II SA/Bk 1930/25

II SA/Bk 1930/25 - Postanowienie WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2026-01-13
Data wpływu
2025-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Małgorzata Roleder /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia 23 października 2025 r. nr KO.801/59/25 w przedmiocie ustalenia wysokości nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. ,
Uzasadnienie
Decyzją z 23 października 2025 r., nr KO.801/59/25, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Suwałkach utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Sejny z 28 lipca 2025 r., nr GOPS 81821-13.N.2025, w przedmiocie ustalenia wysokości nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie 32.155,90 zł za okres od 27 sierpnia 2024 r. do 30 czerwca 2025 r. i zobowiązania do jego zwrotu.
W skardze na powyższą decyzję J. M. (dalej: "skarżąca") na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, z uwagi na zachodzenie przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na to, że przedmiotem decyzji jest zobowiązanie o charakterze pieniężnym, a stan faktyczny sprawy uzasadnia przekonanie, że skarżąca nie działała w złej wierze i została w sposób nieprawidłowy pouczona o ciążących nań obowiązkach, a nadto stan majątkowy skarżącej nie jest wystarczający do uiszczenia tak znacznej kwoty, co w konsekwencji może przełożyć się na wszczęcie egzekucji przez organ, skutkujące niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencjalnych swoich, jak i swojej rodziny, w tym niepełnosprawnego, całkowicie ubezwłasnowolnionego syna, którego opiekunem została ustanowiona
Postanowieniem z 23 grudnia 2025 r. Kolegium odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, zasadniczo spoczywa na wnioskodawcy, jednakże – jak słusznie dostrzega się w orzecznictwie – z powyższego nie wynika brak obowiązku uwzględnienia przez sąd innych obiektywnych okoliczności, które mają podstawę w aktach sprawy i mogą zostać wzięte pod uwagę przy ocenie możliwości udzielenia ochrony z art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z 22 maja 2019 r., I GZ 154/19 oraz z 12 kwietnia 2018, II GZ 86/18, a także postanowienie WSA we Wrocławiu z 11 września 2023 r., II SA/Wr 443/23). W orzecznictwie wskazuje się także, że sąd administracyjny, rozpoznając wniosek, powinien dokonać analizy sytuacji strony i ocenić konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy. Z uwagi na ocenny charakter postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania danego aktu, sąd administracyjny może pewne okoliczności, które wynikają z akt sprawy, wziąć pod uwagę z urzędu, co nie oznacza jednak, że jest zobowiązany poszukiwać za stronę argumentów na poparcie zgłoszonego przez nią żądania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 czerwca 2024 r., I OZ 164/24, z 6 czerwca 2017 r., II OZ 567/17 oraz z 28 października 2020 r., II OZ 884/20).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć trzeba w pierwszej kolejności, że uzasadnienie wniosku jest bardzo lakoniczne i ogólnikowe. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie skonkretyzowała w nim szczegółowo swojej sytuacji finansowej i życiowej oraz nie załączyła dokumentów na poparcie swoich twierdzeń. Niemniej jednak możliwe było ustalenie niektórych faktów relewantnych dla oceny wniosku w oparciu o dokumenty zawarte w aktach administracyjnych. I tak, z decyzji Prezesa KRUS z 25 marca 2022 r. wynika, że Skarżąca od 1 marca 2022 r. uzyskiwała emeryturę rolniczą w kwocie 1218,44 zł, jednakże wypłata została wstrzymana na wniosek na mocy decyzji Prezesa KRUS z 29 sierpnia 2022 r. Na mocy decyzji SKO w Suwałkach z 4 października 2022 r. skarżąca otrzymywała od 1 września 2022 r. świadczenie pielęgnacyjne, jednakże decyzja w tym zakresie została na wniosek strony uchylona decyzją Wójta Gminy Sejny z 7 lipca 2025 r. Aktualnie syn skarżącej od 27 sierpnia 2024 r. jest uprawniony do świadczenia wspierającego. Od 1 marca 2025 r. do 31 sierpnia 2031 r. świadczenie wspierające wynosi 3.383 zł miesięcznie (pismo ZUS, k. 66 akt admin.). Z akt administracyjnych wynika również, że skarżąca sprawuje stałą (całodobową) opiekę nad swoim ubezwłasnowolnionym całkowicie synem (ur. 19.06.1993 r.), który jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym oraz jest niezdolny do samodzielnej egzystencji. Skarżąca prowadzi z synem wspólne gospodarstwo domowe.
Na podstawie powyższego stanu faktycznego nie sposób ustalić jednak, czy sama skarżąca nie posiada własnego źródła dochodu. W aktach brak jest przede wszystkim zaświadczenia o dochodach z urzędu skarbowego. Nie jest też znana kwota stałych miesięcznych obciążeń finansowych (m.in. czynsz, energia elektryczna, woda, gaz, ewentualne ubezpieczenie na życie, leki itp.). Brak jest także informacji, czy jakaś inna osoba partycypuje w kosztach bieżącego utrzymania gospodarstwa domowego. Faktem jest, że syn skarżącej jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i z tego powodu opieka nad nim może wymagać większych nakładów finansowych, niemniej jednak do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dołączono faktur, rachunków lub innych dokumentów potwierdzających ponoszenie opłat np. za leki czy też inne wyroby medyczne. Nie jest też znany stan konta (kont) bankowych skarżącej, wysokość posiadanych środków w gotówce, ani też to, czy skarżąca jest właścicielem pojazdów mechanicznych lub innych wartościowych przedmiotów.
Niewątpliwie zasądzona kwota tytułem nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 31.155,90 zł stanowi obciążenie dla skarżącej. Niemniej jednak powołane we wniosku okoliczności są niewystarczające, aby Sąd mógł stwierdzić, jakie skutki w odniesieniu do jej sytuacji finansowej wywoła ewentualne wykonanie decyzji. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącej z jej majątkiem czynnym mogłoby pozwolić na ustalenie okoliczności, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub groźbę wystąpienia znacznej szkody. Skarżąca ograniczyła się do ogólnikowych twierdzeń, które nie zostały poparte dowodami potwierdzającymi ich zasadność. Pochodząca z akt administracyjnych informacja o świadczeniu wspierającym dla syna w wysokości 3.383 zł jawi się jako niewystarczająca. W tym świetle argumentacja wniosku jest gołosłowna i nieprzekonywująca.
Tym samym wobec niewykazania przesłanek pozytywnych, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej na czas postępowania sądowoadministracyjnego.
Końcowo należy wskazać, że na tym etapie Sąd nie bada zasadności skargi, czy też zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie bowiem podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy.
W związku z powyższym Sąd postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.