II SA/Bk 517/24

II SA/Bk 517/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2024-11-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk /sprawozdawca/
Barbara Romanczuk /przewodniczący/
Elżbieta Lemańska
Symbol z opisem
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Geodezja i kartografia
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 156 par. pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 1151
art. 31 ust. 4 i art. 33 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 5 sierpnia 2024 r. nr 400.70/C-4/VI/24 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 5 sierpnia 2024r. nr 400.70/C-4/VI/24 stwierdzająca nieważność decyzji Burmistrza Łap z dnia 13 stycznia 2023r. o zatwierdzeniu rozgraniczenia nieruchomości nr [...] położonej w obrębie Łapy I, stanowiącej współwłasność A.M. i J. M. (dalej powoływanego jako: "Skarżący") z działkami o nr [...] i [...], stanowiącymi własność Z. i E. W. Jako podstawę stwierdzenia nieważności organ wskazał art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy.
Burmistrz Łap postanowieniem z dnia 7 września 2022 r. wszczął - na wniosek J.M. - postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące ustalenia granicy działki położonej w obrębie Łapy I oznaczonej nr geod. [...], stanowiącej współwłasność A. M. J. M. z działkami sąsiednimi nr [...] i nr [...], stanowiącymi własność Z. i E. W.. Do czynności ustalenia przebiegu granic został upoważniony uprawniony geodeta W.P., a czynności ustalenia przebiegu granicy zostały przeprowadzone w dniu 18 października 2022r. Na grunt w tym dniu stawili się: J.M., E. W. i Z. W. Pozostałe strony, w tym współwłaściciel nieruchomości o nr geod. [...], nie stawiły się pomimo prawidłowości wezwania.
Do ustalenia przebiegu granic geodeta wykorzystał: operat odnowienia ewidencji gruntów wykonany w 1980 roku, operat podziału działki nr [...] (KERG [...]), operat podziału działki [...] (KERG [...]). Na podstawie ww. dokumentów geodeta wyznaczył w terenie punkty graniczne rozgraniczanych działek, oznaczone numerami [...]. Z wykonanych czynności ustalenia przebiegu granic geodeta sporządził protokół graniczny, szkic graniczny oraz ugodę z dnia 18 października 2022r., którą podpisały obecne przy czynnościach rozgraniczeniowych – strony, tj. J. M., E. W. i Z.W. oraz uprawniony geodeta. Dokumenty powstałe w trakcie wykonania rozgraniczenia skompletowano w operacie technicznym, który Starosta Powiatu Białostockiego wpisał do ewidencji materiałów zasobu dnia 28 listopada 2022 r. pod identyfikatorem ewidencyjnym materiału zasobu P.2002.2022.8138.
W związku z tym, że trakcie postępowania zostały zgłoszone uwagi przez J. M. oraz E. i Z. W., którzy zakwestionowali m.in. podpisaną ugodę, Burmistrz Łap dokonał sprawdzenia ww. dokumentu pod względem formalnym, tj. czy doszło do zawarcia ugody, czy w jej sporządzeniu uczestniczyły uprawnione podmioty, czy podpisały ją wszystkie strony oraz czy były prawidłowo reprezentowane. Po analizie ww. dokumentów, organ uznał, że ugoda nie została zawarta z uwagi na brak na niej podpisu współwłaściciela działki nr [...] A. M.
W konsekwencji Burmistrz Łap decyzją z dnia 13 stycznia 2023r., na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 z późn. zm.), orzekł o zatwierdzeniu ustalonej na podstawie zebranych dowodów granicy działki nr [...]położonej w obrębie Łapy I, stanowiącej współwłasność A.M. i J. M. z działkami o nr [...] i [...], stanowiącymi własność Z. i E. W., której przebieg wyznaczają punkty graniczne oznaczone na szkicu granicznym numerami [...] (pkt 1). W pkt 2 decyzji organ poinformował, że strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od otrzymania decyzji, przekazania sprawy za pośrednictwem Burmistrza Łap do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Białymstoku. Powyższa decyzja stała się ostateczna.
Pismem z dnia 14 czerwca 2024r. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z wnioskiem o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Łap z dnia 13 stycznia 2023r. o rozgraniczeniu wskazanych wyżej nieruchomości. Uzasadniając powyższy wniosek PWINGiK wskazał, że decyzja o rozgraniczeniu została wydana przez Burmistrza na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który to przepis daje podstawę do wydania decyzji o rozgraniczeniu wyłącznie w sytuacji, gdy strony nie zawarły ugody. Tymczasem w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że strony postępowania rozgraniczeniowego zawarły ugodę, o której mowa w art. 31 ust. 4 p.g.i.k., a zatem decyzja z dnia 13 stycznia 2022r. został wydana z rażącym naruszeniem prawa.
SKO w Białymstoku, po wszczęciu postępowania we wskazanym przedmiocie, decyzją z dnia 5 sierpnia 2024r. nr 400.70/C-4/VI/24 stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Łap z dnia 13 stycznia 2023r. o rozgraniczeniu uznając, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a mianowicie ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu podjętej decyzji Kolegium, po dokonaniu wykładni pojęcia "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. powołało przepisy art. 31 ust. 1 i ust. 4 tej ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1151 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.g.i.k.") wyjaśniając, że ugoda zawarta przed geodetą posiada moc ugody sądowej, co ma ten skutek, że zarzut nieważności tego aktu w rozumieniu art. 58§ 2 k.c. nie podlega ocenie organu administracji i sądu administracyjnego, lecz wyłącznie ocenie sądu cywilnego. Ugoda graniczna może być wprawdzie dotknięta nieważnością bezwzględną (art. 58 lub 82 k.c.) lub też obalona przez uchylenie się przez stronę od skutków prawnych wadliwego oświadczenia woli (art. 84 k.c.), z zastrzeżeniem skutków wynikających z art 918 k.c., jednakże ocena ważności ugody granicznej w zakresie jej skutków materialnoprawnych może zostać dokonana wyłącznie na podstawie na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego w trybie cywilnym. Przenosząc powyższe regulacje na płaszczyznę przedmiotowej sprawy Kolegium przyjęło, że ugoda podpisana przez wyznaczonego geodetę definitywnie zakończyła postępowanie rozgraniczeniowe, a organ nie miał podstaw do badania legalności takiej ugody. Nie był przy tym też władny do oceny, czy ugoda zawarta w postępowaniu rozgraniczeniowym wywołała, czy też nie wywołała określone skutki prawne. W konsekwencji, skoro Burmistrz Łap dokonał oceny ugody i jej elementów formalnych, a następnie samodzielnie negując ważność ugody wydał decyzję o rozgraniczeniu, to decyzja ta, zdaniem Kolegium, pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią art. 31 ust. 4 p.g.i.k. Powyższe skutkuje z kolei zaistnieniem przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i koniecznością stwierdzenia nieważności wydanej decyzji.
Skargę na powyższą decyzję do tut. Sądu wywiódł J.M. zarzucając jej naruszenie: (-) art. 7 Konstytucji RP stanowiącego, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, (-) art. 917 i art. 58 Kodeksu cywilnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 6 i art. 7 k.p.a. które jednoznacznie nakazują organowi administracji publicznej stanie na straży praworządności z urzędu lub na wniosek strony. Uzasadniając podniesione zarzuty Skarżący wyjaśnił, że sporządzona przez geodetę - ugoda złamała prawo, a mianowicie art. 917 k.c. z uwagi na brak oświadczenia woli wszystkich współwłaścicieli. Tymczasem nawet art. 117 k.p.a. wymaga podpisów wszystkich stron przy zawarciu ugody administracyjnej. Powołując się na art. 58 k.c. Skarżący wyjaśnił, że czynność sprzeczna z ustawą jest bezwzględnie nieważna i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, bo jest nieważna od początku. Stan nieważności w takiej sytuacji powstaje z mocy samego prawa co oznacza, że do stwierdzenia nieważności nie jest wymagane wystąpienie innych zdarzeń, np. orzeczenia sądu lub złożenie oświadczenia jednej ze stron. W ocenie autora skargi SKO w sposób rażący naruszyło art. 58 w zw. z art. 917 k.c. albowiem wydając decyzję z dnia 5 sierpnia 2024r. wprowadziło do obrotu prawnego nieistniejącą w świetle prawa - ugodę, co może doprowadzić do nie przestrzegania zasad prawa i pewnego chaosu prawnego. Powołując się na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i obciążenie organu kosztami postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację podniesioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja nie jest bowiem dotknięta wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest zobowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.), a które to wady przemawiałyby za wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzająca nieważność decyzji Burmistrza Łap z dnia 13 stycznia 2023r. o zatwierdzeniu rozgraniczenia nieruchomości. Przed oceną merytoryczną wydanego rozstrzygnięcia, z uwagi na zakres podniesionych w skardze – zarzutów, przypomnieć należy, że zainicjowane w niniejszej sprawie postępowanie nadzwyczajne polegało wyłącznie na zbadaniu, czy decyzja Burmistrza Łap z 13 stycznia 2023r. obarczona jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
W kontekście zarzutów skargi zaakcentować też należy, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie jest merytoryczne, ponowne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W przypadku przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), która stała się podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z 13 stycznia 2023r., oznaczało to obowiązek sprawdzenia przez Kolegium, jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego weryfikowaną decyzję, czy znajdowały oparcie we wskazanym materiale dowodowym oraz czy wypełniały one przesłanki zastosowanego przepisu prawnego, a jeżeli nie to, czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, jakie wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" (prima facie) sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Przy tym w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który jest stosowany w bezpośrednim i jednoznacznym rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania szerokiej i różnorodnej wykładni prawa, mogącej prowadzić do rozbieżnych wyników. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 13 lipca 2017 r., I OSK 2721/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Mając na względzie przedstawioną wyżej specyfikę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz przesłanki oceny dokonywanej w ramach przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - podstawy rażącego naruszenia prawa, Sąd doszedł do wniosku, że SKO w Białymstoku prawidłowo uznało, że decyzja Burmistrza Łap z dnia 13 stycznia 2023 r. o zatwierdzeniu rozgraniczenia nieruchomości (działki nr [...] z działkami o nr [...] i [...]) została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 31 ust. 4 i art. 33 ust. 1 p.g.i.k , co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności.
W tym miejscu należy przypomnieć, że postępowanie administracyjne wszczęte i prowadzone w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości może zostać zakończone przez wydanie jednego z trzech rodzajów decyzji administracyjnych:
1. decyzji merytorycznej o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron (art. 33 ust. 1 p.g.i.k.);
2. decyzji o umorzeniu postępowania i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi, jeżeli w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa powyżej (art. 34 ust. 1 i 2 p.g.i.k.);
3. decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego wobec zawarcia ugody (art. 31 ust. 4 u.p.g.k. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.).
W konsekwencji skoro unormowania zawarte w art. 33 i art. 34 u.p.g.k. określają możliwe sposoby zakończenia postępowania rozgraniczeniowego, to nie jest dopuszczalne stosowanie innych sposobów zakończenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości (por. wyrok NSA z 22 maja 2003 r. sygn. akt II SA 2630/01; wyrok NSA z 20 stycznia 2021 r. sygn. akt I OSK 1881/20, CBOSA).
W niniejszej sprawie poza sporem jest, że upoważniony przez Burmistrza Łap - geodeta zebrał dokumentację w sprawie rozgraniczenia, sporządził protokół graniczny, szkic graniczny oraz spisał akt ugody z dnia 18 października 2022r., którą podpisały własnoręcznie obecne przy czynnościach rozgraniczeniowych strony, tj. J. M., E. W. i Z. W. Rację ma zatem Kolegium, że dokument ten jest ugodą, o której mowa w art. 31 ust. 4 p.g.i.k., a tym samym ma moc ugody sądowej. W orzecznictwie dotyczącym powołanej regulacji jednolicie zaś się przyjmuje, że ugoda zawarta przed geodetą nie jest ugodą administracyjną w rozumieniu art. 114-122 k.p.a., lecz stanowi ugodę o charakterze materialnoprawnym, uregulowaną w art. 917-918 k.c. A skoro tak, to taka ugoda nie wymaga ani zatwierdzenia przez organ administracyjny ani nie podlega kontroli w decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego, względnie w wyniku zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjnego. Zawarcie zatem przez zainteresowanych właścicieli nieruchomości ugody, o której mowa w art. 31 ust. 4 p.g.i.k. jest równoznaczne z brakiem podstaw do kontynuowania postępowania rozgraniczeniowego. Zawarcie ugody przed geodetą definitywnie kończy postępowanie rozgraniczeniowe bez względu na to, czy organ administracyjny umorzy postępowanie czy też nie, umorzenie ma, bowiem charakter deklaratywny, wtórny i oznacza tylko to, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i nie ma wpływu na skuteczność ugody (tak NSA w wyroku z dnia 16 stycznia 2017r., I OSK 376/06, CBOSA).
