II SA/Bk 769/16

II SA/Bk 769/16 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2016-12-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2016-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Mieczysław Markowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Ewidencja gruntów
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I OSK 641/17 - Wyrok NSA z 2019-01-24
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art. 61a par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Gminy S. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. utrzymał w mocy postanowienie Starosty S. Nr [...]z dnia [...] października 2016 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków poprzez wykreślenie błędnej informacji o Urzędzie Gminy S. jako zarządu gruntu położonego na działce o numerze [...] w obrębie M.
Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...].08.2016 r. do Starosty s. wpłynął wniosek Wójta Gminy S. o aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków poprzez wykreślenie błędnej informacji o Urzędzie Gminy S. jako zarządcy gruntu położonego na działce Nr [...] w obrębie M.
We wniosku Wójt Gminy wskazał, że na przedmiotowej działce znajduje się cmentarz parafialny rzymskokatolicki wpisany do rejestru zabytków przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. dnia [...].01.1989 r. znak [...]. Wójt Gminy przedstawił także wykaz hipoteczny z planem gruntów kościelnych należących do parafii W. w Diecezji Ł. wedle którego w 1935 r. została założona księga wieczysta dla nieruchomości kościelnej we wsi W. gmina H. powiat s., która w 1986 r. została zamknięta.
Po przeanalizowaniu wniosku i akt sprawy Starosta S. postanowieniem z dnia [...].09.2016 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie na podstawie
art. 61 a kpa. W ocenie organu I instancji dokumenty załączone do wniosku były znane organowi przy rozpoznawaniu wniosku z 2013 na podstawie którego po przeprowadzeniu postępowania wydana została ostateczną decyzję z dnia
[...].03.2014 r., znak [...] odmawiająca wprowadzenia zmiany
w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym organ uznał, że brak jest podstawy materialno – prawnej do rozpatrzenia żądania strony w trybie administracyjnym.
W odwołaniu od tegoż postanowienia skarżący zarzucił naruszenie art. 61 a
§ 1 kpa przez jego zastosowanie a ponadto wskazał na naruszenie przepisów Prawa geodezyjno – kartograficznego z 17.05.1989r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629) – art. 24 ust. 2 pkt 2, 24 ust. 2 c przez ich niezastosowanie. Zarzucił także naruszenie art. 24 ust. 2 c Prawa geodezyjno kartograficznego w związku z art. 104 § 1 kpa przez ich niezastosowanie i niewydanie decyzji odmawiającej aktualizacji danych zawartych
w ewidencji gruntów i budynków oraz naruszenie art. 63 § 3 kpa przez ich niezastosowanie i niezwrócenie skarżącemu wniosku w związku ze stwierdzeniem, że niezgodność między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym może rozstrzygać jedynie właściwy sąd powszechny. Odwołujący się nadto twierdził, że przedstawione przez niego dokumenty uzasadniały zmianę wpisu w ewidencji poprzez wykreślenie błędnej informacji o Urzędzie Gminy jako zarządcy gruntu położonego na działce o numerze 46, a nie wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w oparciu
o art. 61 a § 1 kpa.
Po rozpoznaniu odwołania P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, iż w sprawie zaistniała druga z przesłanek wskazanych w art. 61 a § 1 kpa uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania a mianowicie inne uzasadnione przyczyny.
Organ wskazał że z wniosku Wójta Gminy przeprowadzone zostało postępowanie zakończone decyzją z [...] grudnia 2013 r., nr [...] odmawiające wprowadzenia zmiany w ewidencji polegającej na wykreśleniu wpisu
o zarządzie Urzędu Gminy S. działką Nr [...] na której znajduje się cmentarz komunalny stanowiący własność Skarbu Państwa. Decyzja ta została utrzymana
w mocy decyzją z [...] marca 2014 r., Nr [...] przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. a skarga wniesiona od tej decyzji została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16.09.2014 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Bk 433/14. Skoro więc w obrocie prawnym istnieje decyzja ostateczna ponowne prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie nie jest dopuszczalne. Wydanie w takiej sytuacji decyzji merytorycznej ponownie rozstrzygającą sprawę już uprzednio rozstrzygniętą decyzją ostateczną oznaczałoby, iż dotknięta ona byłaby wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa stanowiącą podstawę stwierdzenia nieważności decyzji.
Na podstawie treści wniosku organ I instancji słusznie zakwalifikował pismo wnioskodawcy jako wniosek o dokonanie zmiany w operacie ewidencji gruntów
i budynków przez wykreślenie władającego czyli zarządcy ww. nieruchomości Urzędu Gminy S.
