II SA/Bk 811/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku rozpoznał skargę K. K., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą P.H.U. "K.", na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Kara została nałożona za niewywiązanie się z obowiązku zapewnienia przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem SENT przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Skarżąca podnosiła zarzuty dotyczące m.in. naruszenia przepisów, niezastosowania zasady interesu publicznego oraz nieproporcjonalności kary. Sąd uznał skargę za bezzasadną. Stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż kontrolowany przewóz podlegał przepisom ustawy SENT, a skarżąca jest przewoźnikiem. Kluczowym zagadnieniem była ocena zasadności nałożenia kary. Sąd odrzucił zarzut dotyczący objęcia odpadów obowiązkami z ustawy SENT poprzez rozporządzenie, wskazując, że motywem było zarówno przeciwdziałanie nadużyciom podatkowym, jak i ochrona środowiska. Uznano, że rozporządzenie zostało wydane w ramach delegacji ustawowej. Sąd podkreślił, że odpowiedzialność administracyjna jest obiektywna, ale ustawa SENT przewiduje klauzule generalne umożliwiające uwzględnienie indywidualnej sytuacji, takie jak art. 22 ust. 3 dotyczący odstąpienia od nałożenia kary w ważnym interesie przewoźnika lub interesie publicznym. W ocenie sądu, skarżąca nie wykazała ważnego interesu przewoźnika, biorąc pod uwagę jej dobrą kondycję finansową. Analizując przesłankę interesu publicznego, sąd uznał, że niezapewnienie przekazywania danych geolokalizacyjnych stanowiło poważne naruszenie, uniemożliwiające realizację celów ustawy SENT, takich jak bieżące monitorowanie przewozu i kontrola obowiązków podatkowych. Brak danych uniemożliwiał ustalenie, czy nie zaistniało zagrożenie dla interesów fiskalnych Skarbu Państwa. Sąd podkreślił, że w interesie publicznym leży szczelny i skuteczny system kontroli. Argumentacja skarżącej dotycząca nowego obowiązku i krótkiego terminu jego wprowadzenia nie została uwzględniona, wskazując na możliwość przygotowania się i skorzystania ze środowiska testowego. Sąd uznał, że kara pieniężna jest adekwatna do celów ustawy i nie jest nadmiernie dotkliwa, a okoliczności sprawy nie stanowiły sytuacji wyjątkowej uzasadniającej odstąpienie od kary. Zarzut dotyczący traktowania odstąpienia od kary jako pomocy de minimis został uznany za drugorzędny, gdyż w sprawie nie ziszczono przesłanek z art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Sąd odrzucił również zarzut naruszenia zasady neutralności podatku VAT, wskazując na odmienny charakter sankcji w ustawie SENT i brak automatyzmu w ich nakładaniu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający