II SA/Bk 632/06

II SA/Bk 632/06 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2006-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Sobolewska-Nazarczyk /sprawozdawca/
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący/
Urszula Barbara Rymarska
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 660/07 - Wyrok NSA z 2008-06-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 156 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 52 ust.2, art. 53 ust.3, art. 54, art. 59 ust.1, art. 64 ust.1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 3, par. 9 ust.1 i 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Tezy
Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winien być sformułowany jasno, klarownie i zgodnie z art. 52 ust.2 w zw. z
art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 r. sprawy ze skargi L. L., W. L. i T. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] września 2004 r. działający w imieniu L. L., W. L. i T. Ł. pełnomocnik złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę budynku gospodarczego podpiwniczonego z poddaszem użytkowym, niezbędnego do zapewnienia prawidłowej gospodarki rybackiej na stawach rybnych. Jako lokalizację inwestycji wskazano działkę o nr [...], obręb K., Gmina W. Uszczegółowiono również rodzaj inwestycji i jej charakterystykę.
Wójt gminy W. decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. ustalił T. Ł., W. L. i L. L. sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu działki nr [...] w obrębie K. dla inwestycji obejmującej budynek gospodarczy podpiwniczony z poddaszem użytkowym do prawidłowego funkcjonowania gospodarki rybackiej.
W uzasadnieniu wskazano, że treść decyzji "sformułowano" w oparciu
o wniosek, przepisy szczególne i uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody, Starostą Powiatowym w S. jako organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych i Powiatowym Zarządem Dróg w S. Poza tym wskazano, że w wyniku analizy zebranego materiału ustalono, że na przedmiotowym terenie nie obowiązuje plan miejscowy, wnioskodawca przedstawił wymagane dokumenty określone w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projektowany budynek zlokalizowany będzie na gruntach RV i LZ-VI, inwestycja, przy zachowaniu warunków decyzji nie będzie miała ujemnego wpływu na środowisko, odstąpiono od analizy terenu ze względu na oświadczenie złożone przy wniosku, że inwestorzy posiadają ilość gruntów przekraczającą średnią
w gminie, S. Park Krajobrazowy pozytywnie zaopiniował lokalizację budynku przy negatywnej opinii, co do budowy ekologicznej oczyszczalni ścieków.
Zobowiązano w związku z tym inwestora do przeprowadzenia badań gruntowych spełniającego wymagania rozprowadzania ścieków lub budowę szczelnego, bezodpływowego szamba szczelnego.
Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło nieważność powyższej decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2004 r.
W uzasadnieniu SKO w S. stwierdziło, że w stosunku do objętego wnioskiem terenu brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W takiej sytuacji, stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) na projektowane przez wnioskodawców zamierzenie inwestycyjne wymagane było ustalenie w drodze decyzji warunków zabudowy, która mogła być wydana jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 tej ustawy i po dokonaniu uzgodnień z właściwymi organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. Ponadto decyzja ta powinna zawierać określenia, o których mowa
w art. 54 ustawy, zapisane w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy, stosownie do § 3 ust. 1 i ust. 2 oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), należało wyznaczyć wokół działki zamierzonego inwestowania na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1-5 ustawy, a wyniki tej analizy zawierające część tekstowa i graficzną, powinny stanowić załączniki do decyzji.
