II SA/Łd 611/25

II SA/Łd 611/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-11-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /przewodniczący sprawozdawca/
Jarosław Czerw
Marcin Olejniczak
Symbol z opisem
6340 Potwierdzenie represji
Hasła tematyczne
Kombatanci
Skarżony organ
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 906
art. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c, art. 153, art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 5 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędzia WSA Marcin Olejniczak Protokolant st. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 roku sprawy ze skargi E. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2025 roku nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącej E. S. kwotę 600 (słownie: sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc
Uzasadnienie
Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 10 lipca 2025 r. nr DOS3.513.D173.2025.10.K1027, na podstawie art. 5 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz.U.2024.906), dalej jako "ustawa", po rozpoznaniu sprawy E. S., odmówił jej potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.
W motywach powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że E.S. w dniu 24 marca 2025 r. złożyła wniosek o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych wskazując, że w okresie stanu wojennego oraz później prowadziła działalność antykomunistyczną polegającą na przekazywaniu informacji w zastępstwie męża, a także na kolportażu ulotek i gazetek. E.S. do wniosku dołączyła decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy oraz oświadczenia świadków, tj. H. S., L.W., J. S. oraz M.Ł. Z przedłożonej informacji Instytutu Pamięci Narodowej wynika, że w wyniku przeprowadzonej kwerendy archiwalnej nie odnaleziono żadnych dokumentów wskazujących na prowadzenie przez wnioskodawczynię działalności opozycyjnej ani doświadczanie przez nią represji z powodów politycznych. W toku postępowania organ wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty dotyczące prowadzonej działalności antykomunistycznej po wprowadzeniu stanu wojennego. Strona nie nadesłała jednak dokumentów pozwalających stwierdzić, że spełnia przesłanki do potwierdzenia ww. uprawnień. Organ poinformował wnioskodawczynię w piśmie z dnia 27 maja 2025 r., o możliwości zapoznania się z materiałami zebranymi w sprawie i wypowiedzenia się na ich temat przed wydaniem decyzji, wskazując nadto jakie warunki muszą być spełnione, aby decyzja mogła być pozytywna, czyli poinformował o potrzebie dostarczenia dodatkowych dowodów potwierdzających działalność antykomunistyczną lub bycie represjonowanym z powodów politycznych. Wnioskodawczyni wyznaczono dodatkowy czas na przesłanie takich dowodów. Następnie organ ocenił, że wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem strona nie spełniła przesłanek określonych w art. 2 lub art. 3 ustawy. W toku postępowania organ dokonał oceny materiału dowodowego, w szczególności protokołów zeznań świadków. Z treści zeznań świadka H. S. (męża wnioskodawczyni), wynika, że była ona zaangażowana w działalność opozycyjną w okresie od 1982 r. do 1985 r. Aktywność ta miała polegać na udziale w drukowaniu ulotek i biuletynów w warunkach domowych, przekazywaniu materiałów związkowych oraz zbieraniu środków pieniężnych przeznaczonych na pomoc dla osób represjonowanych. Jak wynika z relacji świadka, po jego aresztowaniu w sierpniu 1982 r. wnioskodawczyni kontynuowała działalność konspiracyjną do grudnia tego roku. Od 1984 r. aktywność ta ograniczyła się do sporadycznego przekazywania niewielkich ilości ulotek, a po 1985 r. całkowicie ustała. Świadek M.Ł. zeznał natomiast, że kontakty z wnioskodawczynią miały charakter incydentalny i krótkotrwały. Jak dostrzegł organ, wypowiedzi tego świadka nie zawierają jednoznacznych informacji potwierdzających stałe, zorganizowane i powtarzalne zaangażowanie strony w działalność struktur opozycyjnych. Podobnie – zdaniem organu – zeznania świadka L.W. potwierdzają jedynie okazjonalny i pomocniczy udział strony w kolportażu prasy podziemnej oraz przekazywaniu informacji, bez wskazania na systematyczność, trwałość ani wykonywanie zadań w ramach zorganizowanej działalności opozycyjnej, zgodnie z ustalonymi celami organizacyjnymi. Złożone natomiast przez J.S. oświadczenie, zawierające informację o rewizji w miejscu zamieszkania wnioskodawczyni oraz o obecności znacznych ilości papieru i materiałów drukowanych, może świadczyć – zdaniem organu – o epizodycznym zaangażowaniu strony w działalność opozycyjną. Niemniej jednak, sama obecność wspomnianych materiałów nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że wnioskodawczyni osobiście i systematycznie angażowała się w działalność opozycyjną w rozumieniu przepisów ustawy. Podsumowując organ stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne potwierdzenie, że E.S. przez okres co najmniej 12 miesięcy łącznie, w sposób ciągły lub powtarzalny, wykonywała czynności spełniające kryteria ustawowe. Działania strony miały charakter pomocniczy, doraźny, podejmowany najczęściej na rzecz małżonka, a ich intensywność znacznie malała z biegiem lat, aż do całkowitego zaprzestania. E.S. – w ocenie organu – nie przedstawiła również dowodów na okoliczność podlegania represjom w rozumieniu art. 3 ustawy. Z przedłożonej dokumentacji nie wynika, że wnioskodawczyni podlegała jakimkolwiek represjom wymienianym w art. 3 ustawy. Następnie organ wskazał, że działalność prowadzona przez wnioskodawczynię nie spełnia warunków określonych w art. 2 ustawy. Nie była bowiem prowadzona przez minimum 12 miesięcy. Zeznania i oświadczenia świadków, którzy potwierdzają zaangażowanie strony nie potwierdzają spełnienia tego warunku. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zawiera informacji, które wskazywałyby, że wnioskodawczyni prowadziła działalność opisaną w art. 2 ustawy. Dalej – wskazując na art. 3 ustawy – organ stwierdził, że w toku postępowania również nie udało się pozyskać dowodów umożliwiających potwierdzenie stronie statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych. Zgromadzone w aktach administracyjnych dowody, podlegały swobodnej ocenie organu, stosownie do art. 80 k.p.a. Organ ocenił całość zgromadzonego materiału dowodowego zarówno indywidualnie co do każdego dowodu, jak i we wzajemnym powiązaniu. Ustalony w trakcie postępowania stan faktyczny nie budzi wątpliwości organu.
W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych strona nie wykazała, ani w toku postępowania nie udało się ustalić, by strona prowadziła działalność opozycyjną w rozumieniu art. 2 ustawy lub podlegała którejkolwiek z represji ujętych w art. 3 ustawy. Z tych powodów organ odmówił potwierdzenia tronie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła E.S..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Podczas rozprawy w dniu 5 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącej wskazała, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 k.p.a. w zakresie wadliwie ustalonego i ocenionego materiału dowodowego sprawy oraz art. 107 k.p.a. przez skrótowe i niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy przez niewłaściwe zastosowanie tegoż przepisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Skarżąca wniosła o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Jak trafnie wskazano w dotychczasowym postępowaniu w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy, w szczególności art. 2 i art. 3 ustawy. Pierwszy z tych przepisów, definiując pojęcie działacza opozycji antykomunistycznej, wskazuje, iż jest to osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Z kolei art. 3 ustawy definiuje pojęcie osoby represjonowanej z powodów politycznych.
Mając na uwadze, iż skarżąca nie wskazuje na naruszenie zaskarżoną decyzją art. 3 ustawy, a jednocześnie nie podaje okoliczności mogących stanowić represje, o których mowa w tym przepisie, wypada uwagę w niniejszej sprawie skupić na kwestiach związanych z prawidłowym zastosowaniem art. 2 ustawy.
Analiza powyższego przepisu wyraźnie wskazuje, iż działaczem opozycji antykomunistycznej pozostawał ten kto: 1) prowadził przez co najmniej 12 miesięcy w okresie od 1 stycznia 1956 r. do 4 czerwca 1989 r., 2) działalność zagrożoną odpowiedzialnością karną, 3) na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, 4) w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi. Tak więc to dla wykazania powyższych okoliczności organ administracji winien przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane pozostaje zapatrywanie, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego nałożony na organy administracji publicznej, stanowi gwarancję realizacji zasady prawdy obiektywnej (materialnej) statuowanej przepisem art. 7 k.p.a. Organ administracji publicznej jest zatem zobowiązany do podjęcia czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i do rozpatrzenia tegoż materiału (art. 77 § 1 k.p.a.). Z tego też powodu organy są zobowiązane do podejmowania wszelkich kroków w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Realizacja powyższych obowiązków wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a następnie organ winien dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), a swoje stanowisko powinien przekonująco uzasadnić (art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a.) (vide: wyrok NSA z dnia 28 września 2012 r., II GSK 1548/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Wymogu dokonania wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego nie spełnia zabieg polegający na wybiórczym odwołaniu się wyłącznie do niektórych z ustalonych w sprawie okoliczności i pominięcie innych, w szczególności pozostających w sprzeczności, bez oceny ich wiarygodności, czy skonfrontowania z zasadami doświadczenia życiowego i zasadami logiki. Taki charakter ma zabieg dowodzenia zaprezentowany w motywach zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do materiału dowodowego zgromadzonego w toku przeprowadzonego postępowania nie można zgodzić się z organem, iż przeprowadzone dowody nie pozwalają na ustalenie, że strona prowadziła działalność opozycyjną w rozumieniu art. 2 ustawy. Należy w szczególności zauważyć, iż skarżąca do wniosku inicjującego niniejsze postępowanie załączyła opis prowadzonej działalności opozycyjnej od połowy 1980 r do marca 1983 r., tj. do zakończenia procesu działaczy opozycji, w tym męża skarżącej – H. S. Z opisu tegoż wynika cały szereg informacji interesujących dla niniejszej sprawy, w tym opis sytuacji, spotkań i wydarzeń wskazujących na prowadzenie działalności opozycyjnej wobec ówczesnej władzy. Skarżąca wskazuje, iż uczestniczyła w powyższych wydarzeniach, podając konkretne okoliczności, nazwiska osób, z którymi się spotykała i wskazując na charakter podejmowanej działalności (zakonspirowane spotkania organizacyjne środowiska opozycji antykomunistycznej, kolportaż i druk zakazanej prasy oraz ulotek o zakazanej treści, zbieranie pieniędzy dla rodzin osób internowanych w stanie wojennym i skazanych za prowadzoną działalność opozycyjną, roznoszenie kościelnej pomocy osobom represjonowanym, udział w marszach antyrządowych, udział w mszach za ojczyznę i spotkaniach opozycji w kościołach. Okoliczności te nie zostały dostatecznie zbadane w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, a organ nie przeprowadził dowodów weryfikujących podane przez skarżącą informacje, pomimo iż skarżąca przytacza konkretne wydarzenia i nazwiska osób uczestniczących w tych wydarzeniach. Nie można potwierdzić legalności tak przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, tym bardziej, że organ neguje dostateczność przywołanych przez skarżącą okoliczności do potwierdzenia jej statusu działacza opozycji antykomunistycznej. Tym samym, wnioski wyprowadzone przez organ na podstawie tego co organ uznaje za ustalone w sprawie uznać należy za dowolne, co trafnie zarzuciła skarżąca podczas rozprawy.
