II SA/Bk 287/04

II SA/Bk 287/04 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2004-12-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-05-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Danuta Tryniszewska-Bytys /sprawozdawca/
Grażyna Gryglaszewska
Jerzy Bujko /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
art. 40
Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 52
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 62
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Tezy
1)	Dopiero po zalegalizowaniu ostateczną decyzją administracyjną samowoli budowlanej popełnionej przed dniem 01.01.1995 r. może dojść do ewentualnej legalizacji kolejnej samowoli polegającej na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego - popełnionej pod rządem ustawy - Prawo budowlane z dnia 07.07.1994 r.
2)	Każdą ze wskazanych wyżej samowoli organ winien rozpatrywać odrębnie, rozważając możliwość zastosowania art. 62 Kpa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 06 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej L. W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.-
Uzasadnienie
Na podstawie wniosku L. W. z dnia 20.12.2001r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wszczął postępowanie w sprawie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego przystosowanego na lecznicę małych zwierząt, położonego na działce o nr geod. [...] przy ulicy C. [...] w B. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organ ustalił, że M. i E. G. przed 1995r. wybudowali samowolnie parterowy budynek gospodarczy wraz z łącznikiem. W 2001r. W. S. – zięć małż. G. dokonał zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, przystosowując go na lecznicę małych zwierząt. Decyzje organu I instancji dotyczące legalizacji w/w opisanej inwestycji były wielokrotnie uchylane przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.
Kolejną decyzją z dnia [...].02.2004r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał W. S. wykonać do dnia 31.05.2004r. czynności doprowadzające samowolnie wybudowany budynek użytkowany jako lecznica małych zwierząt wraz z łącznikiem stanowiącym część lecznicy do stanu zgodnego z prawem. Zakres tych czynności objął: doprowadzenie do zgodności z wymogami ściany p.poż. ściany podłużnej lecznicy od strony granicy z działką o nr geod. [...] poprzez:
- zamurowanie cegłą pełną o grubości 25 cm dwóch otworów okiennych,
- zlikwidowanie wystającego okapu i wyprowadzenie w/w ściany 30 cm ponad połać dachową, wykonanie odprowadzenia wód opadowych z dachu na własny teren
oraz przedłożenie dokumentacji powykonawczej wraz z załącznikami. W uzasadnieniu organ wywiódł, iż w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono jednoznacznie, że lecznica małych zwierząt wraz z łącznikiem wybudowana została bez wymaganego pozwolenia na budowę przed 1995 rokiem. Mając na uwadze datę popełnionej samowoli, PINB powołując się na treść art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane
(Dz. U. z 1990r. Nr 34, poz. 198 ze zm.). Ustawa ta dopuszcza możliwość legalizacji powstałej samowoli budowlanej w przypadku, gdy istnieje możliwość doprowadzenia jej do zgodności z przepisami. Zdaniem organu w rozpatrywanym przypadku brak jest przesłanek uzasadniających wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane, gdyż po dokonaniu wskazanych w decyzji czynności obiekt może być doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami prawa. Legalizacji poddano obiekt po zmianie sposobu użytkowania, tj. lecznicę małych zwierząt.
W odwołaniu wniesionym do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. W. S. zarzucił, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane, przepis ten bowiem został zastosowany w sytuacji, w której budynek spełnia wymogi przewidziane prawem. Rozstrzygnięcie PINB wg odwołującego się narusza również szereg przepisów ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, w tym art. 80 poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, art. 107 § 1 i 3 poprzez niewskazanie wszystkich przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko oraz dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz art. 7 i 77 poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Zdaniem odwołującego się budynek winien być dostosowany do przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania spornej decyzji, a nie w dacie posadowienia obiektu. W dalszej części uzasadnienia wskazał błędy w ustaleniach faktycznych, poczynione w toku prowadzonego postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie przez organy, iż:
- w ścianie przedmiotowego obiektu biegnącej wzdłuż granicy z w/w działką znajdują się otwory okienne,
- wody opadowe z dachu omawianego budynku odprowadzane są na działkę sąsiednią,
- dach wykonany jest z materiałów łatwopalnych.
W konkluzji zażądał przeprowadzenia dodatkowych oględzin dachu spornego budynku.