W konsekwencji trafnie przyjęło Kolegium w zaskarżonej decyzji, że ugoda podpisana przez wyznaczonego geodetę i strony obecne przy czynnościach rozgraniczeniowych, definitywnie zakończyła prowadzone postępowanie rozgraniczeniowe, które powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 31 ust. 4 u.p.g.k. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Burmistrz Łap nie mógł natomiast badać legalności ugody, do czego doszło w przedmiotowej sprawie, albowiem to nie organ administracji, ale wyłącznie sąd cywilny jest władny do oceny czy ugoda zawarta w postępowaniu rozgraniczeniowym wywołała, czy też nie wywołała określone skutki prawne. W konsekwencji nawet, jeżeli ugoda zawarta przed geodetą była wadliwa, to nie miałoby wpływu na zgodność z prawem takiej decyzji, ponieważ ewentualne stwierdzenie nieważności ugody czy uchylenie się od jej skutków prawnych jest możliwe tylko w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym (por. wyroki NSA: z 30 czerwca 2004 r. sygn. I OSK 376/06; z 16 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 376/06; z 8 marca 2012 r. sygn. I OSK 382/12; z 18 października 2017r. sygn. I OSK 3199/15; z 24 kwietnia 2018 r. sygn. I OSK 1387/16; CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że ugoda ustalająca przebieg linii granicznej zawarta bez udziału wszystkich współwłaścicieli jest dotknięta wadą nieważności, ale wzruszenie takiej ugody, wbrew przekonaniu Skarżącego, może nastąpić jedynie w postępowaniu przed sądem powszechnym, a nie na drodze administracyjnej, czy też w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a sąd w składzie obecnym w pełni go podziela (tak postanowienie SN: z 14 grudnia 2001r. sygn. akt V CKN 575/00 (Lex nr 52723) oraz wyrok NSA z 16 czerwca 1987r. sygn. akt IV SAB 24/86 (Lex 9933) i z 9 stycznia 1998r. w sprawie II SA 1114/97 (Lex nr 41276).
W świetle powyższych uwag, wbrew zarzutom skargi oraz dążeniom strony skarżącej, nie jest możliwe i dopuszczalne dokonywanie na drodze administracyjnej oraz w postępowaniu sądowoadministracyjnym oceny materialnoprawnej skuteczności lub ważności aktu ugody granicznej jako czynności cywilnoprawnej mającej moc ugody sądowej. Sąd dostrzega oczywiście podniesione w decyzji z dnia 13 stycznia 2023r. oraz aktualnie wywiedzionej skardze - wątpliwości i zastrzeżenia co do ważności i skuteczności materialnoprawnej podpisanego aktu ugody (z uwagi na brak podpisu współwłaściciela działki nr [...]– A. M.), jednak w tym zakresie, jak zostało już wyżej wyjaśniono, organ nie miał podstaw prawnych do samodzielnej oceny ważności zawartej ugody. Kompetencje w tym zakresie ma wyłącznie sąd powszechny i tylko ten sąd może wypowiedzieć się, czy ugoda jest prawnie ważna i skuteczna, czy nie.
W konsekwencji, skoro Burmistrz Łap w decyzji z dnia 13 stycznia 2022r. dokonał, wbrew przepisowi art. 31 ust. 4 p.g.i.k., oceny ważności zawartej ugody, a następnie samodzielnie negując ważność ugody wydał decyzję o rozgraniczeniu na podstawie art. 33 ust. 1 ww. ustawy, to nie ulega wątpliwości, ze decyzja ta pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią powołanych regulacji. Jeszcze raz należy bowiem podkreślić, że decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości może być wydana wyłącznie wówczas, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron (art. 33 ust. 1 p.g.i.k.). W prowadzonym postępowaniu rozgraniczeniowym nie ulega wątpliwości, że w dniu 18 października 2022r. została zawarta ugoda rozgraniczeniowa zatem organ wydając w dniu 13 stycznia 2023r. decyzję rozgraniczeniową w sposób rażący naruszył przywołany przepis. Skoro zaś w sprawie zaistniała przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób prawidłowy stwierdziło nieważności wydanej decyzji.
W tym stanie rzeczy, wobec braku przesłanek do zakwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji wyroku.