II SA/Łd 1104/22

II SA/Łd 1104/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-02-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Piotr Mikołajczyk
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 44 par. 1,3,4, art. 129 par. 2, art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 896
art. 40 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 119, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 16 lutego 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2023 roku sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 11 października 2022 r. nr SKO.4170.6.22 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie uznania za zakończoną rekultywację gruntów wyrobiska poeksploatacyjnego oddala skargę. MR
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) - zwanej k.p.a., stwierdziło uchybienie przez M. O. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Sieradzkiego z dnia 16 grudnia 2021 r. w przedmiocie uznania za zakończoną rekultywację gruntów wyrobiska poeksploatacyjnego ze złoża kruszywa naturalnego "M" w części znajdującej się na działce nr [...], obręb [...], miasto S..
W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium wskazało, że decyzją z dnia 16 grudnia 2021 r., znak: GK.V.6018/5/7/00/05/2020, Starosta Sieradzki uznał za zakończoną rekultywację gruntów wyrobiska poeksploatacyjnego ze złoża kruszywa naturalnego "M " w części znajdującej się na działce nr [...], obręb [...], miasto S. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że powyższa decyzja została doręczona M.O. w trybie określonym w art. 44 k.p.a., tj. wobec niepodjęcia w terminie przesyłki, która była awizowana dwukrotnie - w dniu 20 grudnia 2021 r. oraz w dniu 28 grudnia 2021 r. W ocenie zatem Kolegium, przewidziany w art. 44 § 4 k.p.a. skutek doręczenia wystąpił w dniu 3 stycznia 2022 r.
Zdaniem organ odwoławczego, 14 dniowy termin na wniesienie odwołania od ww. decyzji, o którym stanowi art. 129 § 2 k.p.a. i liczony zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. - upłynął z dniem 17 stycznia 2022 r. Odwołanie natomiast zostało złożone w Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w dniu 30 maja 2022 r., a więc już po upływie przewidzianego prawem terminu, co czyni odwołanie bezskutecznym.
Kolegium wskazało, że skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, którego argumentacja sprowadzała się do zakwestionowania skuteczności doręczenia przesyłki zawierającej decyzję Starosty Sieradzkiego. Skarżący argumentował zatem, że o wydaniu decyzji w sprawie uznania rekultywacji działki nr [...] za zakończoną dowiedział się z pisma Starostwa Powiatowego w Sieradzu dnia 25 kwietnia 2022 r., które otrzymał w dniu 10 maja 2022 r., natomiast o tym, że decyzja została do niego wysłana dowiedział się z pisma z dnia 17 maja 2022 r., które otrzymał w dniu 23 maja 2022 r. Decyzji z dnia 16 grudnia 2022 r. jednak nie otrzymał, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Według datownika pocztowego przesyłka była awizowana dwukrotnie, tj. w dniu 20 oraz 28 grudnia 2021 r., jednakże żadnego z tych zawiadomień nie było na jego furtce lub na słupku bramy. Skarżący w dniu 22 grudnia 2021 r. odbierał osobiście inną przesyłkę poleconą z Policji w placówce pocztowej w S. przy ul. [...] i pytał wówczas, czy nie ma do niego innej przesyłki na co otrzymał odpowiedź przeczącą. Z tego - zdaniem skarżącego - wynika, że zawiodła Poczta Polska, bo według datownika na kopercie przesyłka awizowana w dniu 20 grudnia 2021 r. była w dniu 22 grudnia 2021 r. na poczcie podczas odbioru listu poleconego z Policji, jednakże skarżący został wprowadzony w błąd, że nie ma do niego żadnej korespondencji.
W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy dodał, że wraz z pismem z dnia 17 czerwca 2022 r. skarżący przedłożył "Wyjaśnienie" listonosza, z którego zdaniem skarżącego wynika, że "listu nie znalazłem o takim numerze". W kolejnych pismach skarżącego z dnia 4 i 22 lipca 2022 r. oraz z dnia 15 września 2022 r., kierowanych do Kolegium w związku z wezwaniem do wyjaśnienia, czy w sprawie reklamacji doręczenia przesyłki otrzymał on stanowisko operatora pocztowego, podtrzymał on swoje stanowisko co do meritum oraz ostatecznie wskazał, że jego reklamacja wobec nie zrzeczenia się przez nadawcę prawa do wniesienia reklamacji nie zostanie rozpatrzona.
Analizując sprawę Kolegium podkreśliło, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki skierowanej na adres skarżącego, która ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i wobec tego stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, wskazano, iż z powodu niemożności doręczenia przesyłki (adresata nie zastano), pozostawiono ją w dniu 20 grudnia 2021 r. na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym A. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 28 grudnia 2021 r. Następnie przesyłkę zwrócono do nadawcy w dniu 4 stycznia 2022 r., gdyż skarżący nie odebrał awizowanej przesyłki. Na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru doręczyciel zamieścił informację o pozostawieniu zawiadomienia (awiza) w "widocznym miejscu", o możliwości odbioru przesyłki w Urzędzie Pocztowym A. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że nie posiada on skrzynki pocztowej, zatem umieszczenie awiza w widocznym miejscu przy wejściu na posesję było właściwe.
Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że jak wynika z korespondencji przekazanie przez skarżącego Starosta Sieradzki nie zrzekł się na jego rzecz prawa do wniesienia reklamacji, zatem próby wnoszenia przez niego reklamacji do operatora pocztowego w trybie określonym w art. 92 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 896 z późn. zm.) pozostały bezskuteczne. Operator pocztowy udzielił natomiast skarżącemu wyjaśnień co do okoliczności doręczenia przesyłki o nr [...] w trybie skargowym (pisma: z dnia 23 czerwca 2022 r., z dnia 2 sierpnia 2022 r., z dnia 20 września 2022 r.). Z załączonych do akt odpowiedzi operatora pocztowego wynika zatem, że podjęto próbę doręczenia przesyłki, a w sytuacji nieobecności adresata lub osoby uprawnionej do odbioru pozostawiono zawiadomienie z informacją o miejscu i terminie odbioru przesyłki. Przesyłka była awizowana w dniu 20 grudnia 2021 r. i potwierdzono, że była awizowana powtórnie w dniu 28 grudnia 2021 r. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że awiza nie zostały pozostawione. Jeżeli natomiast chodzi o niewydanie przesyłki w placówce, to pracownik ze względu na upływ czasu nie przypomina sobie okoliczności związanej z jej niewydaniem, a ponadto taka sytuacja mogła mieć miejsce jeżeli upoważniona osoba zgłosiła się po odbiór przesyłki bez zawiadomienia dotyczącego jej awizowania, bowiem w funkcjonujących systemach informatycznych wyszukanie przesyłki odbywa się poprzez wprowadzenie jej numeru nadawczego.
Odnosząc się do przedstawionego powyżej stanowiska strony postępowania Kolegium stwierdziło, że nie daje ono podstaw do uznania, że przesyłka zawierająca decyzję Starosty Sieradzkiego z dnia 12 grudnia 2021 r. nie została doręczona skarżącemu w sposób skuteczny per awizo. Znajdująca się w aktach sprawy zwrócona do nadawcy przesyłka (koperta wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru) zawiera wszystkie niezbędne adnotacje pozwalające na uznanie, że spełnione zostały wymogi doręczenia określone w art. 44 k.p.a. Skarżący nie podważył mocy dowodowej zwrotnego potwierdzenia odbioru, za przeciwdowód nie sposób bowiem uznać "Wyjaśnień" listonosza z dnia 6 czerwca 2022 r., z których nie wynika, że przesyłka nr [...] zawierająca decyzję Starosty Sieradzkiego z dnia 12 grudnia 2021 r. była awizowana bez dochowania wymogów określonych w art. 44 § 2 i 3 k.p.a.
Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył M. O., zarzucając błędne ustalenie, że uchybił terminowi do złożenia odwołania wobec prawidłowego doręczenia decyzji, przez podwójne awizo, podczas gdy z okoliczności sprawy i powołanych przez skarżącego dokumentów wynika, że nie został prawidłowo powiadomiony o przesyłce oczekującej na poczcie, a dodatkowo odbierając inną przesyłkę w okresie awizacji nie został poinformowany przez pracownika placówki pocztowej, mimo pytania w tym zakresie, że oprócz odbieranej przesyłki z Policji oczekuje jeszcze inny list zawierający przedmiotową decyzję.
W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do Kolegium celem rozpoznania odwołania.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że listonosz w ogóle nie zostawił ani pierwszego, ani drugiego awizo. Dodał, że nigdy, w żadnej sprawie, nie miała miejsca sytuacja, aby nie odebrał kierowanej do niego awizowanej przesyłki, tym bardziej że decyzja była dla niego bardzo istotna i chciał znać treść rozstrzygnięcia.
Skarżący wskazał, że listonosz zawsze awizo przyczepiał gumką do słupka przy furtce od strony ulicy. Tym razem nie było ani awizo, ani nawet samej gumki na słupku, która mogłaby wskazywać, że było jakiekolwiek awizo. Dodał przy tym, że jedynie wcześniej, tj. przed dniem 20 grudnia 2021 r. otrzymał zawiadomienie dotyczące przesyłki z Policji. Zdaniem skarżącego, powyższe zostało uprawdopodobnione załączonym do akt sprawy pismem listonosza C., który nie pamiętał doręczania tej przesyłki, nie znalazł listu o takim numerze, a na końcu pisma listonosz dodatkowo przeprosił.
Ponadto skarżący podniósł, że złożył do Poczty Polskiej reklamację, która z uwagi na to, że nie był nadawcą listu zawierającego decyzję, została rozpatrzona jako skarga. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że starostwo - mogąc przenieść prawo do wniesienia przez niego reklamacji - nie chciało tego uczynić, uznając jedynie, że decyzja została doręczona prawidłowo przez podwójne awizo i nie ma potrzeby dalszego badania okoliczności.
W odniesieniu do powyższego skarżący wyjaśnił, że w piśmie Poczty, które otrzymał dnia 1 lipca 2022 r. (w odpowiedzi na jego reklamację uznaną za skargę) wynika, że z uwagi na upływ czasu brak jest możliwości szczegółowego wyjaśnienia zdarzenia.
W ocenie skarżącego, samo domniemanie doręczenia przez podwójne awizo, nie świadczy jeszcze o tym, że faktycznie doszło do prawidłowego zawiadomienia o pozostawieniu awizo i o możliwości odbioru przesyłki z placówki pocztowej. Skarżący wskazał przy tym, że przeważnie listonosz zostawiał awizo na słupku przytwierdzając je gumką, to nawet przy przyjęciu, że tak się stało nie można wykluczyć, że list, kartka została wywiana przez wiatr, zniszczona przez deszcz lub zabrana przez osobę trzecią.
Zdaniem skarżącego, za uwzględnieniem wniosku przemawia dochowanie należytej staranności i zapytanie w dniu 22 grudnia 2021 r. na poczcie, czy nie czeka na skarżącego inna przesyłka. Nadto skarżący dodał, że pracownik poczty wskazał, że nie czeka żadna przesyłka i wydał tylko jedną przesyłkę, tę z Policji, a w tym czasie decyzja powinna być na poczcie (I awizo 20 grudnia 2022 r. II awizo 28 grudnia 2022 r.)
W odpowiedzi na tę skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Pismem z dnia 2 lutego 2023 r. skarżący wyjaśnił, że nie otrzymał tzw. awizo z dnia 20 grudnia 2021 r. oraz powtórnego awizo z dnia 28 grudnia 2021 r. Dodał, że w dniu 22 grudnia 2021 r. odbierał korespondencję na poczcie i w odpowiedzi na jego pytanie otrzymał informację, iż nie ma innej korespondencji do odebrania. Skarżący wskazał również, iż z wyjaśnień listonosza wynika, że nie znalazł listu o numerze przesyłki, zawierającej decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Kontrolując zaskarżone w tej sprawie postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Sieradzkiego z dnia 16 grudnia 2021 r. w przedmiocie uznania za zakończoną rekultywację gruntów wyrobiska poeksploatacyjnego ze złoża kruszywa naturalnego "M " w części znajdującej się na działce nr [...], obręb [...], miasto S. - Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. strona postępowania administracyjnego może wnieść odwołanie od decyzji organu I instancji, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do złożenia tego środka prawnego zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do jego złożenia (wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1033/21, LEX nr 3333331). Treść art. 134 k.p.a. wskazuje wyraźnie, że stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania (zażalenia) nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (wyrok NSA z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2378/20, LEX nr 3195732).
Wychodząc z powyższych przesłanek Sąd stwierdził, iż zasadnie Kolegium uznało, że odwołanie skarżącego od decyzji Starosty Sieradzkiego z dnia 16 grudnia 2021 r. zostało złożone z uchybieniem terminu, o którym stanowi art. 129 § 2 k.p.a. Analiza zwróconej przesyłki adresowanej do skarżącego, a zawierającej ww. decyzję organu I instancji, wskazuje, że z powodu niemożności jej doręczenia adresatowi i braku osoby, która podjęłaby się oddać ją adresatowi, przesyłka była pierwszy raz awizowana w dniu 20 grudnia 2021 r., a następnie została pozostawiona na okres 7 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym A. Zawiadomienie o powyższym fakcie umieszczono w widocznym miejscu. Ponadto zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 28 grudnia 2021 r., a wobec jej nie podjęcia w terminie została - zgodnie z adnotacją na przesyłce – zwrócona do nadawcy w dniu 4 stycznia 2022 r. Mając na uwadze treść art. 44 § 4 k.p.a. w związku z art. 44 § 1 k.p.a., decyzja organu I instancji została zatem doręczona w trybie doręczenia zastępczego w dniu 3 stycznia 2022 r., tj. po upływie 14 dni, licząc od dnia pierwszego awizowania przesyłki. Tymczasem przedmiotowe odwołanie zostało wniesione w dniu 30 maja 2022 r. Nie ulega zatem wątpliwości, iż ten środek zaskarżenia został złożony z uchybieniem terminu na jego wniesienie.
Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że domniemanie skuteczności doręczenia dokonywanego w trybie art. 44 k.p.a. zdeterminowane jest łącznym spełnieniem określonym nim przesłanek. Po pierwsze, niemożnością doręczenia pisma adresatowi pod prawidłowo oznaczonym adresem jego miejsca zamieszkania, jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy. Po drugie, pozostawieniem przesyłki dla adresata w oddawczym urzędzie pocztowym i umieszczenia zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. Po trzecie, upływem siedmiodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej oraz udokumentowaniem powyższego w materiale dowodowym sprawy, zwłaszcza zaś w tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 96/21, LEX nr 3178838).
Nie ulega wątpliwości, iż w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki pozwalające uznać, iż przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji z dnia 16 grudnia 2021 r. została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 3 stycznia 2022 r., w trybie art. 44 k.p.a. Przepis art. 44 § 4 k.p.a. konstruuje fikcję prawną doręczenia, z której wynika domniemanie skuteczności doręczenia pisma w trybie określonym w art. 44 § 1-4 k.p.a, mimo że jest oczywiste, iż pismo nie dotarło fizycznie do rąk adresata w terminie określonym w art. 44 § 1 k.p.a. Doręczenie dokonane w omawianym trybie stwarza domniemanie prawne skutecznego doręczenia pisma oparte na założeniu, że strona mogła zapoznać się z pismem awizowanym, a jeśli tego nie uczyniła, to nastąpiło to z przyczyn zawinionych lub niezawinionych leżących po jej stronie. Domniemanie prawne doręczenia pisma z zastosowaniem fikcji prawnej doręczenia jest niewzruszalne w tym sensie, że nie można skutecznie wykazywać, iż treść pisma nie dotarła do wiadomości adresata. Jest to bowiem przewidywany i dopuszczalny skutek zastosowania tej instytucji. Jednak następstwa tak skonstruowanego domniemania prawnego mogą być bardzo dotkliwe dla strony, szczególnie w sytuacjach kiedy strona nie dowie się o treści pisma w terminie umożliwiającym jej skuteczne działanie prawne (wyrok NSA z dnia 24 września 2021 r., sygn. akt I GSK 288/21, LEX nr 3248661). Wspomniane domniemanie prawne skutecznego doręczenia z zastosowanie zastępczej formy doręczenia może być obalone, gdy adresat udowodni, że pomimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych (zob. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2886/16, LEX nr 2611221).
Skarżący kwestionuje prawidłowość doręczenia decyzji organu I instancji, jednak nie przedstawił dowodów, które obaliłyby przyjęte domniemanie skutecznego doręczenia decyzji z zastosowaniem zastępczej formy doręczenia. Sąd zgadza się z poglądem orzecznictwa, iż właściwym sposobem podważenia skuteczności doręczenia (czy też wyjaśnienia jego okoliczności) powinno być postępowanie reklamacyjne przeprowadzone w urzędzie pocztowym. Stosownie bowiem do treści art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529), w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej, gdy przesyłka zostanie doręczona adresatowi, prawo wniesienia reklamacji przysługuje adresatowi (postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 3019/14, LEX nr 1646157).
Wspomniany przepis art. 92 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896) w pełni stanowi, iż w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej prawo wniesienia reklamacji przysługuje: nadawcy albo, adresatowi - w przypadku gdy nadawca zrzeknie się na jego rzecz prawa dochodzenia roszczeń albo gdy przesyłka pocztowa lub kwota pieniężna określona w przekazie pocztowym zostanie doręczona adresatowi. Analiza tego przepisu w okolicznościach przedmiotowej sprawy wskazuje, że skarżący, aby kwestionować domniemania skutecznego doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. winien posłużyć się instytucją wniesienia reklamacji, uregulowaną ww. przepisie ustawy Prawo pocztowe. Z akt sprawy wynika jednak, iż skarżący nie wystąpił do organu I instancji o zrzeczenia się prawa do reklamacji. Organ pismem z dnia 1 września 2022 r. stwierdził, że nie widzi podstaw do wystąpienia z reklamacją. Analiza sprawy nie wykazała, aby skarżący przedłożył to pismo operatorowi Poczty Polskiej. Niemniej jednak wskazany operator pocztowy rozpoznał sprawę doręczenia przedmiotowej przesyłki skarżącemu w trybie skargowym i pismem z dnia 20 września 2022 r. stwierdził m.in. prawidłowość w doręczaniu tej przesyłki oraz, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż awizo nie zostało pozostawione. Z powyższego zatem, w ocenie Sądu, jednoznacznie wynika, że skarżący nie obalił domniemania skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji w trybie art. 44 k.p.a.
Wszelkie adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami mają walor dokumentu urzędowego i mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich stwierdzone (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 11/11, LEX nr 1134189). W celu uchylenia się od negatywnych następstw domniemania doręczenia adresat musi jednak uprawdopodobnić, że nie został prawidłowo powiadomiony o złożeniu pisma w odpowiednim urzędzie (...). Nie będzie jednak w tym względzie wystarczające samo zaprzeczenie adresata, ale poparcie jego stanowiska stosownymi dowodami (postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 419/10, LEX nr 740860).
Skarżący podniósł okoliczność niepozostawienia awiza, informującego go o rzeczonej przesyłce. Jednak samo niepoparte rzetelnymi dowodami oświadczenie o braku awiza, nie może prowadzić do obalenia skutków doręczenia przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. (wyrok WSA w Opolu z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Op 453/19, LEX nr 2785207). Ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia spoczywa na zainteresowanym (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 450/18, LEX nr 2552218).
Skarżący podniósł, iż nie otrzymał awizo, które zawsze – jak wskazał skarżący - listonosz przyczepiał gumką do słupka przy furtce od strony ulicy. W odniesieniu do tak przestawionej argumentacji należy zwrócić uwagę na art. 40 ust. 1 wspomnianej już ustawy Prawo pocztowe. Przepis ten stanowi o obowiązku właściciel lub współwłaścicieli umieszczania na nieruchomości oddawczej skrzynki pocztowej. Skarżący nie stosując się do wynikającego z art. 40 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe nakazu, musi się zatem liczyć z negatywnymi konsekwencjami pozostawienia zawiadomienia, o nadejściu kierowanej do niej przesyłki, w widocznym miejscu przy wejściu na posesję (zob. wyrok NSA z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 471/18, LEX nr 2655802).
Reasumując, zasadnie zatem organ ustalił, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Sieradzkiego z dnia 16 grudnia 2021 r. Skarżący natomiast nie przestawił dowodów, które świadczyły o obaleniu domniemania skuteczności doręczenia ww. decyzji organu I instancji w trybie art. 44 k.p.a. i tym samym prawidłowo w sprawie zastosowany został art. 134 k.p.a.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
a.tp.