Wójt Gminy w przedmiotowej sprawie wbrew wyraźnym i jednoznacznym wymaganiom zawartym w § 3 ust. 1 i ust. 2 cytowanego rozporządzenia nie przeprowadził zdaniem SKO w S. przedmiotowej analizy. W związku z tym wydana przez organ I instancji decyzja wbrew postanowieniom § 9 ust. 2 rozporządzenia nie zawiera wyników analizy, w postaci załączników z częścią tekstową i graficzną. Analizę przeprowadza się w każdym przypadku, dotyczy ona bowiem spełnienia wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 ustawy, a nie tylko warunku o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Organ administracji nie może zatem odstąpić od przeprowadzenia analizy w sytuacji, gdy zachodzi przypadek określony w art. 61 ust. 4. Kwestia, czy w rozpatrzonej sprawie zachodzi taki przypadek również nie została w sposób dostateczny wyjaśniona, zwłaszcza, że
w treści wniosku nie wskazano, że planowany obiekt ma być obiektem zabudowy zagrodowej. Również z akt sprawy nie wynika, jaka była w dacie orzekania średnia wielkość gospodarstwa rolnego w gminie.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić, że istotnie
w odniesieniu do projektowanego zamierzenia spełnione zostały wszystkie ustawowe warunki (w tym m. in. warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 5 ustawy), zwłaszcza, że organ I instancji nie przeprowadził żadnej analizy w tym zakresie, a w uzasadnieniu decyzji nawet nie wskazał, że zostały one spełnione, ograniczając się w nim do powołania się na dokonane uzgodnienia, bliżej nie określone przepisy szczególne, umieszczenia zapisów w przedmiocie braku planu, przedstawionych wymaganych dokumentów, lokalizacji budynku na gruntach RV
i LZVI, w zakresie wpływu na środowisko, odstąpienie od wykonania analizy oraz odnoszących do opinii S. Parku Krajobrazowego. W toku prowadzonego postępowania nie wyjaśniono wreszcie tak istotnej w sprawie okoliczności i nie ustalono, jaki jest rodzaj zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem
i w rezultacie ustalenie dotyczące rodzaju zabudowy nie zostało zapisane w decyzji w sposób odpowiadający wymaganiom § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie... (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Wskazane we wniosku funkcje - przeznaczenie pomieszczeń w budynku nie dawały w świetle § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z poźn. zm.) dostatecznych podstaw do określenia projektowanego zamierzenia jako budynku gospodarczego. W decyzji nie określono zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. a ustawy i § 2 pkt 3 cytowanego rozporządzenia warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Nie określono
w ogóle linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej. Nie określono także stosownie do § 2 pkt 4 lit. b rozporządzenia konkretnych warunków i zakazów dotyczących ochrony przyrody wynikających z obowiązującego planu ochrony S. Parku Krajobrazowego powołując się w pkt 6 decyzji jedynie ogólnie na zakazy ujęte w rozporządzeniu Wojewody P. Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony S. Parku Krajobrazowego.
Wobec nie dokonania analizy, nie może być pewności, czy wyznaczenie wysokości i geometrii dachu nastąpiło zgodnie z wymaganiami § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań... (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w tym także zgodnie z planem ochrony S. Parku Krajobrazowego.
Zdaniem SKO w S. Decyzja Wójta Gminy W. wydana została zatem z rażącym naruszeniem art. 54 pkt 1 i pkt 2a ustawy w związku z § 2 pkt 1 i § 2 pkt 3, § 2 pkt 4 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń... (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), art. 53 ust 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, § 3 ust. 2, § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań... (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa.
W piśmie z dnia 3 sierpnia 2006 r., działający w imieniu L. L., W. L. i T. Ł. pełnomocnik, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że przesłanki stwierdzające nieważność decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2004 r. są nietrafne i nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia jej nieważności. Strona wniosła o umorzenie postępowania w sprawie.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1
w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało
w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w całości pogląd wyrażony w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2006 r.
Zdaniem organu zarzuty strony skarżącej ograniczone są do akcentowania okoliczności faktycznych, a nie prawnych, stąd wniosek o umorzenie postępowania
w przedmiocie unieważnienia decyzji o warunkach zabudowy nie może zostać uwzględniony.
Na decyzję SKO w S. z dnia [...] sierpnia 2006 r., działający w imieniu L. L., W. L. i T. Ł. pełnomocnik, wniósł do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie:
1. art. 156 § 1 pkt 2 KPA poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i błędną
wykładnię;
2. art. 53 ust. 3, art. 54 pkt 1 i pkt 2a i b oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27
marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieprawidłowe zastosowanie i błędną wykładnię;
3. § 3, 7, 8 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.
w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy
i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu
zagospodarowania przestrzennego, poprzez nieprawidłowe zastosowanie
i błędną wykładnię;
4. § 2 pkt 1, pkt 3 i pkt 4b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26
sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji
o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji
o warunkach zabudowy, poprzez nieprawidłowe zastosowanie i błędną wykładnię;
5. art. 7, 8, 11, 12, 16, 77 i 80 KPA poprzez ich niezastosowanie.
Skarżący wnosili o uchylenie wskazanej decyzji całości.
W obszernym uzasadnieniu skarżący podnosili, że SKO nie wykazało naruszenia prawa przez decyzję Wójta Gminy W. z [...] grudnia 2004 roku. Całość podstawowej argumentacji w skarżonej decyzji sprowadza się zdaniem strony do wyartykułowania zarzutu braku odrębnego dokumentu pod tytułem "analiza". Analizy nie sporządza się w sytuacji, o której mowa w ust. 4 art. 61 ustawy o planowaniu
i zagospodarowaniu przestrzennym, bo wtedy w ogóle art. 61 ust. 1 pkt 1 nie ma zastosowania. W związku z tym sens § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu
w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest taki, że jeżeli analizę się sporządza, to bierze się pod uwagę wymagania z pkt 1-5 ust. 1 art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie, że zawsze się ją sporządza. Poza tym zdaniem skarżących analizy się nie sporządza, jeżeli jej wynik nie wprowadzałby żadnej nowej jakości, a sens sporządzenia analizy sprowadzałby się do sporządzenia analizy, dla jej sporządzenia. Sporządzanie analizy nie ma sensu, jeżeli projektuje się inwestycję na terenie niezabudowanym
z dala od jakiegokolwiek budynku, wśród stawów, na wielosethektarowym gospodarstwie. W skardze podkreślono również, że przedmiotowa działka [...]
o powierzchni niemal 90 hektarów (a to tylko jedna z działek wchodzących w skład gospodarstwa) sama w sobie jest większa od najwyższej średniej powierzchni gospodarstwa w każdej gminie w Polsce.
W ocenie skarżących SKO powinno sobie zdawać sprawę, iż inwestycja projektowana jest na terenie niezabudowanym. Na ogólne zasady nakładają się tu regulacje dotyczące specyfiki parku i w tym względzie wysokość i geometria dachu zostały pozytywnie zweryfikowane przez dyrektora parku.
Znamienne jest przy tym dla całokształtu sposobu procedowania, iż SKO zignorowało fakt, iż decyzja o Warunkach jest uwarunkowana wcześniej wydanym pozwoleniem wodno-prawnym. To właśnie takie postępowanie jest rażącym naruszeniem art. 7, 77 i 80 KPA.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosiło
o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zatem zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził podnoszonych w skardze naruszeń przepisów prawa. Organy administracji właściwie dokonały subsumcji norm prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Nie naruszyły przy tym przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy przeprowadził prawidłową analizę prawną.
Poza sporem pozostaje okoliczność, że w stosunku do objętego przedmiotowym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy
i zagospodarowania terenu, brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd też zmiana zagospodarowania takiego terenu wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy (art. 59 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 53 ust.3 cytowanej ustawy właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak też stanu faktycznego
i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wymagania co do zawartości merytorycznej decyzji o warunkach zabudowy zawiera natomiast art. 54 tejże ustawy. Uregulowania art. 53 ust.3 i art. 54 stosuje się przy tym odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy (por. art. 64 ust.1).
Podkreślić przy tym trzeba, iż sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 tegoż rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy
i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany
i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Warunki
i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się
w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią zaś załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust.1 i 2 cytowanego rozporządzenia. Kwestia zbadania przez organ, czy projektowane "przedsięwzięcie" budowlane będzie miało charakter zabudowy zagrodowej, a powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie, będzie miało natomiast znaczenie tylko w zakresie ewentualnego zwolnienia z obowiązku spełnienia warunku przewidzianego w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy. Nie ma zaś wpływu na zwolnienie z obowiązku sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.
Podnieść również należy, że w analizowanej sytuacji faktycznej przeprowadzenie wspomnianej analizy ma kluczowe znaczenie dla decyzji
o warunkach zabudowy, przede wszystkim ze względu na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast jak słusznie podniesiono w skarżonej decyzji takiej analizy zabrakło w decyzji organu pierwszej instancji, tym bardziej, że projektowana inwestycja dotyczy terenu objętego ustawową formą ochrony, jaką jest S. Park Krajobrazowy.
Aprobując dokonane przez SKO w S. ustalenia wskazać należy, że
w decyzji o warunkach zabudowy, nie określono zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. a ustawy
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 2 pkt 3 cytowanego wyżej rozporządzenia, warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Nie określono w ogóle linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej. Nie określono także stosownie do § 2 pkt 4 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r.
w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz.1589) konkretnych warunków i zakazów dotyczących ochrony przyrody wynikających z obowiązującego planu ochrony S. Parku Krajobrazowego.