Pomimo niedostatecznego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, należy zauważyć, iż dowody dotychczas przeprowadzone zaprzeczają tezie organu, że skarżąca nie prowadziła działalności, o której mowa w art. 2 ustawy. Wypada bowiem zauważyć co zeznała świadek L. W. Wskazała mianowicie, iż skarżącą poznała "w lutym lub marcu 1982 r.", w siedzibie M.. Przekazywała wówczas skarżącej "spore" ilości gazetek i ulotek do rozkolportowania w jej zakładzie pracy, tj. W. w Ł. Po wprowadzeniu stanu wojennego, świadek od kwietnia 1982 r. zaproponowała skarżącej dalszą współpracę w kolportowaniu prasy podziemnej. Skarżąca brała od świadka od 5 do 20 egzemplarzy prasy podziemnej, tj. T. i B. celem kolportażu w miejscu pracy. Panie spotykały się okazjonalnie ale systematycznie, ale co najmniej raz w miesiącu. Współpraca ta ustała po aresztowaniu przez służbę bezpieczeństwa męża skarżącej. Skarżąca wróciła do współpracy ze świadkiem w kolportowaniu prasy podziemnej "od marca 1985 r.", Brała wówczas od świadka niewielkie ilości gazetek. Współpraca ze świadkiem w kolportażu prasy podziemnej trwała do 1989 r. (vide: k. 31 i 68v. akt administracyjnych). Z kolei świadek M.Ł. wskazał, iż jego znajomość ze skarżącą i jej mężem rozpoczęła się na początku 1981 r. w siedzibie M., gdzie dzielili się informacjami prowadzącymi do zorganizowania "Marszu [...]" w Ł. w dniu 30 lipca 1981 r. Skarżąca brała udział w tym marszu zorganizowanym przez Solidarność [...]. Po ogłoszeniu stanu wojennego świadek po raz pierwszy spotkał się ze skarżącą i jej mężem w kościele [...] w Ł. Podczas tego zebrania organizacyjnego, w nowej sytuacji wywołanej wprowadzeniem stanu wojennego, skarżąca zaproponowała aby kolejne spotkania odbywały się w jej mieszkaniu. Pierwsze takie spotkanie odbyło się w "połowie lutego 1981 roku". Zebrania te odbywały się cyklicznie "do połowy lipca 1981 r." Podczas tych spotkań uczestnicy m.in. przekazywali sobie prasę podziemną do dalszego kolportażu. Świadek wiedział, że w mieszkaniu skarżącej i jej męża była drukarnia nielegalnej prasy i ulotek. W dniu 8 sierpnia 1982 r. świadek dowiedział się o urządzeniu przez służbę bezpieczeństwa "kotła" w tym mieszkaniu. Po tym wydarzeniu skarżąca i jej mąż zostali zatrzymani. We wrześniu 1982 r. skarżąca w kościele [...] opowiadała o zatrzymaniach i aresztowaniu męża w związku z ujawnieniem w ich mieszkaniu nielegalnej drukarni. Świadek wskazał, iż po tych wydarzeniach skarżąca dalej prowadziła działalność w zakresie organizowania w swoim mieszkaniu spotkań z działaczami opozycji, organizowała zbiórki pieniędzy dla osób represjonowanych, uczestniczyła w mszach za ojczyznę i kolportowała podziemną prasę i ulotki. Świadek wskazał także, że od połowy 1983 r. aktywność skarżącej osłabła w związku z wyjściem z więzienia jej męża, skazanego za działalność opozycyjną. Wówczas większość czasu poświęcała mężowi. Świadek podał jednak, Iż pomimo tej sytuacji skarżąca angażowała się dalej w pomoc osobom represjonowanym przez ówczesną władzę, skazanym w związku z prowadzoną działalnością opozycyjną. Świadek regularnie spotykał się ze skarżącą (vide: k. 48, 69v. akt administracyjnych).
Jakkolwiek w zeznaniach powyższych świadków istnieją pewne nieścisłości, w szczególności w zakresie dat opisywanych wydarzeń, co wymaga ze strony organu wyjaśnienia i oceny, to jednocześnie należy zauważyć, iż zeznania te w wielu elementach pokrywają się, opisując te same wydarzenia, które miały miejsce z udziałem świadka i skarżącej. Wbrew ocenie zaprezentowanej w motywach zaskarżonej decyzji z zeznań świadka M. Ł. nie wynika, iż jego kontakty ze skarżącą miały charakter incydentalny i krótkotrwały, skoro świadek ten na pytanie "Jak często Pan się spotykał z panią S.?" zeznał "To było raz na tydzień, raz na dwa tygodnie, ale to był krótki okres". Z innych zeznań tegoż świadka wynika, iż kontaktował się ze skarżącą od lata 1981 r. do wprowadzenia stanu wojennego, kiedy to został internowany. Ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia tegoż świadka wynika z kolei, iż jego znajomość ze skarżącą i jej mężem rozpoczęła się na początku 1981 r. i obejmowała wymianę informacji przed organizacją "Marszu [...]" w Ł.. Ponadto świadek ten zeznał, iż po tym jak został zwolniony z obozu internowania "odnowił znajomość ze S." i trwała ona do aresztowania męża skarżącej. Po tym wydarzeniu świadek "jeszcze przez chwilę" spotykał się ze skarżącą, po czym skupił się na działalności P. i skarżącą spotkał dopiero w Związku W.. Pomimo skupienia się na działalności P. świadek miał jednak wiedzę jaką działalnością opozycyjną zajmowała się skarżąca po wyjściu jej męża z zakładu karnego, co przedstawił w oświadczeniu z dnia 7 kwietnia 2025 r. (k. 48 akt administracyjnych).
Podobnie nie można zgodzić się z dokonaną przez organ oceną zeznań świadka L.W. Nie wynika z tych zeznań, że działalność skarżącej w zakresie kolportażu prasy podziemnej i ulotek miała charakter okazjonalny i pomocniczy, skoro świadek zeznała "E. zaczęła ode mnie brać Biuletyn Solidarności [...]. Systematycznie brała ode mnie ulotki". Świadek systematycznie raz w miesiącu w okresie od 1983 r do 1985 r. spotykała się ze skarżącą na mszach za ojczyznę i wówczas przekazywała jej "materiały", które skarżąca "zanosiła do swojego zakładu". Świadek przekazywała skarżącej: "T., P., B., B.". Świadek zeznała także, że skarżąca wycofała się z działalności korporacyjnej tylko po aresztowaniu męża, ale wróciła do tej działalności w 1983 r. Współpraca skarżącej ze świadkiem w zakresie kolportaży prasy trwała do 1989 r., choć najbardziej intensywna była w okresie 1983 – 1985 r. Powyższe oświadczenie przeczy temu aby działalność opozycyjna skarżącej w powyższym zakresie miała charakter pozbawiony systematyczności czy trwałości. Uwzględniając informacje zawarte w biogramie świadka L.W. wypada zauważyć, iż w tym zakresie skarżąca współpracowała z lokalnymi liderami Solidarności [...], odpowiedzialnymi za kolportaż wydawnictw podziemnych.
Działalność opozycyjną skarżącej potwierdzają także zeznania jej męża H. S.. Jakkolwiek organ trafnie odczytuje owe zeznania, to nie jest zrozumiałe dlaczego pomija je ustalając stan faktyczny sprawy, a w konsekwencji uznaje, że skarżąca nie prowadziła działalności opozycyjnej, tak jak rozumie to art. 2 pkt 1 ustawy. Odnosząc się do zeznań H. S. należy natomiast zauważyć, iż zeznania te w znacznej mierze odwołują się do doświadczeń samego świadka. Zeznań tych nie można jednak odczytać inaczej jak relację ze wspólnej działalność opozycyjnej obojga małżonków. Najdobitniej wskazuje na to świadek w oświadczeniu z 28 lutego 2025 r., w którym podaje, iż skarżąca "Brała czynny udział w działalności konspiracyjnej w czasie stanu wojennego. To co opisuje w swojej biografii pokrywa się również z moją działalnością niepodległościową. Nie byłoby: druku gazetek, ulotek, zbiórki pieniędzy w zakładzie "W." spotkań i zebrań w naszym domu, spotkań w kościele [...] u ojca M.. Gdyby nie Jej zaangażowanie". Uwzględniając fakt, iż charakter i zakres działalności opozycyjnej H. S. jest organowi znany, bowiem w aktach sprawy znajduje się biogram z działalności opozycyjnej tegoż świadka, to za dyskryminującą skarżącą uznać należy taką ocenę okoliczności sprawy, która różnicuje sytuację faktyczną i prawną małżonków, pomimo tego że ich działalność opozycyjna obejmuje zasadniczo te same wydarzenia. Świadek w toku postępowania w przekonywujący sposób wskazywał, dlaczego wyłącznie na siebie przyjął odpowiedzialność za funkcjonowanie w należący do małżonków mieszkaniu nielegalnej drukarni. Tym samym okoliczność, że to wyłącznie świadek, a nie skarżąca, poniósł tego karne konsekwencje, nie powinna uniemożliwiać rzetelnej oceny zebranych w sprawie dowodów, wskazujących na charakter i zakres działalności opozycyjnej skarżącej.
Trafnie zatem wskazała skarżąca, iż ustalenia dokonane w toku postępowania administracyjnego i ich ocena naruszają dyrektywy gromadzenia i oceny materiału dowodowego wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W konsekwencji motywy zaskarżonej decyzji sporządzone zostały w sposób naruszający art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. Przedwczesne zatem jest podjęte przez organ rozstrzygniecie sprawy na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy.
Z tego też powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.).
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę prawną i usunie wady przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, umożliwiając prawidłową subsumpcję ustalonego w sprawie stanu faktycznego do normy art. 2 pkt 1 ustawy (art. 153 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym.