II SA/Łd 237/24

II SA/Łd 237/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-06-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Marcin Olejniczak
Piotr Mikołajczyk /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2686/24 - Wyrok NSA z 2025-10-15
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 682
art. 29 ust. 2 pkt 2, art. 48 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 19 ust. 2 pkt 1 lit. a
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Sentencja
Dnia 20 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), Asesor WSA Marcin Olejniczak, , po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K.P. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2024 roku nr 16/2024 znak: WOP.7722.4.2024.BZ w przedmiocie nakazu wstrzymania budowy wiaty 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z dnia 6 grudnia 2023 roku nr 126/2023; 2. zasądza od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi na rzecz skarżącego K. P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do tutejszego Sądu postanowieniem z dnia 22 stycznia 2024 r. nr 16/2024 Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z dnia 6 grudnia 2023 r. nr 126/2023, którym nakazano inwestorowi wstrzymanie budowy wiaty.
Jak wynika z akt sprawy w dniu 4 października 2022 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu wpłynęło pismo interwencyjne M. K., informujące, że na nieruchomości sąsiedniej, pomimo braku zgody, doszło do wybudowania zadaszonego miejsca parkingowego, na które nie była wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, ani też nie przyjęto zgłoszenia. Dodano, że zabudowa ogranicza przestrzeń jego nieruchomości.
W toku przeprowadzonej w dniu 14 listopada 2022 r. kontroli stwierdzono, że na posesji przy ul. [...] w O. znajduje się budynek jednorodzinny, do którego dołączona jest wiata o wymiarach 20 m x 5m, wysokości 2,90 m przy okapie i 3,30 m w najwyższym miejscu, pokrycie dachu z blachy falistej. Spadek dachu jest skierowany na działkę sąsiednią, należącą do M. K. Okap dachu jest oddalony od granicy posiadłości o około 30 cm, zakończony jest rynną i rurą spustową wkopaną w ziemię. Woda z dachu, wg. oświadczenia właścicieli nieruchomości, została rozprowadzona po własnym ogrodzie. Działka sąsiednia jest
ogrodzona ogrodzeniem z płyt z podmurówką wkopaną w ziemię. Teren sąsiedni jest
podwyższony o około 25 cm. Wobec powyższego wiata nie wpływa na sąsiednią działkę. Ustalono ponadto, że właściciele nie posiadają dokumentu stwierdzającego zgłoszenie budowy przedmiotowej wiaty.
W dniu 22 listopada 2022 r. K. P. telefonicznie poinformował organ o rozebraniu wiaty.
W toku przeprowadzonej w dniu 23 listopada 2022 r. kontroli ustalono, że wiata została rozebrana.
W piśmie z dnia 24 listopada 2022 r. M. K. poinformował organ, że w dniu 24 listopada 2022 r. na nieruchomości sąsiedniej przystąpiono do wznowienia prac przy budowie wiaty. Ponadto wskazał, że wiosną 2023 r. zamierza postawić wiatę garażową z zachowaniem wszystkich ograniczeń, która służyć będzie do przechowywania materiałów łatwopalnych oraz jako miejsce postojowe.
Przy piśmie z dnia 28 listopada 2022 r. organ stopnia powiatowego powiadomił M. K., że wiata na nieruchomości przy ul. [...] w O. została rozebrana.
W dniu 6 grudnia 2022 r. do organu I instancji wpłynęło kolejne pismo M. K., w którym wskazano, że wiata została odtworzona i w dalszym ciągu służy do składowania opału oraz postoju samochodów.
Następnie w dniu 17 stycznia 2023 r. przeprowadzono kontrolę dotyczącą zgodnego z przepisami wykonania wiaty. W wyniku kontroli stwierdzono, że wiata posadowiona na nieruchomości przy ul. [...] w O. jest zgodna z przepisami, jej powierzchnia nie przekracza 50 m2, jej obrys mieści się w działce, okap jest zakończony rynną i rurą spustową, a woda kierowana jest na ogród właścicieli działki, przez co nie wpływa na działkę sąsiadów. Wymiary wiaty, to 5,0 m x 4,8 m.
Z uwagi na powyższe, przy piśmie z dnia 30 stycznia 2023 r., skierowanym do M. K., organ wskazał, że pierwotna wiata była niezgodna z przepisami, nie dochowano także obowiązku dokonania zgłoszenia, jednakże została ona rozebrana, co potwierdziły czynności kontrolne. Nowa wiata spełnia natomiast przepisy, w tym normę z art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowalnego, a z uwagi na sposób kierowania wód opadowych oraz fakt, iż jej obrys nie wystaje poza granicę działki, nie stwierdzono, aby wpływała negatywnie na przestrzeń M. K. W dalszej części pisma organ stopnia powiatowego wskazał, że czasowy postój samochodów pod wiatą nie przesądza, o tym, iż stanowi ona miejsce postojowe. Nie znaleziono zatem podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie.
W dniu 7 lutego 2023 r. M. K. złożył do organu II instancji skargę na działanie organu stopnia powiatowego, wskazując, że słupy spornej wiaty znajdują się w granicy, kierunek spadu jest na jego działkę, a pod wiatą przetrzymywane są materiały łatwopalne (pellet) oraz stawiane są samochody. M. K. wskazał, że zamierza wybudować na swojej nieruchomości wiatę i dla tego zamierzenia budowlanego organ I instancji wskazał następujące warunki: dach ze spadem na własną nieruchomość, odległość 3 m od granicy, a w przypadku materiałów łatwopalnych 4 m. Do pisma dołączono, poza dokumentacją fotograficzną, także wcześniejsze pisma kierowane organu stopnia powiatowego.
Natomiast przy piśmie z dnia 9 lutego 2023 r. M. K. dołączył fotografię ukazującą zaparkowany samochód oraz składowany pod wiatą pellet w workach.
Powyższa skarga została zakwalifikowana przez organ jako ponaglenie, które zostało rozpoznane przez organ II instancji postanowieniem nr 30/1/2023 z dnia 20 lutego 2023 r., w którym stwierdzono, że organ I instancji pozostawał w bezczynności w przedmiotowej sprawie.
Pismami z dnia 3 i 10 marca 2023 r. M. K. przekazał do organu I instancji dalszą dokumentację zdjęciową, ukazującą zaparkowany samochód pod poddawanym ocenie obiektem.
W dniu 20 marca 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zgierzu wydał decyzję nr 30/2023, którą nakazał K. P. rozbiórkę wykonanego zadaszonego miejsca postojowego w miejscowości O. przy ul. [...] na dz. o nr ewid. [...], wzdłuż granicy z działką nr ewid. [...], konstrukcji drewnianej z dachem jednospadowym, w sposób istotnie odbiegający od obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił ostatecznie na zakwalifikowanie ocenianego obiektu jako zadaszonego miejsca postojowego, co w konsekwencji prowadziło do konieczności uznania, iż narusza on dyspozycję § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu z uwagi na położenie budynku, stan zgodny z prawem może zostać zapewniony jedynie poprzez orzeczenie rozbiórki.
Na skutek rozpatrzenia złożonych odwołań, decyzją z dnia 11 kwietnia 2023 r. nr 74/2023 organ wojewódzki uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Ponownie prowadząc postępowanie, pismem z dnia 2 czerwca 2023 r. organ szczebla powiatowego zawiadomił strony o oględzinach, które wyznaczono na dzień 22 czerwca 2023 r. W toku przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że przy budynku mieszkalnym od strony południowej działki usytuowana jest wiata konstrukcji drewnianej o wysokości od 2,87 m do 3,39 m. Konstrukcję wiaty stanowią słupy drewniane, na których usytuowano dach o konstrukcji drewnianej, jednospadowy, pokryty blachą. Od strony działki [...] słupy konstrukcyjne wiaty zlokalizowane są w odległości ok. 28 cm od ogrodzenia z dz. nr ewid. [...]. Spadek dachu wiaty w stronę działki [...], okap dachu nie wystaje poza ogrodzenie. Woda odprowadzana jest na nieruchomość Państwa P. Między słupami od strony północnej zamontowano ogrodzenie drewniane. Stwierdzono także, że pod wiatą znajdują się: przyczepa kempingowa, rowery, hulajnoga, kosz na śmieci, od strony działki nr [...] składowane są materiały, tj. drewno kominkowe oraz gałęzie na rozpałkę, wzdłuż ściany budynku mieszkalnego składowany jest w workach foliowych pellet. W dniu kontroli nie stwierdzono, żeby pod wiatą parkowane były samochody. Z uwagi na niesymetryczne rozmieszczenie stropów konstrukcyjnych wykonano osobny szkic do protokołu, ukazujący wymiary wiaty. Zgodnie z oświadczeniem Państwa P. przedmiotowa wiata pełni funkcję ochronną przed słońcem. Ponadto K. P. oświadczył, że z uwagi na przeprowadzany w domu remont przechowywane są tam kafelki. Zgodnie z oświadczeniem K. P., wiata o obecnych wymiarach powstała w listopadzie 2022 r. i jest posadowiona na utwardzeniu z kostki. Do protokołu dołączono dokumentację fotograficzną, oświadczenia, szkice z wymiarami.
Pismem z dnia 26 lipca 2023 r. Urząd Miejski w Ozorkowie poinformował organ powiatowy, że oceniana nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a dla działki nr ewid. [...] w obrębie [...] wydano w 2014 r. decyzję o warunkach zabudowy.
Pismem z dnia 7 sierpnia 2023 r. Starostwo Powiatowe w Zgierzu wskazało z kolei, że dla ocenianej nieruchomości Starosta Zgierski wydał decyzję nr 1097/2014 z dnia 4 sierpnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz zewnętrznymi.
W dniu 28 listopada 2023 r. do organu I instancji wpłynęło pismo M. K., który wskazał, że samochód stoi pod wiatą przez całe noce. Do pisma dołączono fotografię.
Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2023 r. nr 126/2023 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zgierzu, na podstawie art. 48 ust. 1-4 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2023, poz. 682 ze zm., dalej: "P.b.") oraz art. 123 K.p.a., po rozpatrzeniu sprawy z urzędu, nakazał inwestorowi – K. P. wstrzymanie budowy wiaty usytuowanej przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] - wzdłuż granicy z działką nr ewid. [...] w miejscowości O. przy ul. [...], obręb [...], o powierzchni zabudowy ok. 52,5 m, realizowanej bez pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że oceniana wiata dla swojej legalności wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a tego obowiązku inwestor nie dopełnił, co przesądza o konieczności wdrożenia procedury legalizacyjnej.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. P. wskazując, że wiata została wybudowana zgodnie z wytycznymi organu I instancji i nie parkują pod nią samochody, a materiały łatwopalne są zlokalizowane w odpowiedniej odległości od działki sąsiedniej.
Wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia 22 stycznia 2024 r. nr 16/2024 Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, że pojęcie "wiaty" nie posiada definicji legalnej na gruncie Prawa budowlanego, choć przepisy ustawy wprost odwołują się do tego terminu. Brak jest również definicji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Pewne doprecyzowanie analizowanego pojęcia znaleźć można w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. z 1999 r., nr 112, poz. 1316 z późn. zm.), w myśl którego za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego (wyd. PWN, www.sjp.pwn.pl) wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, wzniesiona np. nad przystankiem lub parkingiem. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż za podstawowe cechy wiaty należy uznać wsparcie zadaszenia na słupach, stanowiących zasadniczy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem oraz brak trwałych ścian, przy czym za wiatę uznaje się taką budowlę, która nie posiada co najmniej jednej ściany. Wiata to zatem najczęściej samodzielna lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca, rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym - deszczem, śniegiem, wiatrem. Za podstawowe cechy wiaty uznaje się wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale z gruntem oraz brak trwałych ścian. Organ zwrócił uwagę, że istotą wiaty jest to, iż opiera się ona na słupach i ewentualne obudowanie ścian nie może pełnić funkcji konstrukcyjnej - za podstawowe cechy wiaty uznaje się przede wszystkim wsparcie budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem. Ponadto przyjmuje się, że częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru tego rodzaju obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają słupy, nie ściany. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem organu, oceniany obiekt mieści się w definicji wiaty. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 2 P.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m², sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Organ stwierdził, że oceniana wiata posiada powierzchnię ponad 50 m², a inwestor nie legitymuje się decyzją o pozwoleniu na budowę, tak więc organ I instancji zobligowany był do wdrożenia procedury legalizacyjnej. Dla ocenianej nieruchomości brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oceniane roboty budowlane zostały zakończone, tak więc adresatem obowiązków jest właściciel nieruchomości, w przedmiotowej sprawie także inwestor, tj. K. P.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł K. P., reprezentowany przez adw. A. K. S.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie 1) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. w związku z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, bez wszechstronnego rozważenia stanu faktycznego uwzględniającego słuszny interes obywateli, bez należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, bez należytego wyjaśnienia przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, skutkujące przyjęciem, że wymiary wiaty przekraczają powierzchnię 50 m² w sytuacji, gdy organ sam dokonywał pomiarów wiaty po jej wzniesieniu przez skarżącego i pisemnie potwierdził prawidłowość tych wymiarów, a następnie dokonał pomiarów odmiennych, przy czym pominął złożone przez skarżącego do akt sprawy pomiary uprawnionego geodety, a winien w takiej sytuacji dopuścić z urzędu dowód z opinii biegłego celem ustalenia ostatecznego wymiarów wiaty, 2) naruszenie przepisów postępowania wyrażonych w art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, skutkujące przyjęciem za wiarygodne jedynie dowodów w postaci fotografii wykonanych przez właściciela działki sąsiedniej, niemożliwych do zidentyfikowania co do daty, i jego twierdzeń oraz pominięcie dowodu w postaci oględzin nieruchomości, podczas których nie stwierdzono, aby pod wiatą zaparkowane były samochody, co koresponduje z treścią twierdzeń skarżącego, że nie wykorzystuje on wiaty w charakterze miejsc garażowych i gospodarczym, przy czym wiarygodność stanowiska skarżącego wzmacnia fakt, że nie został zawiadomiony o oględzinach i nie mógł się do nich przygotować poprzez np. usunięcie pojazdów. Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że pierwotnie wybudowana wiata została przez skarżącego rozebrana, a następnie nowa wiata wzniesiona została zgodnie z wytycznymi organu I instancji i przez ten organ zaakceptowana. W protokole z dnia 17 stycznia 2023 r. organ I instancji stwierdził, że "postawiona na posesji p. P. jest zgodna z przepisami, jej powierzchnia nie przekracza 50 m². Poza tym jej obrys mieści się w działce należącej do p. P. (...)". W znajdującym się w aktach sprawy piśmie PINB w Zgierzu z dnia 30 stycznia 2023 r., skierowanym do M. K. organ stwierdza, że: "Dokonana w dniu 17.01.2023 r. kolejna kontrola wykazała, że nowo powstała wiata spełnia kryteria wyżej cytowanego art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo Budowlane". Dopiero przy kolejnych oględzinach nieruchomości organ, którego przedstawiciele nie dysponowali żadnym sprzętem i dokonywali pomiarów w sposób, który każdy przeciętny obywatel mógł zasadnie ocenić jako niefachowy, stwierdzili, że powierzchnia wiaty przekracza 50 m². W tym stanie rzeczy skarżący zlecił wykonanie pomiarów wiaty uprawnionemu geodecie – J. A. S., który ustalił po dokonaniu stosownych pomiarów, że wiata ma powierzchnię 46,37 m2. Skarżący złożył ten dokument do akt sprawy, jednak organ pominął ten dowód, nie ocenił go, czym naruszył wskazane powyżej przepisy postępowania. Nadto, skoro organ dysponował oprócz własnych pomiarów (przy czym pomiary te różniły się od siebie), a strona złożyła dowód w postaci pomiarów geodety, konieczne było dopuszczenie przez organ z urzędu dowodu w postaci opinii biegłego geodety celem sporządzenia opinii co do wymiarów wiaty, czego organ bezzasadnie zaniechał. W tym stanie rzeczy ustalenia faktyczne organu co do wymiaru wiaty należy uznać za dowolne, dokonane z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. W dalszej kolejności skarżący odniósł się do zagadnienia dotyczącego ustalenia przez organ, że przedmiotowa wiata wykorzystywana jest z przeznaczeniem gospodarczo - garażowym, co przesądza o takim jej wykorzystywaniu. W powyższym zakresie organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że zebrany w sprawie materiał dowodowy przesądza o gospodarczo-garażowym charakterze wiaty. Organ nie wyjaśnił natomiast, jakie konkretne dowody poddał ocenie, którym z nich dał wiarę, a którym odmówił waloru wiarygodności i z jakich powodów. Analiza całego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazuje zdaniem skarżącego na to, że organ II instancji podzielił stanowisko PINB w Zgierzu i uznał, że dowodem przesądzającym o gospodarczo-garażowym charakterze wiaty są zdjęcia wykonane przez właściciela działki sąsiedniej oraz jego twierdzenia. Skarżący podkreślił, że organ bezkrytycznie dał wiarę tym dowodom, bez skonfrontowania ich z innymi dowodami. Zdjęcia wykonane przez właściciela działki sąsiedniej nie są identyfikowalne co do czasu ich wykonania, a nadto wykonane są pod takim kątem, który uniemożliwia ocenę czy pojazd widoczny na zdjęciu zaparkowany jest pod wiatą, czy tuż przed nią. Skarżący podniósł także, że na dalszym etapie postępowania skarżący zaprzestał parkowania pojazdów pod wiatą, usunął pellet i inne materiały, których składowanie pod wiatą nie było dopuszczalne. Organ wyjaśnienia te pominął jednak w całości, tymczasem z wyjaśnieniami tymi koresponduje dowód w postaci oględzin dokonanych w dniu 22 czerwca 2023 r., podczas których organ nie stwierdził zaparkowanych pod wiatą pojazdów. Dowód ten jest o tyle istotny i wiarygodny, że skarżący nie odebrał zawiadomienia o oględzinach i nie wiedział o ich terminie. Przed wydaniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji brak było zatem dowodów potwierdzających gospodarczo-garażowe wykorzystywanie wiaty, poza kolejnymi fotografiami skonfliktowanego ze skarżącym właściciela sąsiedniej działki, które nie stanowią pełnowartościowego materiału dowodowego ze względu na brak możliwości zidentyfikowania ich co do czasu wykonania. W tym stanie rzeczy zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienia organu I instancji winny zostać uchylone jako naruszające prawo.
W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Nadmienił, że organ I instancji przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, a postanowienie o wstrzymaniu budowy jest pierwszym etapem postępowania legalizacyjnego, ew. legalizacja zależy od złożenia odpowiedniego wniosku, o czym pouczono skarżącego. Oceniana inwestycja stanowi samowolę budowlaną, tym samym organ I instancji zobligowany był do wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej "P.p.s.a."P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W świetle natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Należy również wskazać, że sprawa niniejsza została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a., stanowiącego, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2024 r. nr 16/2024 utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z dnia 6 grudnia 2023 r. nr 126/2023, którym nakazano inwestorowi wstrzymanie budowy wiaty.
Sąd doszedł do wniosku, że wydane w sprawie orzeczenia naruszają prawo, albowiem nie dokonano prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niekompletny, co świadczy o naruszeniu przepisów procesowych, a w konsekwencji o wadliwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego.
Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 48 ust. 1-4 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.) dalej: P.b.
Zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Stosownie do ust. 3 powołanego wyżej art. 48 P.b. w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie o wstrzymaniu budowy przysługuje zażalenie (ust. 4). Natomiast jak wynika z art. 48 ust. 5 P.b. postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy.
Z powołanego wyżej przepisu art. 48 ust. 1 P.b. wynika obowiązek organów nadzoru budowanego wstrzymania samowolnej budowy, a przesłanką jego zastosowania jest w każdym przypadku brak ważnego i wymaganego prawem – w momencie trwania budowy – pozwolenia na budowę lub zgłoszenia albo wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia. Co więcej, z treści art. 48 ust. 1 i ust. 5 P.b. wprost wynika, że postanowienie o wstrzymaniu budowy organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wydać nie tylko w odniesieniu do obiektu budowlanego, który jest w budowie, lecz również gdy obiekt taki już został wybudowany. Postanowienie to ma charakter czysto procesowy, a jego celem jest dążenie do doprowadzenia samowoli budowlanej do zgodności z prawem. Orzekane na jego podstawie wstrzymanie robót budowlanych ma na celu ewentualne niedopuszczenie do kontynuacji tych robót w warunkach samowoli budowlanej, jak również wprowadza zakaz prowadzenia takich robót na przyszłość (w tym w odniesieniu do obiektów już wybudowanych), do czasu zakończenia postępowania z konsekwencjami wynikającymi z art. 49e P.b. (por. wyrok WSA w Gliwicach z 28 grudnia 2022 r., II SA/Gl 1397/22; www.orzecznia.nsa.gov.pl).
Dalej wskazać należy, iż stosownie do art. 3 pkt 1 P.b. obiekt budowlany to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Budynek, zgodnie z art. 3 pkt 2 P.b. to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Natomiast budowla, zdefiniowana w art. 3 pkt 3 P.b., to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przy czym, co należy w tym miejscu zaznaczyć, wymienione w art. 3 pkt 3 P.b. przykłady obiektów budowlanych nie stanowią katalogu zamkniętego (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2018 r. VII SA/Wa 2360/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, jak wynika z art. 3 pkt 6 P.b., budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania pozostaje legalność obiektu budowlanego – wiaty usytuowanej przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] – wzdłuż granicy z działką nr ewid. [...] w miejscowości O. przy ul. [...], obręb [...], realizowanej bez pozwolenia na budowę.
Wobec braku ustawowego zdefiniowania pojęcia "wiata" niezbędnym jest w tym zakresie odwołanie się do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym wskazuje się, że za podstawowe cechy wiaty uznaje się przede wszystkim wsparcie budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem. Przyjmuje się, że wiata powinna posiadać lekką konstrukcję i brak wydzielenia z przestrzeni przy pomocy przegród budowlanych. Częściowe wyposażenie w ściany nie zmienia charakteru obiektu, zwłaszcza jeżeli nie stanowią one elementu konstrukcyjnego, a konstrukcja nadal pozostaje słupowa, gdy funkcję nośną spełniają słupy, nie ściany. Wiata nie może być obiektem zamkniętym, a więc obudowanym ze wszystkich stron (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2017 r., II OSK 1930/15; wyrok WSA w Kielcach z 13 grudnia 2018 r., II SA/Ke 709/18; wyrok WSA w Poznaniu z 9 lutego 2023 r., IV SA/Po 699/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wiata składająca się z fundamentów, dachu i nieposiadająca ścian, nie może być zaliczana ani do obiektów małej architektury, ani do tymczasowych obiektów budowlanych, nie jest również budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b., a zatem należy ją zaliczyć do kategorii budowli (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 4 lipca 2023 r., II SA/Rz 1641/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie wskazuje się także, że wiata (altana) może być kwalifikowana jako budowla, ale także jako obiekt małej architektury. Jednak o tym, czy wiata jest budowlą, czy też obiektem małej architektury, decyduje przede wszystkim jej wielkość oraz sposób konstrukcji (por. wyrok NSA z 17 listopada 2008 r., II OSK 1400/07; wyrok WSA w Gdańsku z 9 maja 2018 r., II SA/Gd 165/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Regulacja skutków samowoli budowlanych jest konsekwencją obowiązującej w Prawie budowlanym generalnej zasady, wyrażonej w art. 28, przewidującej, że roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, z wyjątkami przewidzianymi w art. 29-31. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że warunkiem zainicjowania postępowania legalizacyjnego jest stan faktyczny konkretnej sprawy, z którego bezspornie wynika, że inwestor pomimo obowiązku nie dokonał zgłoszenia bądź nie uzyskał pozwolenia na budowę obiektu, dopuszczając się tym samym samowoli budowlanej. W tej sytuacji najistotniejszą kwestią jest kwalifikacja prawnobudowlana samowolnej zabudowy i ocena jej z punktu widzenia wymogów Prawa budowlanego.
Ustalenia czy dany obiekt podlegał reglamentacji Prawa budowlanego, w tym w szczególności czy na jego wykonanie konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę, dokonanie zgłoszenia, czy też można było go wykonać bez jakichkolwiek formalności, należy dokonywać na podstawie przepisów obowiązujących w okresie wybudowania danego obiektu. Dla sprawy, której przedmiotem jest ocena legalności zabudowy, istotne jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, albowiem pozwala to na dokonanie adekwatnej kwalifikacji prawnobudowlanej zabudowy, a następnie oceny, czy jej realizacja wymagała wcześniejszego zgłoszenia, czy pozwolenia na budowę, czy też mamy do czynienia z zabudową niepodlegającą reglamentacji Prawa budowlanego. Wreszcie, prawidłowe ustalenia faktyczne determinują warunki legalizacji, w tym wysokość opłaty legalizacyjnej stanowiącej warunek sine qua non skutecznego procesu legalizacji oraz uwarunkowania ewentualnej rozbiórki.
Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że przedmiotowa wiata (po jej wcześniejszej rozbiórce) została wybudowana w listopadzie 2022 r. - bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Nie jest również kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, że właściciel nieruchomości nie przedstawił w toku prowadzonego postępowania jakiejkolwiek dokumentacji, która świadczyłaby o legalności spornej wiaty. Bezsporne jest również, że oceniana nieruchomość nie jest objęta zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W niniejszej sprawie sporna jest natomiast kwalifikacja ocenianego obiektu. Inwestor twierdzi bowiem, że na jego nieruchomości posadowił wiatę pełniącą funkcję ochronną przed słońcem. Jak stwierdzono w trakcie oględzin w dniu 22 czerwca 2023 r. pod wiatą przechowywane są m.in. przyczepa kempingowa, rowery, hulajnoga, kosz na śmieci, drewno kominkowe, gałęzie na rozpałkę, pellet w workach foliowych, kafelki w związku z prowadzonym remontem. Właściciel sąsiedniej nieruchomości utrzymuje z kolei, że pod wiatą parkują samochody. Stanowisko M. K. nie jest jednak w toku postępowania jednoznaczne. W trakcie przeprowadzonej w dniu 22 czerwca 2023 r. kontroli oświadczył bowiem, że od czasu wydania decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 11 kwietnia 2023 r. inwestor zaniechał parkowania samochodów pod wiatą, jednak już w piśmie z dnia 27 listopada 2023 r. ponownie wskazuje na całonocne parkowanie samochodu pod zadaszeniem. Warto także zwrócić uwagę na niekonsekwentne stanowisko ze strony organów administracji. Organy administracji przyjęły bowiem, że w sprawie mamy do czynienia z wiatą, w której nie stwierdzono parkowania samochodów, przy czym organ II instancji w zaskarżonej decyzji przyjmuje jednocześnie, że oceniana wiata ma charakter gospodarczo-garażowy. W sprawie nie została zatem wyjaśniona i przesądzona funkcja, jaką pełni sporny obiekt. O ile spełnia on kryterium wiaty, to nie jest do końca jasne w sprawie, czy sporny obiekt to wiata służąca do składowania różnego rodzaju przedmiotów i ochrony przed słońcem, czy jednak obiekt ten pełni funkcję zadaszonego miejsca postojowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że brak jest definicji zadaszonego miejsca postojowego i każdy przypadek winien zostać oceniony indywidualnie, jednak gdy faktycznym przeznaczeniem wiaty jest zadaszenie nad parkującymi samochodami osobowymi, z uwagi właśnie na powyższą funkcję, uznać obiekt należy jako zadaszone miejsce postojowe. Ustalenia w tym zakresie są kluczowe w niniejszej sprawie, bowiem stanowią podstawę do prawidłowego zastosowania właściwych przepisów w sprawie. Jeśli bowiem organy dojdą do wniosku, że w sprawie doszło do budowy zadaszonego miejsca postojowego, winny ocenić powstały obiekt m.in. w oparciu o § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeśli z kolei ustalą, że sporny obiekt nie pełni funkcji garażowej, to skorzystają przy ocenie zgodności z prawem tego obiektu przede wszystkim z treści art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.
Warto dostrzec, że na konieczność przesądzenia o kwalifikacji ocenianego obiektu zwracał już uwagę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi w decyzji z dnia 11 kwietnia 2023 r. Organ ten wskazywał na możliwość skorzystania z zeznań świadków bądź samych stron w celu pełniejszego zebrania materiału dowodowego i określenie czy w sprawie mamy do czynienia z wiatą czy z zadaszonym miejscem postojowym. Z takiej możliwości na dalszym etapie prowadzonego postępowania jednak nie skorzystano.
W ocenie Sądu niejasne i nieprecyzyjne pozostają także ustalenia organów w zakresie parametrów ocenianego obiektu. Jak słusznie zauważa sam inwestor pierwotnie organ przyjmował, że wiata spełnia wymogi art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem jej powierzchnia zabudowy nie przekracza 50 m2. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 17 stycznia 2023 r. ustalono bowiem, że oceniana wiata ma wymiary 5,0 x 4,8 m. Ustalenia te dodatkowo potwierdził organ w piśmie skierowanym do M. K. z dnia 30 stycznia 2023 r., co więcej z pisma tego wprost wynika, że nowopowstała wiata jest zgodna z prawem budowalnym. W toku oględzin przeprowadzonych w dniu 22 czerwca 2023 r. stwierdzono natomiast, że wysokość wiaty wynosi od ok. 2,87 do ok. 3,39 m, szerokość ok. 4,99. Długość od strony działki [...] mierzona po linii zewnętrznej słupów konstrukcyjnych wynosi ok 12 m plus 45 cm do słupa wspierającego. Z kolei długość mierzona od strony ściany budynku mieszkalnego liczona po zewnętrznej linii słupów konstrukcyjnych wynosi ok. 9 m. Na podstawie tak ustalonych parametrów organy stwierdziły, że powierzchnia zabudowy przedmiotowej wiaty przekracza 50 m². Nie wiadomo jednak w jaki sposób organy doszły do takiego wniosku, skoro w ostatnim zdaniu sporządzonego protokołu zawarto stwierdzenie: "pole tego równoległoboku jest mniejsze niż 50 m²". Warto też w tym miejscu zauważyć, że załączony do protokołu i podpisany przez uczestników oględzin szkic – rzut wiaty, nie jest precyzyjny, nadto nie odpowiada obrysem załączonemu do akt wydrukowi z serwisu mapowego, opisanemu jako "Szkic do protokołu oględzin w dn. 22.06.2023 r.", na którym widnieje zapis, wedle którego powierzchnia wiaty przekracza 50 m². Organy nie wyjaśniły w zaskarżonych rozstrzygnięciach powyższych nieścisłości, nie wskazały także z jakiego powodu uznały za prawidłowe ustalenia dokonane w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 22 czerwca 2023 r., a z jakich powodów zupełnie pominęły ustalenia dokonane na skutek kontroli przeprowadzonej w dniu 17 stycznia 2023 r. Nie wyjaśniły też sposobu, w jaki wyliczyły powierzchnię zabudowy wiaty. Takie działanie organu stoi w sprzeczności z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a.), nadto nie wskazuje, aby w sprawie podjęte zostały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 K.p.a.). Rację ma przy tym skarżący, że ustalenia organu są wobec tego dowolne i dokonane z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Co więcej, skarżący w uzasadnieniu swojej skargi powołał się na pomiar wiaty dokonany przez geodetę J. A. S., z którego miałoby wynikać, że sporna wiata ma powierzchnię wynoszącą 46,37 m². Jak twierdzi skarżący dokument ten złożył do akt sprawy, jednakże Sąd nie dostrzegł takiegoż w zgromadzonym materiale dowodowym, organy ponownie rozpatrując sprawę winny się do tej także kwestii odnieść.
Końcowo warto też zaznaczyć, że organy winny dokonać ponadto niebudzących wątpliwości ustaleń w zakresie zgodności składowania przez inwestora materiałów łatwopalnych z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Co prawda organy ustaliły, że worki z pelitem składowane są w odległości ok. 5m od granicy z sąsiednią działką, jednakże stwierdziły także, że drewno kominkowe znajduje się bezpośrednio przy ogrodzeniu w granicy z działką nr ewid. 55, co z kolei może świadczyć o naruszeniu zapisu § 4 ust. 1 pkt 6 powołanego rozporządzenia.
Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, sformułowane w sprawie wnioski organów, stanowiące podstawę do wydanych rozstrzygnięć, wynikały z nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonych rozstrzygnięć nie koresponduje ponadto z materiałem zgromadzonym w sprawie na wcześniejszym etapie prowadzonego postępowania. Sam materiał dowodowy jest niewystarczający do zakończenia sprawy, a miejscami także sprzeczny.
Powyższe stanowi o ewidentnym naruszeniu art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. o istotnym dla wyniku sprawy charakterze, albowiem nieuwzględnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i nieprawidłowa ocena dowodów uniemożliwiała dokonanie prawidłowej kwalifikacji spornej zabudowy. Ta zaś jest kluczowa dla stwierdzenia ewentualnej samowoli, a następnie trybu usunięcia jej skutków. Organy winny mieć na uwadze, iż zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.),
Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 P.p.s.a., uchylił zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji (pkt 1 sentencji wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę organy będą związane oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku, a przyjęte rozstrzygnięcie sprawy winno zostać należycie uzasadnione stosownie do zasad wynikających z art. 107 § 3 K.p.a. O kosztach postępowania Sąd, zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., orzekł w pkt 2 sentencji wyroku.
lp