Wyszczególnione wyżej braki niewątpliwie stanowią rażące naruszenie prawa i upoważniały SKO w S. do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.).
Ponadto i co najważniejsze, Sąd zauważa, że istnieją istotne rozbieżności między petitum wniosku skarżących z dnia [...] września 2004 r., a jego rozwinięciem w uzasadnieniu. Otóż strona złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla inwestycji obejmującej budowę budynku gospodarczego podpiwniczonego z poddaszem użytkowym dla prawidłowego funkcjonowania gospodarki rybackiej. Jako rodzaj inwestycji wskazano jednakże budynek gospodarczy podpiwniczony z poddaszem użytkowym do prawidłowego funkcjonowania gospodarki rybackiej, w skład którego wchodzą pomieszczenia:
a) zapewniające właściwy sposób magazynowania, konserwacji i naprawy sprzętu rybackiego (magazyn, warsztat, suszarnia, narzędziownia),
b) socjalne dla pracowników obsługi stawów rybnych (WC, umywalnia, kuchnia, jadalnia, pomieszczenie wypoczynkowe, biura, pomieszczenie kwaterunkowe dla stawowego, pomieszczenie kwaterunkowe dla ochrony stawów),
c) do obrotu towarowego rybami (pomieszczenie do obróbki ryb, chłodnia lodowa, magazyn rybacki, wędzarnia).
Opis projektowanej inwestycji nie odpowiada zatem petitum wniosku. Rodzaj inwestycji i jej charakterystyka wskazuje natomiast, że ma powstać w istocie rzeczy kompleks produkcyjno-przemysłowy.
Już takie sformułowanie wniosku sprawia, że Wójt Gminy W., nie dostrzegając tegoż braku tożsamości wniosku z jego rozwinięciem (uszczegółowieniem) i rozpoznając go pozytywnie, działał z rażącym naruszeniem prawa. Nie może być takiej sytuacji, gdy istnieje istotna rozbieżność między petitum wniosku a jego rozwinięciem w opisie projektowanej inwestycji. Wniosek w tym przedmiocie winien być sformułowany jasno, klarownie i zgodnie z art. 52 ust.2 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przeciwnym razie następuje obejście podstawowych regulacji prawnych, odnoszących się do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
w uwarunkowaniach braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zwłaszcza, że w rozpatrywanej sprawie, o czym wspomniano już wyżej, projektowana inwestycja została ulokowana na chronionym terenie S. Parku Krajobrazowego. Tym bardziej zatem wnioski w przedmiocie warunków zabudowy na takim terenie, winny być rozpatrywane z uwagą i także uwzględnieniem regulacji prawnych odnoszących się do ochrony terenu (vide: przede wszystkim rozporządzenie Wojewody P. Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla S. Parku Krajobrazowego, Dz.Urz.Woj.P. Nr 117, poz.2162, wydane na podstawie art. 13a ust.6 ustawy
z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody). Wskazać w tym miejscu również należy na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] listopada 2004 r.
w zakresie uzgodnienia warunków zabudowy w zakresie ochrony przyrody (k.57 akt administracyjnych) oraz opinię S. Parku Krajobrazowego w M. z dnia [...] lipca 2006 r., gdzie organ i Dyrektor S. Parku Krajobrazowego ustosunkowali się wyłącznie do kwestii zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy budynku gospodarczego podpiwniczonego z poddaszem użytkowym do prawidłowego funkcjonowania gospodarki rybackiej, nie odnosząc się do rozwinięcia tego wniosku. Natomiast jak już wyżej zaakcentowano rozwinięcie przedmiotowego wniosku nie jest tożsame z jego petitum.
Podsumowując zatem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając w zgodzie z przepisami prawa i dokonując trafnych ustaleń faktycznych, na podstawie prawidłowo zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego – uznało, że decyzja Wójta Gminy W. rażąco narusza prawo i wydało prawidłową decyzję w oparciu o treść art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zarzuty skargi naruszenia przepisów materialnoprawnych i procesowych okazały się tym samym nieuzasadnione.
Dlatego też, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 157, poz. 1270 ze zm.).