Również odwołała się od powyższej decyzji L. W. – właścicielka nieruchomości sąsiedniej. Nie zgodziła się z przyjętym okresem czasu powstania samowoli budowlanej dowodząc, że przed 1995 rokiem został wybudowany tylko budynek gospodarczy. Łącznik został wykonany w latach późniejszych, a w 2001 roku samowolnie przekształcono sporny budynek na lecznicę zwierząt. Wskazywała na brak podstaw do stosowania w sprawie "starego" prawa budowlanego, dopuszczając ewentualną legalizację wyłącznie budynku gospodarczego, nie lecznicy zwierząt. Zgłaszała zastrzeżenia do sformułowania nałożonych obowiązków na inwestora. Domagała się nadto nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Podkreślała, że budynek nie znajduje się dokładnie po granicy z jej działką, a jest szczelina 20 cm, która nie pozwala na uznanie jako prawidłowych nałożonych obowiązków.
Decyzją z dnia [...].04.2004r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB w B., podtrzymując stanowisko organu I instancji, iż w rozpatrywanym przypadku zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z 1974r. wraz z aktami wykonawczymi. Cytując treść art. 40 w/w ustawy wywiódł, iż w sytuacji, gdy obiekt budowlany nie narusza warunków wskazanych w art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2, nie może zostać orzeczony nakaz rozbiórki takiego budynku. Konieczne jest natomiast wydanie decyzji nakazującej inwestorowi wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. W rozpatrywanym przypadku stwierdzono, powołując się na treść decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].10.2001r. nr [...], że inwestorzy wznosząc sporny budynek nie zmienili przeznaczenia terenu określonego w planie zagospodarowania przestrzennego. Pismo z dnia 29.01.2004r. nr [...] Urzędu Miejskiego w B. wg organu odwoławczego wskazuje, że na terenie przedmiotowej działki również obecnie istnieje możliwość lokalizacji lecznicy małych zwierząt. Z powyższego faktu organ wywiódł, iż brak jest przesłanek do orzeczenia rozbiórki w trybie art. 37 cytowanej ustawy, a wykonanie czynności nakazanych w decyzji PINB w B. umożliwi zalegalizowanie obiektu, jako lecznicy małych zwierząt.
Skargi do WSA na powyższą decyzję wnieśli zarówno W. S., jak i L. W. Pierwsza skarga została zarejestrowana i rozpoznana pod sygnaturą II SA/Bk 288/04.
Skarżąca w sprawie niniejszej L. W. zarzuciła: naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa oraz "niepełne zastosowanie przepisów prawa budowlanego, § 13 ust. 1 rozporządzenia MAiGT i OŚ z dnia 3.07.1980r., § 235 rozporządzenia MI z dnia 12.04.2002r. oraz § 11 pkt 1, 2 i 4 rozporządzenia z dnia 14.12.1994r." Oceniła, że organy nadzoru budowlanego przyjęły niezgodne z prawdą ustalenia oraz nie ustosunkowały się do podniesionych przez nią w odwołaniu zastrzeżeń. W szczególności skarżąca podniosła w skardze następujące okoliczności:
- w wydanej decyzji nie określono jak jest usytuowany budynek i nie rozwiązano kwestii szczeliny 20 cm od granicy działki w rogu budynku. Takie usytuowanie jest niezgodne z warunkami technicznymi. Przepisy § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji z dnia 3.07.1980r. pozwalały na wybudowanie budynku przy granicy działki, jeżeli to nie utrudni prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej. Przedmiotowy budynek jest zbudowany w taki sposób, że w rażący sposób narusza ten przepis, co nie zostało uwzględnione przy wydawaniu zaskarżonej decyzji;
- pominięto § 235 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. Według przepisów prawa budowlanego ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym stropie lub fundamencie. Ściana graniczna przedmiotowego budynku nie spełnia tych wymagań. Budynek powstał z obudowy wiaty, bez fundamentów, dlatego ściana od zewnętrznej strony nie opiera się na gruncie. Między ścianą a gruntem jest pustka. Nakazanie nadbudowy tej ściany nie będzie właściwym rozwiązaniem, powinno się nakazać wybudowanie "głuchej" ściany, tak jak we wszystkich budynkach budowanych po granicy;
- sprawy daty budowy "łącznika" nie wyjaśniono należycie, a w jego ścianie od strony granicy znajduje się otwór drzwiowy przy odległości 3,30 m. od granicy;
- lecznica stwarza pogorszenie warunków użytkowania działki skarżącej (ruch, hałas, odgłosy zwierząt).
Skarżąca domagała się doprowadzenia samowolnie wybudowanego budynku do zgodności z warunkami technicznymi oraz zastosowania środków zmniejszających uciążliwości lecznicy dla zwierząt.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wnosił o oddalenie skargi. Podkreślił, że w sprawie zastosowano optymalne rozwiązania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zaskarżona decyzja nie może się ostać nie tylko z przyczyn podniesionych w skardze, ale także z powodu naruszeń prawa stwierdzonych przez sąd z urzędu. Z mocy art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002r.
(Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd nie był związany granicami skargi.
Rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej zapadło zarówno z obrazą przepisów prawa materialnego – art. 103 ust. 2, art. 71, art. 50 i art. 51 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7.07.1994r. (tekst jednolity: Dz. U. nr 207 z 2003r. poz. 2016 ze zm.), art. 40 ustawy – Prawo budowlane z dnia 24.10.1974r. (Dz. U. nr 38, poz. 229), które miały wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa) – które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dyskwalifikowało to zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji.
Organy nadzoru budowlanego ustalając, że samowola budowlana w postaci wybudowania budynku gospodarczego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę przed dniem wejścia w życie "nowego" prawa budowlanego, następnie powielona w 2001r. jako samowolna zmiana sposobu użytkowania tegoż obiektu budowlanego na lecznicę dla zwierząt – dokonały legalizacji łącznie dla obu tych zdarzeń, stosując przepisy ustawy z dnia 24.10.1974r. także do drugiej samowoli (zmiana sposobu użytkowania) z mocy art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994r..
Tymczasem art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane mógł mieć zastosowanie wyłącznie do pierwszej samowoli, tj. wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia i to tylko wówczas, jeżeli budowa budynku gospodarczego została zakończona przed dniem 1.01.1995r. W żadnym razie nie mógł mieć zastosowania do kolejnej samowoli popełnionej w całości w 2001r. i o innym charakterze, bo do niej, zgodnie z art. 103 ust. 1
i art. 71 ust. 3 prawa budowlanego z 7.07.1994r. miały odpowiednie zastosowanie przepisy art. 50 i 51 tej ustawy.
Organy nadzoru budowlanego miały rację jedynie w tezie, że zmiana sposobu użytkowania może nastąpić wyłącznie w stosunku do obiektu legalnie zbudowanego. Jednakże to stwierdzenie nie usprawiedliwia niewłaściwego stosowania przepisów prawa materialnego. W ustalonym w postępowaniu administracyjnym stanie faktycznym chodzi
o dwie kwestie, dwie samowole budowlane i w rzeczy samej o dwie sprawy administracyjne. Pierwsza to tzw. legalizacja budynku gospodarczego wzniesionego bez stosownego pozwolenia (nie legalizacja lecznicy), druga – to samowolna zmiana sposobu użytkowania. Powołany jako podstawa prawna decyzji przepis art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r.
nie dawał podstaw do wspólnego rozstrzygnięcia w postaci legalizacji samowolnie wybudowanej lecznicy dla zwierząt na podstawie art. 40 ustawy – Prawo budowlane z dnia 24.10.1974r. i z zastosowaniem "starych" przepisów wykonawczych.
W sprawie niniejszej konieczne było ustalenie, czy inwestor przed dniem 1.01.1995r. zakończył budowę spornego obiektu budowlanego oraz jaki był stan i przeznaczenie tego obiektu w dniu 31.12.1994r. Przepis art. 40 starego prawa budowlanego mógł mieć zastosowanie wyłącznie do tego obiektu, jeżeli nie zachodziły przesłanki do nakazania rozbiórki z mocy art. 37 ust. 1 i 2 tej ustawy. Organ nadzoru budowlanego mógł usankcjonować popełnione naruszenie prawa polegające na wybudowaniu obiektu bez pozwolenia na budowę, ale według stanu i przeznaczenia w dniu 31.12.1994r., przyjmując zawiadomienie inwestora o oddaniu obiektu do użytku, bądź nałożyć na inwestora obowiązek dopełnienia określonych warunków, a po ich spełnieniu wydać pozwolenie na użytkowanie. Ewentualna decyzja wydana na podstawie art. 40 prawa budowlanego z 1974r. może dotyczyć wyłącznie stanu i przeznaczenia budynku z dnia 31.12.1994r.
Dopiero po zalegalizowaniu ostateczną decyzją administracyjną samowoli budowlanej sprzed 1.01.1995r. mogło dojść do ewentualnej legalizacji kolejnej samowoli polegającej na zmianie użytkowania (vide wyrok NSA z dnia 22.10.1999r. IISA/Kr 1498/98 niepubl.; wyrok NSA z dnia 11.10.2001r. w sprawie IISA/Lu 690/00 niepubl.).
W sprawie niniejszej należy zauważyć, że prawdopodobnie (brak w tym przedmiocie dokładnych ustaleń) pierwszą samowolę popełnił poprzedni właściciel (właściciele
– małż. G.) i on (oni) w/g stanu na dzień 31.12.1994r. był (byli) zarówno inwestorem (inwestorami), jak i właścicielem (właścicielami) – zatem stosownie do treści art. 40 ustawy – Prawo budowlane z dnia 24.10.1974r. oni powinni być podmiotem decyzji, czyli jej adresatem. Kolejną samowolę, jak ustalono w postępowaniu administracyjnym popełnił już W. S. i w tej części decyzja powinna być skierowana do podmiotu określonego w/g zasad wynikających z art. 52 ustawy z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane.
O powyższym będą pamiętać organy nadzoru budowlanego przy ponownym rozpoznaniu sprawy w wykonaniu niniejszego wyroku. Poczynią wskazane powyżej ustalenia rozpatrując odrębnie każdą z dwóch samowoli budowlanych. Rozważą możliwość zastosowania regulacji z art. 62 kpa (vide wyrok NSA z dnia 5.07.1999r. w sprawie
IV SA 1632/96, lex nr 47890). Takie postępowanie będzie uzasadnione tylko wówczas,
gdy zebrany materiał dowodowy wskaże, iż przed 1.01.1995r. roboty budowlane samowolnie wykonanie na działce małż. G. zostały zakończone. Gdyby okazało się, iż trwały one po tej dacie jako kontynuacja wcześniej rozpoczętych robót – przepis art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z dnia 7.07.1994r. nie miałby zastosowania, a przepisy "nowego" prawa budowlanego.
Jednocześnie należy zwrócić uwagę na obowiązek stosowania zasad postępowania administracyjnego i wymogów kpa, bowiem w dotychczasowym postępowaniu te zasady nie były respektowane i zarzuty skarg naruszenia przepisów postępowania należało uznać jako zasadne (taki zarzut zawierała zarówno skarga W. S., jak i L. W.).
Przede wszystkim uzasadnienie organów obu instancji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, bowiem nie wskazuje dowodów, na podstawie których ustalenia poczyniono.
W sprawie przesłuchano wielu świadków, których zeznania w istotny sposób różniły się
w głównych kwestiach, w tym odnoszących się do daty popełnienia samowoli budowlanych budowy budynku gospodarczego, łącznika, pozostałych robót. Żaden z organów nie wskazał, jakim dowodom dał wiarę i na których oparł się, którym odmówił wiarygodności i dlaczego.
W sprawie orzekano w miesiącu lutym (I instancja) i kwietniu (II instancja)
2004 roku, opierając się na oględzinach przeprowadzonych dwa lata wstecz. W sytuacji dowodów na czynione w toku postępowania roboty budowlane przez W. S., ocenione przez PWINB w B. jako roboty czynione na podstawie nieostatecznych decyzji (istotnie, trzykrotnie przed obecnym rozstrzygnięciem organ II instancji wcześniej uchylał poprzednie decyzje organu I instancji) organy nadzoru budowlanego przeszły bez żadnych konsekwencji do poczynań inwestora, orzekały bez aktualnego dowodu z oględzin, nie ustalając prawidłowo stanu faktycznego spornego obiektu i nie uwzględniając żądania przeprowadzenia oględzin, zgłoszonego przez stronę. Także nie wyjaśniono bardzo istotnego zarzutu L. W. przez nią wielokrotnie podnoszonego – czy ściana oddzielenia przeciwpożarowego po wykonaniu nałożonych decyzją obowiązków będzie spełniać wymogi § 235 ust. 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12.04.2002r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). L. W. konsekwentnie dowodziła, iż ściana ta nie dość, że nie opiera się na fundamencie, to nie dotyka w ogóle gruntu podczas, gdy powołany przepis stawia wymóg wznoszenia ściany oddzielenia p.poż. na własnym fundamencie lub stropie opartym na określonej konstrukcji nośnej.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 6.12.2004r. L. W. przedłożyła fotografie potwierdzające swoje twierdzenia. Podnoszona przez nią okoliczność wymagała bezwzględnego wyjaśnienia w postępowaniu administracyjnym, a została zignorowana.
W ramach dopuszczalności legalizowania obiektów budowlanych mogą być nałożone tylko obowiązki, które doprowadzą do zgodności obiektu z przepisami, w tym warunków technicznych. Nie mogą być nałożone obowiązki niewykonalne w świetle stawianych przepisami wymagań, tj. takie, które po ich wykonaniu nie doprowadzą do zgodności obiektu budowlanego z przepisami.
Tak samo nie wyjaśniono dokładnie odległości ściany łącznika z otworem drzwiowym do granicy (także zarzut L. W.), stwierdzając w jednym miejscu, że inwestor "cofnął" drzwi na odległość 4,10 m od granicy, w innym, że "cofnął" ścianę. Także wyjaśnienie tej okoliczności było konieczne dla oceny, czy obiekt da się zalegalizować.
Podobnie nie wyjaśniono podnoszonych przez W. S. istotnych okoliczności co do budowy (materiałów) dachu. Dowodził on, że dach jest pokryty materiałami niepalnymi, organ przyjął dane odmienne, na podstawie oględzin sprzed 2 lat podczas, gdy z zebranego materiału wynikało, że inwestor wykonał w toku postępowania roboty budowlane między innymi na dachu. Również nie można uznać za wyczerpujące ustaleń co do kwestii bardzo istotnej – odległości spornego obiektu budowlanego do granicy. Właściciele działki nr [...] (G.) konsekwentnie podają, że ściana obecnej lecznicy znajduje się w odległości 25 cm od granicy. L. W. podawała różne wersje, w tym powyższą oraz wersję o nierównoległym usytuowaniu ściany względem granicy. Dołączone do oględzin z dnia 12.04.2002r. zdjęcia wydają się wskazywać na pewną odległość ściany od płotu, ale nie zmierzono jej, nie wyjaśniono relacji ogrodzenia z granicą, a z czynności organów nadzoru budowlanego odległości te nie wynikają. Wyjaśnienie usytuowania obiektu względem granicy jest niezbędne do oceny możliwości doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami. Powyższe okoliczności sąd podnosi z uwagi na zarzuty skargi i jednej i drugiej strony, gdyż są istotne i odnoszą się do kontrolowanego rozstrzygnięcia. Odnoszą się one do poczynionych dotychczas ustaleń przez organy nadzoru budowlanego, przy czym pamiętać trzeba,
iż materiał dowodowy nie został prawidłowo zebrany i wyczerpująco oceniony.
Podobnie rzecz się ma z zarzutami niepełnego stosowania przepisów, także postawionymi przez obie strony. I tak ma rację skarżąca L. W., iż organy nie dokonały pełnej analizy zastosowanego § 13 ust. 1 rozporządzenia MAGTiOŚ z dnia 3.07.1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62). W szczególności nie rozważyły członu "...jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej...".
Podobnie zasadnie zarzucił skarżący W. S. niepełną analizę § 235 ust. 2 warunków technicznych z dnia 12.04.2002r. (Dz. U. nr 75, poz. 690), mianowicie zastępczych wymogów ściany oddzielenia p.poż. Ta część przepisu nie została przez organy nadzoru budowlanego zauważona.
Czy i w jakim zakresie powyżej wskazane przepisy będą miały zastosowanie ustalą organy nadzoru budowlanego w wyniku wykonania niniejszego wyroku, po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego co do samowoli budowlanej.
Reasumując – należy ustalić, czy w sprawie ma zastosowanie art. 103 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7.07.1994r., gdyż przed 1.01.1995r. zakończono faktycznie roboty budowlane przy budynku gospodarczym. Jeśli tak – najpierw należy rozstrzygnąć
w przedmiocie tej samowoli – legalizacja ta może dotyczyć stanu i przeznaczenia obiektu
z dnia 31.12.1994r. Dopiero w następnej kolejności – stosując przepisy nowego prawa budowlanego można zając się legalizacją kolejnej samowoli budowlanej, polegającej na samowolnej zmianie sposobu użytkowania, ustalając faktyczny stan budynku. Gdyby rozpoczęte przed 1.01.1995r. roboty budowlane nie były zakończone w tej dacie przy budynku gospodarczym i trwały po dniu wejścia w życie nowego prawa budowlanego
– z mocy art. 103 ust. 1 zastosowanie miałyby w sprawie tylko przepisy nowej ustawy.
Uzasadniając swoje stanowisko będą pamiętały organy obu instancji o wymogach
art. 107 § 3 kpa.
Z wyżej wskazanych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, stosując art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002r.
(Dz. U. Nr 153, poz. 1270) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" cytowanej ustawy orzekł, jak na wstępie. O kosztach postępowania orzekł zgodnie z art. 200 powołanej ustawy, zamieszczając pkt 2 orzeczenia z mocy zobowiązania wynikającego z art. 152 cytowanej ustawy.