II SA/Bk 355/20

II SA/Bk 355/20 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2020-08-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-05-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Grażyna Gryglaszewska
Marcin Kojło /sprawozdawca/
Marek Leszczyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1323/20 - Postanowienie NSA z 2024-03-14
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 58
art. 4 pkt 1, art. 5b ust. 1, art. 92a ust. 1 i 7
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] o nałożeniu na M. T. (dalej również jako "Skarżący") kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.
Podstawą wymierzenia kary stały się stwierdzone podczas kontroli z dnia
[...] maja 2019 r. naruszenia w zakresie: (-) wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, (-) wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy
z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm. – dalej: "u.t.d.") z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, tj. naruszenia określone w art. 92a ust. 1, 7 i 11 u.t.d. w zw. z Ip. 1.1 i Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.
Z akt sprawy i ustaleń poczynionych przez organy wynika, że podczas kontroli drogowej samochodu osobowego marki V. przeprowadzonej w dniu [...] maja 2019 r. w B. stwierdzono, że kierujący – M. T. – przewoził zarobkowo pasażera, który zamówił przejazd przy pomocy aplikacji "BOLT". Kwota do zapłaty została opłacona za pośrednictwem aplikacji, pasażer nie otrzymał paragonu. Kierowca w chwili kontroli nie posiadał wypisu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani też wypisu z licencji wydanych na jego rzecz. Kierowca nie przedstawił ponadto żadnej umowy, czy też innych dokumentów zawartych z firmą "BOLT", czy też innym podmiotem (partnerem), z których wynikałoby, że świadczy usługę przewozu w imieniu jakiegoś konkretnego podmiotu. Do akt włączono protokół przesłuchania pasażera w charakterze świadka, protokół przesłuchania kierowcy w charakterze strony, wydruki zdjęć ekranu telefonu oraz protokoły z przeprowadzonej kontroli, podpisane przez kontrolowanego.
W związku z powyższym, organ I instancji wymienioną na wstępie decyzją
z dnia [...] czerwca 2019 r. nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł tytułem stwierdzonych naruszeń.
Zdaniem organu Skarżący wykonywał krajowy transport drogowy osób
w ramach przewozu okazjonalnego i powinien posiadać zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencję. PWITD wskazał, że podmiotem wykonującym transport drogowy jest nie tylko ten, kto podejmuje i wykonuje tego rodzaju działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, ale także ten kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków niezbędnych do legalnego wykonywania tej działalności gospodarczej. W ocenie organu I instancji działalność Skarżącego, polegająca na przewozie okazjonalnym osób, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców, chociaż nie dopełnił on wymogów formalnych jej zarejestrowania. Działalność ta ma charakter zarobkowy, nosi znamiona działalności zorganizowanej (wybór sposobu pozyskiwania klientów, wybór portalu internetowego oferującego usługę pośrednictwa, wykorzystanie aplikacji Bolt, zapewnienie sobie możliwości stałego korzystania z określonych narzędzi informatycznych niezbędnych do realizacji zaplanowanych celów poprzez wykorzystanie aplikacji Bolt), ma charakter ciągły (Skarżący wyjaśnił, że przewozy wykonuje od marca 2019 r.
i wykonał ich 330 na terenie miasta B.).
Poza tym organ I instancji stwierdził, że w dniu kontroli Skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu najwyżej 5 osób łącznie z kierowcą, zatem nie spełnia kryterium konstrukcyjnego do wykonywania przewozu zgodnie z obowiązującymi przepisami u.t.d.
W odwołaniu od decyzji PWITD pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzuty naruszenia:
- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez nieustalenie, czy czynności wykonywane przez stronę nosiły cechy prowadzenia działalności gospodarczej, czy strona posiadała status przedsiębiorcy w chwili kontroli, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego oraz pominięcie wyjaśnień strony, z których w sposób jednoznaczny wynika, że podmiotem, na rzecz którego przejazd był wykonywany nie był Skarżący a spółka E. z siedzibą w Warszawie;
- art. 5b u.t.d. w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, polegające na wymierzeniu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.;
- art. 92a ust. 3 u.t.d., polegające na wymierzeniu Skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej 12.000 zł bowiem decyzją [...] wymierzono Skarżącemu dodatkowo karę w wysokości 2.000 zł, zaś oba naruszenia wynikają z jednej kontroli przeprowadzonej [...] maja 2019 r. stwierdzonej jednym protokołem kontroli;
- art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.1. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy
w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego.
Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność gospodarczą odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej
w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.
W ocenie organu odwoławczego strona wykonywała zarobkowy przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Fakt uiszczenia zapłaty za przewóz przez pasażera jest niewątpliwy. Dokonanie zapłaty za przewóz za pośrednictwem platformy internetowej nie wyłącza ustalenia co do zarobkowego charakteru przewozu wykonywanego przez Skarżącego, jak również ustalenia, że Skarżący wykonywał usługę we własnym imieniu i na swoją rzecz. Niewskazanie dowodów na potwierdzenie, że wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz innego podmiotu powoduje przypisanie odpowiedzialności Skarżącemu. Takim dowodem nie może być umowa najmu samochodu zawarta przez stronę z firmą E.. Dodatkowo organ wskazał, że z ogólnych warunków przewozu pasażerów zawartych m.in. na stronie internetowej aplikacji BOLT wynika, że firma i partnerzy nie świadczą usługi transportowej. Usługi te świadczone są przez kierowców w ramach umowy z klientem dotyczącej przewozu pasażerów. Kierowcy zatem świadczą usługi transportowe w sposób niezależny (osobiście lub za pośrednictwem firmy) jako dostawcy usług gospodarczych i profesjonalnych i to oni ponoszą odpowiedzialność za zrealizowane przewozy osób niezgodnie z przepisami prawa.
W ocenie organu odwoławczego, analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że przewóz wykonywany przez Skarżącego w dniu kontroli nie spełniał też wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd Skarżącego nie spełniał warunku z art. 18 ust. 4a u.t.d. oraz warunków z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d.
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów odwołania organ uznał je za niezasadne.
W zakresie zarzutu naruszenia art. 92a ust. 3 u.t.d. organ stwierdził, że ukaranie karą administracyjną strony za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy w żadnej mierze nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania wobec strony jako osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym za naruszenia określone w załączniku nr 4. Niniejsze postępowanie odnosi się tylko do nałożonej kary administracyjnej na stronę jako podmiotu wykonującego przewóz drogowy i maksymalna kara pieniężna została ograniczona do kwoty wskazanej
w art. 92a ust. 3 u.t.d. Natomiast decyzją nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 2.000 złotych tytułem naruszeń z załącznika nr 4 do u.t.d. Ograniczenie kwotowe o którym mowa w art. 92a ust. 3 u.t.d. odnosi się do maksymalnej kary pieniężnej nakładanej tylko i wyłącznie z załącznika nr 3 do ustawy. Wyjątkiem może stanowić sytuacja o której mowa w art. 92a ust. 10 u.t.d., która nie miała jednak miejsca w sprawie, albowiem naruszenia strony z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie są tożsame z naruszeniami z załącznika nr 4 do ww. ustawy.
W skardze złożonej do tut. Sądu pełnomocnik działający w imieniu M. T. zaskarżył powyższą decyzję w całości i zarzucił naruszenie:
1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli;
2) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego oraz pominięcie wyjaśnień strony, z których w sposób jednoznaczny wynika, że podmiotem, na rzecz którego przejazd był wykonywany nie był Skarżący
a spółka E. z siedzibą w Warszawie;
3) art. 5b u.t.d. w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, polegające na wymierzeniu kary w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.;
4) art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.1. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy
w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego;
5) art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.
Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpatrywanym przypadku P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Skarżącego karę pieniężną w związku z wykonywaniem transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji (art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw.
z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz w związku z wykonywaniem przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego
w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.). Na mocy art. 92a ust. 3 u.t.d. karę pieniężną za stwierdzone naruszenia ograniczono do kwoty 12.000 zł.
Z ustaleń poczynionych przez organy oraz zebranych dowodów wynika, że
w dniu [...] maja 2019 r. Skarżący wykonywał przewóz pasażera nie posiadając zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji. Spór dotyczy kwestii, czy tego rodzaju przewóz można zakwalifikować jako transport drogowy wymagający posiadania zezwolenia lub licencji, czy był to przewóz okazjonalny oraz czy miał on charakter odpłatny.
Zdaniem Sądu rację w tym sporze mają organy.
Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d, krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Gdy chodzi o warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa je art. 5b ust. 1 u.t.d, stanowiąc, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji takiej udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek strony i jest ona zezwoleniem w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (art. 5b ust. 3 i 4 u.t.d.).
W myśl art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu m.in. kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu (...), a ponadto: wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji;
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12.000 zł (art. 92a ust. 3 ustawy). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego,
o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia,
a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9; 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d). W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 karą pieniężną w wysokości 12.000 zł sankcjonowane jest wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Na podstawie zaś lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, karą pieniężną w wysokości 8.000 zł sankcjonowane jest wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
Konfrontując ustalenia poczynione w tej sprawie przez organy ze stanowiskiem strony skarżącej zawartym w skardze oraz przedstawionym stanem prawnym, Sąd stwierdza, że brak jest uzasadnionych podstaw aby uznać, że opisane w sprawie zdarzenie nie odpowiada definicji transportu drogowego. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu w toku postępowania administracyjnego na potwierdzenie, że podmiotem w imieniu którego transport ten był wykonywany
w istocie był kto inny, pomimo tego, że został wezwany przez organ do złożenia dokumentów mogących mieć wpływ na jej odpowiedzialność za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia. Podczas przesłuchania Skarżący wskazał, że zawarł umowę najmu pojazdu z firmą E. Dodał, że żadnej innej umowy nie zawierał. Okoliczność ta nie świadczy jednak, że Skarżący nie działał we własnym imieniu i na własną rzecz, tylko na rzecz ww. spółki. Poza tym strona nie przedłożyła tej umowy, tylko powołała się na jej istnienie, co nie daje możliwości oceny jej treści z punktu widzenia podnoszonych w toku postępowania twierdzeń.
W ocenie Sądu w sprawie tej prawidłowo ustalono, że Skarżący wykonywał przewóz mieszczący się w pojęciu krajowego transportu drogowego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie się zauważa, że podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności
z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. II GSK 166/09, dostępny w CBOSA). Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy
z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (obecnie na podstawie ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców), czyli działalności zarobkowej
w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d. (wyrok WSA w Opolu z dnia 16 maja 2013 r. sygn. II SA/Op 529/12).
Wobec powyższego, wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany
i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w odnośnych ewidencjach i rejestrach, lecz rzeczywiście wykonuje odpłatnie (i choćby jednorazowo) usługę przewozu osób lub rzeczy, odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy. Bez znaczenia zatem – wbrew zarzutom podniesionym w skardze – pozostaje okoliczność, czy Skarżący formalnie posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do właściwej ewidencji. Ze zgromadzonych w aktach dowodów wynika przy tym, że działanie Skarżącego nie miało jednorazowego, incydentalnego charakteru. Skarżący zeznał, że tego rodzaju przewozy wykonuje od marca 2019 r. i wykonał już 330 takich kursów za kwotę brutto łącznie 4.312,81 zł plus 1.250 zł premia (brutto). Skarżący nie przedstawił zaś dowodów wskazujących, że wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu innej osoby lub podmiotu. Stanowiska strony nie może potwierdzać treść faktury z dnia 24 maja 2019 r. wystawionej przez Bolt B.V. w imieniu E. sp. z o.o. sp.k. w Warszawie tytułem usługi transportowej. Dokument ten jest dowodem na to, że płatność pasażera za usługę odbywała się za pomocą podmiotu trzeciego, co nie wyklucza przyjęcia, że Skarżący uzyskał wynagrodzenie za wykonany przewóz osób i to on wykonywał przewóz we własnym imieniu.
Nie ulega wątpliwości, że Skarżący korzystając z aplikacji Bolt, przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Korzystając z ww. aplikacji Skarżący uzyskał wynagrodzenie za wykonany przewóz osób. Wynika to z jego zeznań złożonych
w charakterze strony kiedy to wskazał, że wynagrodzenie otrzymuje od spółki E. w rozliczeniu raz na tydzień. W konsekwencji należy uznać, że Skarżący wykonywał usługę w zakresie transportu drogowego. Była to usługa odpłatna i nie zmienia tego fakt, że płatność odbywała się nie bezpośrednio na linii pasażer - przewoźnik, tylko za pomocą podmiotu trzeciego. Utrwalone jest w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, odwołujące się do wykładni charakteru usługi pośrednictwa za pomocą usługi internetowej aplikacji Bolt, że odpłatne umożliwianie nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych na wzór wykorzystanej przez skarżącego w sprawie niniejszej, polega także na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym określone przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, TSUE zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Okazuje się w szczególności, że administrator określa - za pomocą aplikacji - przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą (vide: Trybunał w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie C-434/15, LEX nr 2431422 oraz wyrok WSA
w Gdańsku z dnia 17 października 2019 r. sygn. III SA/Gd 501/19, wyrok WSA
w Białymstoku z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. II SA/Bk 716/19, dostępne w CBOSA).
Zdaniem Sądu, przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację Bolt ma charakter zorganizowany i ciągły, a rzeczona usługa była przez Skarżącego świadczona w jego własnym imieniu, jako wykonawcy przewozu, za którą był odpowiedzialny. Działanie Skarżącego mieściło się zatem w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób, czyli podejmowania
i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego ile razy Skarżący świadczył w ten sposób usługi przewozu. W tej sytuacji na Skarżącym ciążył obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego, który spoczywa na podmiotach wykonujących faktyczną działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego, nawet gdy nie została ona zgłoszona jako przedmiot prowadzenia działalności gospodarczej. Organy prawidłowo zatem na podstawie
art. 92a ust. 1, 7 u.t.d. w zw. z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. nałożyły na Skarżącego karę pieniężną w kwocie 12.000 zł. Podkreślenia też wymaga, że przedmiotowa kara pieniężna została nałożona za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganej licencji i zezwolenia, a nie za prowadzenie niezarejestrowanej działalności gospodarczej, gdyż przepisy u.t.d. takiego naruszenia nie przewidują (por. przywołany już wyrok WSA w Rzeszowie w sprawie sygn. akt II SA/Rz 1191/19).
Zdaniem Sądu organy trafnie również zakwalifikowały, w oparciu o art. 4 pkt 11 u.t.d., że przedmiotowy przewóz drogowy to przewóz okazjonalny, który może być wykonywany tylko pojazdami określonymi w art. 18 ust. 4a i ust. 4b u.t.d., przy czym jeżeli chodzi o warunki określone w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. a), b) i c) u.t.d., to muszą być spełnione łącznie. Samochód Skarżącego nie spełniał ww. wymagań, ponieważ konstrukcyjnie przystosowany był do przewozu tylko 5 osób łącznie z kierowcą (niezgodność z art. 18 ust. 4a u.t.d.), a przepisy wymagają, aby przewóz okazjonalny był wykonywany pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej
7 osób łącznie z kierowcą. Nie zostały też spełnione przesłanki określone w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., ponieważ umowy z pasażerem nie zawarto w formie pisemnej
w lokalu przedsiębiorstwa, lecz za pośrednictwem aplikacji telefonicznej, a opłata za przewóz nie miała charakteru ryczałtowego (została skalkulowana przez algorytm aplikacji) i nie została uregulowana bezgotówkowo na rzecz przedsiębiorcy, tylko na rzecz platformy internetowej Bolt. Prawidłowo zatem, na mocy art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz załącznika nr 3 lp. 2.11. orzeczono karę pieniężną wobec Skarżącego za powyższe naruszenie.
Zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 zł. Wymierzenie kary w tej wysokości, w warunkach sprawy niniejszej, było zatem uzasadnione i zgodne z prawem. Trzeba przy tym podkreślić, że nałożenie na Skarżącego kary za naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania i nałożenia kary za naruszenia określone w załączniku nr 4 w zw. z art. 92a ust. 2 u.t.d., co też nastąpiło w odrębnej decyzji. Powyższe potwierdza zestawienie i analiza przepisów art. 92a ust. 3 oraz art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d.
W sprawie nie wystąpiły również okoliczności wyłączające odpowiedzialność Skarżącego, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. Ciężar dowodu wykazania przesłanek wymienionych w tym przepisie spoczywa na stronie postępowania, gdyż to ona wywodzi z tego przepisu skutki prawne. Skarżący nie przedstawił zaś dowodów wskazujących, że naruszenia spowodowane było okolicznościami, na które nie miał wpływu.
W związku z powyższym Sąd uznał za niezasadne podniesione w skardze zarzutu natury procesowej i materialnoprawnej. Organy zgromadziły i poddały wyczerpującej ocenie zgromadzony materiał dowodowy, co znalazło swój wyraz
w motywach wydanych w sprawie decyzji. Podstawę poczynionych ustaleń stanowiły dowody w postaci protokołu kontroli z dnia [...] maja 2019 r., zeznań Skarżącego
w charakterze strony, zeznań świadka (pasażera), kserokopii dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu, faktury z dnia [...] maja 2019 r. oraz screenshot’a z aplikacji Bolt dotyczącej przedmiotowego przewozu pasażera. Dowody te były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia. Raz jeszcze należy podkreślić, że Skarżący na potwierdzenie swojego stanowiska nie przedstawił żadnego dowodu. Pozbawione podstaw są zatem zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a.
Nie doszło również do naruszenia art. 5b u.t.d. oraz art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d.
W sprawie wykazane zostało, że Skarżący był podmiotem wykonującym przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Z kolei art. 92a ust. 6 u.t.d. dotyczy kierowców, ale w innej sytuacji niż będąca przedmiotem sporu (kierowców jako osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, a faktycznie wykonujące na jego rzecz przewozy drogowe).
Wobec powyższego Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Organ odwoławczy prawidłowo w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Podkreślenia wymaga, że tożsamy pogląd dotyczący kwalifikowania jako transportu drogowego usług przewozu organizowanych poprzez aplikację Bolt wyrażony już został w orzecznictwie tut. Sądu (zob. np. wyroki: z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. II SA/BK 660/19, z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. II SA/BK 695/19, z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. II SA/Bk 716/19, z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. II SA/Bk 326/20; z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. II SA/Bk 314/20) i skład orzekający
w niniejszej sprawie w pełni go podziela i przyjmuje jako własny.
Uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).