Okoliczności wskazane w obecnym wniosku były już przedmiotem rozpoznania w postępowaniu w 2013 r. i w oparciu o nie była wydana ostateczna decyzja. Skoro obecny wniosek dotyczy sprawy już rozstrzygniętej to zaistniała podstawa do wydania postanowienia w oparciu o art. 61 a § 1 kpa.
Skargę od postanowienia z dnia [...].10.2016 r., znak [...] P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. wniosła Gmina S. zarzucając:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
tj,:
art. 20 ust, 2 pkt 1 lit a) i pkt 3, art. 24 ust 2 a, ust. 2 b pkt 1 lit g) i pkt 2, ust. 2 c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r. poz. 1629), zwaną PrGeodKart;
§ 11 ust. 1 pkt 1 i 3, § 12 ust. 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5, § 35 pkt 1, 4 i 5
w zw. z § 45 ust. 2, § 44 pkt 2, § 45 ust. 1, § 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 maja 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r. poz. 1034), zwanego RozpEwid;
w zw. z art. 45 ust 1 i art. 60 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej
(Dz.U. z 2013 r. poz. 1169 z późn. zm.);
w zw. z art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków
i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r. poz. 1446 z późn. zm.), zwana UstOchrZabytków;
w zw. z art 2 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach
i chowaniu zmarłych (Dz.U. zn 2015 r. poz. 2126 z późn. zm.), zwaną dalej UstCmentarz;
- poprzez ich niezastosowanie oraz niedokonanie aktualizacji w ewidencji gruntów i budynków danych w zakresie niezgodności pomiędzy danymi ewidencyjnymi
a stanem faktycznym i prawnym przez wykreślenie błędnych informacji o Urzędzie Gminy S. jako zarządcy gruntu położonego na działce o numerze [...] w M., w sytuacji, gdy pomimo znanych obu organom okoliczności, w tym wykazanych dokumentami wraz z wnioskiem o aktualizacje, zarządcą przedmiotowego gruntu, na którym funkcjonuje rzymskokatolicki cmentarz wyznaniowy wpisany na podstawie ostatecznej decyzji do rejestru zabytków może być wyłącznie Parafia Rzymskokatolicka w W., a w konsekwencji nadużycie formalnej odmowy wszczęcia postępowania z naruszeniem art. 61a § 1 kpa celem uniknięcia merytorycznego załatwienia sprawy;
II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 61 a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. póz. 23 z późn. zm.), zwaną k.p.a., poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i błędną wykładnię, a wskutek tego bezpodstawne przyjęcie, że okoliczności ustalone i ocenione przez organ
odwoławczy, jak i organ l instancji, w wyniku przeprowadzonych postępowań wyjaśniających analizujących i oceniających dotychczas wydane przez oba organy decyzje (postanowienia), zgłoszone dowody oraz znane rzekomo organom fakty mogą stanowić podstawę utrzymania w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania;
art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 6 kpa, art 7, art. 11 kpa, art 15 kpa, art. 107 § 3 kpa, art. 124 § 1 kpa w zw. z art. 126 kpa i art. 140 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia organu
I instancji, wskutek nierozpatrzenia i nieustosunkowania się do wszystkich żądań, twierdzeń, dowodów strony zgłoszonych wraz z wnioskiem o aktualizację oraz zarzutów podniesionych w zażaleniu i braku ustosunkowania się do nich, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, niewyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia, niewyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżone postanowienie, brak należytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, wydanie zaskarżonego postanowienia na podstawie prawnej właściwej dla decyzji, co doprowadziło do bezpodstawnego zatwierdzenia formalnej odmowy wszczęcia postępowania;
art. 7 kpa, art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 78 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 81 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 126 kpa poprzez ich niezastosowanie
i bezpodstawne uchylenie się od wszechstronnego wyjaśnienia rzeczywistej podstawy faktycznej i prawnej wydanego rozstrzygnięcia, zaniechanie podjęcia wszelkich działań zmierzających do bezstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonania prawidłowych ustaleń w sprawie, w tym co do podnoszonych
w zażaleniu zarzutów, brak przedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentów przemawiających za takim zaniechaniem wszczęcia postępowania, co pozbawiło skarżącego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego prawa czynnego udziału w postępowaniu i obrony jego uzasadnionych interesów.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. wniosło o:
uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. [...] z [...] października 2016 r. i postanowienia Starosty S. [...] z [...] września 2016 r. odmawiającego wszczęcia postępowania, sprostowanego postanowieniem Starosty S. [...] z [...] października 2016 r.;
zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci:
decyzji nr [...] z [...] stycznia 1989 r. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz pisma [...] z [...] listopada 1988 r. (w aktach sprawy załączona wraz z wnioskiem o aktualizację z [...] sierpnia 2016 r.);
zaświadczenia [...] P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] czerwca 2016 r. (w aktach sprawy załączona wraz z wnioskiem o aktualizację z [...]. sierpnia 2016 r.);
wykazu hipotecznego z 1935 r. rep. lit nr 31 wraz planem gruntów kościelnych należących do parafii W. w Diecezji Ł. z Archiwum Państwowego w S. z [...] lipca 2016 r. (w aktach sprawy załączony wraz z wnioskiem o aktualizację z [...] sierpnia 2016 r.);
[...] Starosty S. z [...] grudnia 2013 r. (w załączeniu);
decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa P. z [...] marca 2014 r. (w załączeniu);
decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa P. z [...] grudnia 2015 r. (w załączeniu);
- na okoliczność ustalenia materiałnoprawnej podstawy do rozpatrzenia żądania strony w trybie administracyjnym zawartego we wniosku o aktualizację z [...] sierpnia 2016 r. w drodze aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków
w oparciu o art. 24 ust. 2a oraz ust. 2b pkt 1 lit. g) i pkt 2, ust. 2c PrGeodKart oraz braku tożsamości spraw z decyzji wymienionych w/w punktach 4 - 6, tj. ustalenia okoliczności niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego
i Kartograficznego w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej było postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] października 2016 r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie [...] z dnia 21 września 2016 r. Starosty S. odmawiające wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 a § 1 kpa sprostowane postanowieniem [...] z dnia [...].10.2016 r. Starosty S.
Z treści wskazanego powyżej art. 61 a § 1 kpa wynika, że wskazano w nim dwie samodzielne i niezależne przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest zgłoszenie wniosku przez osobę, która nie jest stroną, natomiast drugą przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61 a § 1 kpa jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania.
Na tę drugą przesłankę powołały się organy wydające zaskarżone postanowienie. Wskazały mianowicie, że z wniosku z 2013 r. wniesionego przez skarżącego wydana została ostateczna decyzja z dnia [...] nr .. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa P. odmawiająca dokonania zmian w operacie w wykazie właścicieli i władających gruntami w obrębie M.i W. odnośnie działki oznaczonej nr geod. [...], na której znajduje się cmentarz. Istnienie w obrocie prawnym powyższej decyzji wyklucza możliwość prowadzenia ponownego postępowania opartego na tych samych przesłankach co uzasadniało zastosowanie art. 61 a § 1 kpa.
Zarzucając naruszenie powyższego przepisu skarżący twierdzi, że organ bezpodstawnie przyjął, że dokumenty na których był oparty wniosek o aktualizację były znane i rozpoznawane przez organy przy rozpatrywaniu wniosku z 2013 r. zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji odmawiającej wprowadzenia zmian
w operacie, ponieważ organy nie powołały się na te dokumenty w wydanych uprzednio decyzjach.
Zarzut ten należy uznać za chybiony.
Poza sporem pozostaje fakt, że właścicielem działki zgodnie z wpisem
w Księdze Wieczystej nr [...] prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości jest Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę S.i stanowił on podstawę wpisu w ewidencji gruntów i budynków dla tej działki. Zasadnie zatem organy uznały, że zmiana w tym zakresie wpisu może nastąpić po uprzednim rozstrzygnięciu przez Sąd o niezgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym, nie mogą natomiast w tym zakresie stanowić podstawy zmian w ewidencji przedstawione dokumenty dotyczące wpisu przedmiotowej nieruchomości do rejestru zabytków.
Fakt, iż działka na której usytuowany jest cmentarz stanowi własność Skarbu Państwa oznacza, iż jest on cmentarzem komunalnym. Zarządzenie cmentarzem komunalnym zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1969 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (tj. Dz. U. 2015 poz. 2126 ze zm.) należy do właściwych wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) na których terenie cmentarz jest położony. Wpis
w ewidencji dokonany w związku z modernizacją operatu ewidencji gruntów
i budynków przeprowadzoną w 2011 r. o zarządcy dla Urzędu Gminy S. do działki nr [...] położonej w obrębie M. Gmina S. miał oparcie w przepisach prawa (§ 12 ust. 1 pkt 1 i 5 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2011 w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. 2016 poz. 1034 ze zm.).
Powyższe okoliczności stanowiły podstawę wydania ostatecznej decyzji z dnia [...].03.2014 r., nr [...] przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. Zasadnie zatem organy uznały, że ponowny wniosek o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów i budynków oparty jest na tych samych przesłankach które stanowiły podstawę wydania powyższej decyzji i w związku z powyższym prawidłowo przyjęły, że zachodzi podstawa do wydania zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 61 a § 1 kpa.
Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego do zastosowania
art. 61 a § 1 kpa była wystarczająca, nie zachodzi zatem w sprawie naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego podniesionych
w zarzutach skargi.
Z tych więc względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.