II SA/Bk 220/25

II SA/Bk 220/25 - Postanowienie WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Marek Leszczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 52 § 1 i § 2, art. 58 § 1 pkt 6, art. 232 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
at. 88a ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 30 sierpnia 2024 r. nr AB-II.7840.9.2.2024.AR w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 (dwustu) złotych.
Uzasadnienie
Wojewoda Podlaski decyzją z dnia 30 sierpnia 2024 r. nr AB-II.7840.9.2.2024.AR odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z 16 stycznia 2023 r. nr 27/2023. W podstawie prawnej swojej decyzji Wojewoda podał art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: k.p.a.). W pouczeniu wskazał, że od niniejszej decyzji stronom służy odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie za pośrednictwem Wojewody Podlaskiego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na opisaną decyzję Wojewody wniósł M. G. W dniu 21 lutego 2025 r. skarżący uiścił wpis w wysokości 200,00 zł (wpisany do rejestru dochodów pod poz. 333 - k. 25).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał na brzmienie at. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. 2024 r. poz. 725, dalej jako: p.b.) i podkreślił, że od decyzji Wojewody z 30 sierpnia 2024 r. nie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, a odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do przepisu art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody wydana na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., a więc decyzja kończąca postępowanie zainicjowane wnioskiem strony skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku. Nie ulega przy tym wątpliwości, że decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jest decyzją w nowej sprawie, a więc decyzją pierwszej instancji, i służy od niej odwołanie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 marca 1981 r., sygn. akt SA 472/81, opubl. ONSA 1981, Nr 1, poz. 21). Zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a., właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
Sąd doszedł zatem do przekonania, że od decyzji Wojewody z dnia 30 sierpnia 2024 r. skarżącemu służyło odwołanie do organu wyższego stopnia, którym stosownie do art. 88a ust. 1 pkt 1 p.b. jest w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Wojewoda w zaskarżonej decyzji zawarł stosowne pouczenie. Przedmiotowa decyzja Wojewody nie jest decyzją ostateczną w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., ponieważ służyło od niej odwołanie do organu wyższego stopnia.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę należało odrzucić, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu uiszczonego od pisma odrzuconego orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.