II SA/Bk 318/24

II SA/Bk 318/24 - Postanowienie WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2024-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Barbara Romanczuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Umorzenie postępowania
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Umorzono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 161 § 1 pkt 1 i 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 18 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Towarzystwa P. w Białymstoku na postanowienie Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Białymstoku z dnia 22 marca 2024 r., znak WZ.5290.2.2.2024.AG w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie nakazania wykonania obowiązków p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe w sprawie. ,
Uzasadnienie
Towarzystwo P. w Białymstoku (dalej jako "skarżący"/"Towarzystwo") wywiodło do tut. sądu skargę na postanowienie Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Białymstoku (dalej przywoływany jako "PKWPSP") z dnia 22 marca 2024 r., znak WZ.5290.2.2.2024.AG, w której stwierdzono niedopuszczalność wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Białymstoku z 29 stycznia 2024 r., znak MZ.52800.8.2022.1.EM.
W odpowiedzi na skargę PKWPSP podniósł, że postanowieniem z 21 maja 2024 r. uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżony akt w ramach autokontroli organu administracji publicznej.
Wraz z postanowieniem z 21 maja 2024 r. (k. 41-46 akt postępowania administracyjnego), organ przesłał skarżącemu Towarzystwu wezwanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania od postanowienia organu pierwszej instancji, polegającego na uzupełnieniu podpisu osoby występującej w imieniu strony odwołującej się, wyznaczając siedmiodniowy termin na jego uzupełnienie.
Pismem z 27 maja 2024 r. (k. 47 akt postępowania administracyjnego) strona skarżąca cofnęła skargę oraz wniosła odwołanie z 26 lutego 2024 r. uzupełnione
o podpis osoby upoważnionej do reprezentowania Towarzystwa.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego II Wydziału tut. sądu
z 5 czerwca 2024 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącego. W odpowiedzi Towarzystwo przesłało pełny odpis KRS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe.
Stosownie do treści art. 161 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), a także gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Skarżący jest dysponentem skargi i może ją cofnąć
w każdym czasie, co wiąże sąd, chyba że cofnięcie skargi sąd uzna za niedopuszczalne, bowiem zmierzałoby do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 p.p.s.a.). Z kolei postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy sam organ – po zapoznaniu się ze skargą – oceni, że jest uzasadniona i zastosuje tzw. instytucję autokontroli uregulowaną w art. 54 § 3 p.p.s.a.
Z obydwoma powyższymi sytuacjami mamy do czynienia w sprawie niniejszej.
W aktach postępowania administracyjnego znajduje się postanowienie PKWPSP z 21 maja 2024 r., znak WZ.5290.2.2.2024.AK będące tzw. postanowieniem autokontrolnym, na podstawie którego organ uchylił zaskarżone
w sprawie niniejszej postanowienie PKWPSP z 22 marca 2024 r. (pkt
1 postanowienia autokontrolnego) oraz stwierdzające, że w sprawie nie miało miejsca działanie związane z brakiem podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 postanowienia autokontrolnego).
Postanowienie autokontrolne wydano w oparciu o art. 54 § 3 p.p.s.a., w myśl którego organ, którego działanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie miało miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
Z akt sprawy wynika, że skarga z 30 kwietnia 2024 r. na postanowienie z 22 marca 2024 r. wpłynęła do organu drugiej instancji 2 maja 2024 r. (data wskazana przez organ), a zatem nie budzi wątpliwości sądu, że postanowienie autokontrolne zostało wydane w terminie przewidzianym w art. 54 § 3 p.p.s.a., tj. trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi. Z potwierdzenia odbioru wynika, że strona skarżąca odebrała korespondencję z postanowieniem autokontrolnym 22 maja 2024 r.
Ponadto wraz z postanowieniem autokontrolnym z 21 maja 2024 r. (k. 41-46 akt postępowania administracyjnego), organ przesłał skarżącemu Towarzystwu wezwanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania od postanowienia organu pierwszej instancji, polegającego na uzupełnieniu podpisu osoby występującej
w imieniu strony odwołującej się, wyznaczając siedmiodniowy termin na jego uzupełnienie.
Pismem z 27 maja 2024 r. (k. 47 akt postępowania administracyjnego) strona skarżąca cofnęła skargę wnosząc również o umorzenie postępowania zainicjowanego wywiedzioną skargą, a także wniosła odwołanie z 26 lutego 2024 r. uzupełnione o podpis osoby upoważnionej do reprezentowania Towarzystwa. Skuteczne cofnięcie skargi spowodowało niedopuszczalność dalszego prowadzenia postępowania.
W świetle powyższego uwzględnienie skargi przez PKWPSP w trybie tzw. autokontroli oraz cofnięcie skargi przez Towarzystwo spowodowało, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie tut. sąd nie wezwał strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, wobec tego nie zachodzą przesłanki do orzekania o obowiązku zwrotu wpisu. Strona skarżąca nie jest także reprezentowana przez pełnomocnika, więc nie istnieje podstawa do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.