.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1270) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a. naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy,
b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach,
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowanie administracyjnego lub w innych przepisach.
Pojęcie choroby zawodowej określa § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 284 ze zm.). Stosownie do tego przepisu chorobą zawodową jest choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.
W pkt 15 załącznika do w/w rozporządzenia zawierającego wykaz chorób zawodowych jako chorobę zawodową wymieniono uszkodzenie słuchu wywołane hałasem.
Organy administracyjne ustaliły pojawienie się u skarżącego ubytku słuchu. Bezsporną okolicznością pozostaje ponad dwudziestoletnia praca J. M. cyt. "w ekspozycji na hałas przekraczający normatyw higieniczny". Organ odwoławczy wydając niekorzystną dla skarżącego decyzję oparł się przede wszystkim na wyjaśnieniu Instytutu Medycyny Pracy [...], zawartym w piśmie z dnia 28 lutego 2002 r. W piśmie tym podano, że podstawą do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu jest wykazanie odbiorczego ubytku słuchu o lokalizacji ślimakowej, co jest charakterystyczne dla następstw wieloletniego narażenia na hałas przemysłowy. W przypadku pana M. w/w warunek nie został spełniony. W piśmie Instytut podtrzymał stanowisko wyrażone we wcześniej wydanym orzeczeniu lekarskim z [...], rozpoznającym u J. M. obustronny odbiorczy ubytek słuchu wysokoczęstotliwościowy typu pozaślimakowego.
Inspektora Sanitarnego prowadzącego postępowanie w sprawie choroby zawodowej obowiązują wszystkie reguły dotyczące przebiegu postępowania. W szczególności dotyczą go art. 7 i 77 kpa. Orzeczenie lekarskie mające być podstawą rozstrzygnięcia musi nosić cechy opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. Nie może zatem ograniczać się do lakonicznego stwierdzenia, ale powinno być wszechstronnie uzasadnione i wyjaśniać wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego (vide: wyrok NSA z 15 marca 1994 r. S.A./Wr 147/94).
Organ odwoławczy wystąpił co prawda do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z wnioskiem o uzupełnienie lakonicznego orzeczenia z dnia [...] Jednak pismo Instytutu uzupełniające wcześniej wydane orzeczenie, nie precyzuje w sposób dostateczny dlaczego niedosłuch występujący u skarżącego nie może być uznany za chorobę zawodową. W piśmie stwierdzono, iż podstawą do uznania zawodowego uszkodzenia słuchu jest wykazanie odbiorczego ubytku słuchu o lokalizacji ślimakowej. Powyższe stanowisko nie zostało w żaden sposób wyjaśnione. Dlatego za zasadny uznać należy zarzut skarżącego, dotyczący potraktowania jego sprawy w sposób mało wnikliwy.
Z akt administracyjnych wynika występowanie u skarżącego niedosłuchu oraz wykonywanie przez niego pracy w warunkach dużego natężenia hałasu przez ponad 20 lat. Tym samym domniemywać można, iż ubytek słuchu J. M. pozostaje w związku przyczynowym z warunkami pracy.
Tylko dokładne umotywowanie przez Instytut Medycyny Pracy przyjętego stanowiska, iż "podstawą do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu jest wykazanie odbiorczego ubytku słuchu o lokalizacji ślimakowej" pozwoliłoby na prawidłowe ustalenie przez organy administracyjne, czy stwierdzone schorzenie zakwalifikować można jako uszkodzenie słuchu określone w punkcie 15 załącznika do powołanego rozporządzenia.
Bez takiego wyjaśnienia odmowa uznania występującego u skarżącego niedosłuchu jako choroby zawodowej uznana musi zostać za dowolną.
Opierając swoje decyzje na lakonicznie uzasadnionych orzeczeniach lekarskich organy administracyjne naruszyły przepisy art. 7 i 77 § 1 kpa.
Rozpoznając sprawę ponownie organ administracyjny wezwie biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii z dnia [...] (popartej pismem z dnia 28 lutego 2002 r.) w kierunku przez siebie wskazanym, bądź z urzędu zasięgnie opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem okoliczności, jakie powinny być w opinii ustalone.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję nr [...]. Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...].
Mając na uwadze treść art. 152 powołanej ustawy Sąd stwierdził, iż wobec braku przymiotu wykonalności orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowe.