II SA/Łd 216/08

II SA/Łd 216/08 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2008-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-03-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień
Joanna Sekunda-Lenczewska
Jolanta Rosińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 1, 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 9 ust. 1, 4, 5, art. 59 ust. 1, art. 61, art. 62 ust. 1, 2, art . 87 ust. 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 64
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 1994 nr 27 poz 96
art. 53 ust. 1
Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3, art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a, c, art 134 par. 1, art. 135, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 30 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2008 roku sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...].
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [..] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i przyłączem wodociągowym, energetycznym, kanalizacji sanitarnej oraz zjazdu z drogi wewnętrznej na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A na czas nie dłuższy niż do 21 września 2008 r.
W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, iż w dniu 21 września 2007 r. inwestor A. C. złożyła dla przedmiotowej inwestycji wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Analizując przedmiotowy wniosek organ administracji stwierdził, iż przedmiotowa działka znajduje się na terenie rolnym objętym uchwałą Rady Miasta w Ł. z dnia [..] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: A,B,C, południowej granicy obrębu P oraz zachodniej granicy miasta.
Stosownie do treści zapisów Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Ł. (uchwała Rady Miasta w Ł. z dnia [..]) dla przedmiotowego terenu głównym problemem jest znaczny stopień degradacji środowiska przyrodniczego oraz krajobrazu wywołany intensywnym procesem rozpraszania zabudowy jednorodzinnej (typu miejskiego) i gospodarczej, w oderwaniu od strefy zurbanizowanej miasta oraz bez związku z otoczeniem, na działkach powstałych z nieskoordynowanej parcelacji pól, sytuowanych w najniższych miejscach doliny rzeki A. Podstawowymi celami polityki przestrzennej powinny stać się - ustrukturyzowanie przestrzenne terenów objętych presją inwestycyjną i naprawa stanu zagospodarowania terenów zabudowanych oraz zapewnienie ochrony zachowanych jeszcze walorów ekologicznych obszarów otwartych poprzez przywrócenie zniszczonych wartości krajobrazu i stanu równowagi środowiska przyrodniczego. Natomiast podstawowymi zadaniami polityki przestrzennej powinno być ustalenie strefy ochrony stanowisk archeologicznych, likwidacja zagrożeń dla środowiska przyrodniczego, eliminacja konfliktowych i szkodliwych form zagospodarowania terenów, tworzenie warunków dla działań związanych z rehabilitacją terenów zdegradowanych i naprawą poprzez wyposażanie terenów należących do strefy zurbanizowanej w stan zagospodarowania terenów zabudowanych oraz przywrócenie ładu przestrzennego poprzez czytelne rozgraniczenie terenów strefy zurbanizowanej od terenów strefy niezurbanizowanej i wykluczenie możliwości podejmowania przypadkowych działań inwestycyjnych. Zgodnie z ustaleniami powyższego studium zadaniami i programami służącymi realizacji celów publicznych w granicach jednostki powinny zostać objęte ochrona zachowanego dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego, a także realizacja elementów infrastruktury technicznej.
Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, iż w ramach uzgodnień wewnętrznych otrzymał projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: A,B i C, południowej granicy obrębu P oraz zachodniej granicy miasta, na którym przedmiotowa działka znajduje się na terenach oznaczonych symbolem R, sklasyfikowanych jako tereny upraw polowych z zakazem zabudowy, a zatem w ocenie organu I instancji, zamierzenie inwestycyjne pozostaje w sprzeczności z projektem przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który będzie ustalał inną politykę przestrzenną dla tego terenu, a co za tym idzie w konsekwencji w sprawie istnieje uzasadnienie zawieszenia postępowania z uwagi konieczność ochrony istniejących terenów rolnych, określonych w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Ł. oraz projekcie miejscowego planu dla przedmiotowego terenu. Zasadne jest więc tworzenie układu przestrzennego tego terenu w planie miejscowym, który określi możliwość zagospodarowania wyżej wskazanej działki w powiązaniu z zagospodarowaniem terenów sąsiednich, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój dla całego niezabudowanego obszaru położonego pomiędzy ulicami A. a B.
Biorąc powyższe pod uwagę, a w szczególności ustalenia zawarte w przepisie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ administracji postanowił z urzędu zawiesić postępowanie w sprawie na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia przedmiotowego wniosku.
Na powyższe postanowienie A. C. złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Strona zakwestionowała powoływanie się na zapisy Studium jako podstawę zawieszenia i wskazała, że w myśl ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym aktem prawa powszechnie obowiązującego jest plan miejscowy, a w przypadku jego braku i przy łącznym spełnieniu warunków przepisu art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W zażaleniu wskazano ponadto, iż z informacji uzyskanych w Miejskiej Pracowni Urbanistycznej wynika, że podjęto opracowanie nowego studium uwarunkowań i zdaniem strony spowoduje to przedłużenie prac planistycznych do 2009 r. Strona podniosła również, że dla inwestycji planowanej na ulicy A. co do której organ I instancji wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania na okres 12 miesięcy, a następnie decyzję odmawiająca ustalenia warunków zabudowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w wyniku odwołania inwestora uchyliło decyzję.
Dodatkowo pismem z dnia 27 grudnia 2007 r. pełnomocnik strony M. S. uzupełnił zażalenie powołując się na załączone do wniosku pismo Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. z dnia 18 grudnia 2007 r., z którego wynika, że Rada Miejska w Ł. w dniu [..] podjęła Uchwałę nr [..] o przystąpieniu do sporządzenia nowego Studium dla przedmiotowego terenu. Zdaniem pełnomocnika strony powyższe okoliczności świadczą o braku podstaw do zawieszenia postępowania.
W następstwie rozpoznania powyższego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [..] na podstawie art. 123, 141, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. przytaczając treść przepisu art. 62 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyjaśniło, iż zawieszenie postępowania, o jakim mowa w art. 62 ust. 1 ma charakter fakultatywny i zależy od uznania organu administracji, co nie oznacza dowolności, bowiem to uprawnienie pozostaje w związku z kompetencją rady gminy do podjęcia prac planistycznych zmierzających do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy będą określały sposoby zagospodarowania danego terenu. Regulacja ta ma na celu umożliwienie organom gminy przystąpienie do sporządzenia planu zagospodarowania, a także aby na terenie objętym pracami planistycznymi nie powstawały inwestycje pozostające w sprzeczności z zasadami zagospodarowania w planie.
W tym zakresie Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w omawianej sprawie występuje sytuacja, do której ma zastosowanie przepis art. 62 ust. 1 cytowanej ustawy, gdyż projektowana inwestycja nowej zabudowy mieszkaniowej jest sprzeczna z projektem planu miejscowego. Prace planistyczne zmierzające do uregulowania sposobu zagospodarowania tej części miasta gdzie położona jest przedmiotowa nieruchomość mają bowiem na celu realizację podstawowej zasady kształtowania ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju dla całego niezabudowanego obszaru położonego między ulicami A i B.
Odnosząc się do zarzutów skarżących organ II instancji wyjaśnił, że dla oceny zasadności zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w sytuacji gdy nie jest ono obligatoryjne, ma znaczenie to czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 62 ust. 1 ustawy, natomiast nie ma znaczenia, czy i jakiego rodzaju zabudowa występuje w sąsiedztwie. Zdaniem Kolegium, w niniejszej sprawie organ I instancji miał podstawy dla zawieszenia postępowania, bowiem istotne jest, że Gmina Ł. podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nad którym prace będą kontynuowane po opracowaniu nowego Studium. Natomiast wniosek strony dotyczy działki przy ulicy A, położonej w obszarze objętym projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przewidującym przeznaczenie jako tereny upraw polowych i zakazem zabudowy, a według wniosku planowana inwestycja obejmuje nową zabudowę, a to w ocenie organu II instancji uzasadnia zawieszenie z urzędu postępowania o ustalenie warunków zabudowy, bowiem dopiero przyszłe ustalenia planu pozwolą na określenie możliwości zagospodarowania przedmiotowej działki w powiązaniu z zagospodarowaniem terenów sąsiednich.
Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. A. C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż ratio legis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest danie organom gminy możliwości przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego planowej formy zagospodarowania na wnioskowanym przez inwestora obszarze, a więc możliwość innego niż według zasady dobrego sąsiedztwa kształtowania przestrzeni urbanistycznej. Jeśli zatem organy gminy dojdą do wniosku, że z różnych względów lepiej ustalić przeznaczenie danych terenów w planie miejscowym, ustawa daje im instrument prawny w postaci zawieszenia postępowania. W związku z powyższym termin 12 miesięcy jest terminem w czasie, którego powinien zostać uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W innym przypadku ustawodawca z urzędu zawieszał by postępowanie jak to ma miejsce w przypadku zapisu w ust. 2 cytowanego przepisu.
W ocenie strony skarżącej powyższy zapis jest także formą prawną zabezpieczenia interesów wnioskodawcy, który nie powinien cierpieć z winy przewlekłości działań administracji, a co za tym idzie fakultatywność powyższego zapisu wiąże się z tym, że organ gminy biorąc pod uwagę realia planistyczne powinien ocenić, czy jest możliwe aby w ciągu narzuconego przez ustawodawcę terminu plan takowy powstał. Jeśli realizacja tego zamierzenia jest niemożliwa wówczas wydanie postanowienia zawieszającego postępowanie ma charakter restrykcyjny, czyli przeciwny do motywu ustawodawczego.
Zdaniem skarżącej organy administracji obu instancji winny analizować i uzasadnić swoje stanowisko merytorycznymi i będącymi w obiegu prawnym dokumentami, a nie zapisami zawartymi w nieaktualnych lub nieistniejących już z punktu widzenia prawa dokumentach i opracowaniach: tj. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. z [..]. i opracowanym na jego podstawie w 2006 r. projekcie planu miejscowego. Opracowania te były tak dalece restrykcyjne w swoich ograniczeniach w możliwości zabudowy rozpatrywanego obszaru, że w wyniku analizy projektu planu miejscowego Rada Miasta Ł. podjęła w dniu [..] uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia nowego Studium.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentacje wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ).
Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.
Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonego aktu także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała postanowienie strona skarżąca.
Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się uchybień, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
Przepisy miarodajne do oceny prawidłowości działań administracji publicznej w niniejszej sprawie zawiera ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), stanowiąc w przepisie art. 62 ust. 1, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:
1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo
2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.
Ponadto jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu, do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu (art. 62 ust. 2 cyt. ustawy).
Z analizy powyższego przepisu można wnioskować, iż przeszkodą wstrzymującą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy będzie podjęcie (bądź zamiar podjęcia) i prowadzenie prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego mającym objąć obszar, na którym ma być realizowana inwestycja, której ustalenie warunków zabudowy jest przedmiotem postępowania (ust. 1 pkt 1 i 2 art. 62). Zatem organ prowadzący postępowanie zawiesi je na podstawie art. 62 ust. 1 cyt. ustawy w przypadkach, gdy poweźmie wiadomość o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Użyty w art. 62 ust. 1 cyt. artykułu zwrot "można zawiesić" nie powinien być jednak interpretowany jako przyznający organowi niczym nieograniczoną swobodę decydowania o wstrzymaniu biegu postępowania. Należy bowiem pamiętać, iż zakres swobody organu administracji, wynikający z przepisów prawa materialnego, jest ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego. Zgodnie z zasadą z wyrażoną w art. 7 K.p.a. organ winien załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Korzystanie więc z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny. Musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., w sprawie o sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, nr 6, s. 32). Zamiarem ustawodawcy, który użył powyższego sformułowania nie było wszak zawieszanie postępowania przez organ w każdym przypadku złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy w sytuacji braku planu, czy też przystąpienia do jego opracowania. Co więcej, ustawodawca w powołanym przepisie nałożył na organ (wójta, burmistrza albo prezydenta miasta) obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania i wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.
Założeniem ustawodawcy było zatem ewentualne zawieszenie postępowania na okres co najwyżej 12 miesięcy, w którym gmina winna uchwalić plan, co potwierdza także unormowanie zawarte w art. 87 ust. 3 ustawy. Gdyby jednak tego w tym okresie nie uczyniła, obowiązkiem organu jest wydanie indywidualnej decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o art. 59 ust. 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak planu przez bliżej nieokreślony czas narusza bowiem prawo właścicieli nieruchomości do swobodnego dysponowania tym prawem, a tym samym wyrażoną w art. 64 Konstytucji RP zasadę ochrony własności.
Drugą sytuację zawieszenia postępowania administracyjnego określa art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami), który ma zastosowanie do wniosków o ustalenie warunków zabudowy dotyczących obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Wówczas organ zawiesza postępowanie do czasu uchwalenia planu. Obowiązek sporządzenia planu musi zaś wynikać z konkretnego przepisu prawa. Przepisami tymi są np.: art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz. U. Nr 41, poz. 412 ze zm.) oraz art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.).
Przechodząc do meritum sprawy na wstępie należy wyjaśnić, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze, w odniesieniu do którego nie istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji, istniała tylko możliwość, a nie obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego na okres co najwyżej 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Zawieszając postępowanie wszczęte wnioskiem skarżących organ I instancji jako główną przyczynę zawieszenia postępowania powołał sprzeczność planowanej inwestycji z postanowieniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Ł. (uchwała Rady Miasta w Ł. z dnia [..]) oraz faktem podjęcia przez Radę Miasta w Ł. uchwały z dnia [..] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: A, B, C południowej granicy obrębu P oraz zachodniej granicy miasta. Powyższą argumentację Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podzieliło.
W skardze wniesionej do Sądu strona skarżąca zakwestionowała fakt powoływania się na zapisy powyższego Studium jako podstawy do zawieszenia postępowania, a także wskazała, iż Rada Miejska w Ł. w dniu [..] podjęła uchwałę Nr [..] o przystąpieniu do sporządzenia nowego studium uwarunkowań dla analizowanego obszaru oraz, że spowoduje to przedłużenie prac planistycznych do co najmniej 2009 r., a co za tym idzie wobec braku możliwości uchwalenia planu miejscowego w okresie 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w tym zakresie.
Stanowisko strony skarżącej nie jest pozbawione racji, jako że w aktach sprawy znajduje się pismo Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. z dnia [..] z którego wynika, iż wobec podjęcia uchwały Nr [..] o przystąpieniu do sporządzenia nowego Studium, prace nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego możliwe będą po uchwaleniu tegoż Studium, a zakończenie prac nad nowym Studium przewiduje się na połowę 2008 r. Powyższe ustalenie dowodzi, iż brak jest podstaw do przyjęcia , że w okresie od dnia złożenia przez skarżącą wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy do dnia upływu 12 miesięcznego okresu zawieszenia tj. do dnia 21 września 2008 r. istnieje realna możliwość uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla analizowanego obszaru, nie mówiąc już o jego wejściu w życie. Tylko bowiem istniejąca możliwość uchwalenia planu miejscowego w tym okresie, mogłaby uzasadniać ewentualne zawieszenie postępowania w oparciu o art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Odmienne interpretacja tego przepisu w ocenie Sądu prowadziłaby do nadmiernego zawężenia zastosowania art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz prowadziłaby do bezcelowego zawieszenia rozpoznania sprawy w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż po upływie okresu zawieszenia, możliwe byłoby jedynie podjecie decyzji o tej samej treści, co przed zawieszeniem postępowania.
Odnośnie powoływania się przez organy administracji obu instancji na ustalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Ł. (uchwała Rady Miasta w Ł. z dnia [..]) należy wskazać, iż stosownie do treści art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4), a samo studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5). Z analizy powyższych przepisów jednoznacznie bowiem wynika, iż postanowienia studium są kierowane do organów gminy i wiążą je przy sporządzaniu planów miejscowych, nie są natomiast adresowane ani też bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej.
W zaistniałym stanie rzeczy, należało stwierdzić, że organy obu instancji przekroczyły granice uznania administracyjnego naruszając tym samym zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, 77 i 80 K.p.a., a w konsekwencji organy bezpodstawnie przyjęły, iż powołanym stanie faktycznym i prawnym istniała podstawa zawieszenia postępowania z urzędu. Wniosek ten skutkuje również naruszeniem przepisu prawa materialnego tj. powołanego w treści orzeczeń przepisu art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. "a" i "c" oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Ł.z dnia [..]
Z uwagi na brak przymiotu wykonalności, orzekanie o wstrzymaniu wykonania postanowień na postawie art. 152 p.p.s.a. było bezprzedmiotowe.
P.H.