II SA/Bk 168/23

II SA/Bk 168/23 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2023-05-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-03-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Anna Bartłomiejczuk /sprawozdawca/
Marcin Kojło /przewodniczący/
Paweł Janusz Lewkowicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1850/23 - Wyrok NSA z 2026-01-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 61 ust.1 pkt 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2023 r. sprawy ze skargi P.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
U podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legły następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Wnioskiem z 23 września 2021 r. P.D. (dalej powoływany jako: "skarżący" lub "inwestor") zwrócił się do Wójta Gminy K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej na działce ew. nr [...] w obrębie R., gm. K.
Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji wskazując, że planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi, wobec czego nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., zwanej także dalej: "u.p.z.p.").
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż inwestycja planowana jest na działce o nr [...] obręb R., położonej w obszarze Wigierskiego Parku Narodowego oraz na obszarach Natura 2000 "O." i "P.". Jest to działka niezabudowana, nieuzbrojona w urządzenia infrastruktury technicznej, obecnie wykorzystywana rolniczo. Organ ustalił również, że inwestor jest posiadaczem gospodarstwa rolnego w gminie K. oraz w gminie S. o powierzchni 18,3606 ha. Działki inwestora położone są przy granicy gmin w bezpośrednim sąsiedztwie, będąc ze sobą powiązane funkcjonalnie oraz tworząc gospodarstwo rolne. Na podstawie powyższych ustaleń organ I instancji zaliczył wnioskowaną zabudowę do zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, stwierdzając, że skoro powierzchnia gospodarstwa rolnego inwestora jest większa niż średnia dla gminy K., która wynosi obecnie 9,46 ha, to do przedmiotowej inwestycji ma zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p.
Dokonując analizy warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wójt Gminy K. stwierdził, że: (-) inwestycja spełnia warunek tzw. "dobrego sąsiedztwa", albowiem pomimo zastosowania odstępstwa od zasady "dobrego sąsiedztwa", w obszarze analizowanym zlokalizowane są działki w zabudowie zagrodowej nr [...] obr. R., gm. K. oraz nr [...] obr. C., gm. S. dostępne z tej samej drogi publicznej co planowane przedsięwzięcie; (-) inwestycja spełnia warunek art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., gdyż posiada dostęp do publicznej drogi powiatowej nr 1171B za pośrednictwem wewnętrznej drogi gminnej (dz. ew. nr [...], [...] obr. C., gm. S. poprzez istniejący zjazd na działkę); (-) inwestycja spełnia też warunek art. 61 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; oraz (-) warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy albowiem teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.
W ocenie Wójta planowana inwestycja nie spełnia jednak warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. albowiem teren inwestycji uzyskał odmowę uzgodnienia Dyrektora Wigierskiego Parku Narodowego (dalej też jako: "WPN") wyrażoną w postanowieniu z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...]. Jak ustalono obszar planowanej inwestycji położony na obszarze WPN i objęty jest prawną ochroną przyrody na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 marca 1997 r. w sprawie Wigierskiego Parku Narodowego (Dz.U. Nr 24 z 1997 r., poz. 124). Planowana inwestycja narusza zaś zakaz określony w art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z 16 kwietnia 2004r. ochronie przyrody (Dz.U. z 2021r., poz. 1098). Zgodnie z tym przepisem na terenie parku narodowego zabrania się budowy lub przebudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego. Jednocześnie, jak podkreślił organ, wobec planowanej inwestycji nie ma zastosowania odstępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, ponieważ nie można jej uznać za kontynuację dotychczasowego wykorzystania terenu, za które można uznać jedynie stan bieżący nieruchomości, a nie planowane w przyszłości działania. Ponadto, co zwrócił uwagę Dyrektor WPN, inwestycja zlokalizowana jest w strefie o wybitnych walorach krajobrazowych wsi R., na której w celu zachowania walorów wymaga się m.in. ograniczenia rozwoju nowej zabudowy siedliskowej oraz zachowania tradycyjnych sposobów uprawy ziem ornych. Teren działki, której dotyczy inwestycja jest także miejscem rozrodu i żerowiskiem m.in. dla derkacza, bekasa kszyka, kropiatki i dziewoni zwyczajnej. Działka stanowi również fragment żerowiska ptaków drapieżnych m.in. orlika krzykliwego, trzmielojada, błotniaka stawowego i kani czarnej, a sposobem eliminacji lub ograniczania zagrożenia dla w/w gatunków jest działanie na rzecz ograniczania urbanizacji WPN, w szczególności zabudowy obszarów położonych poza strefami zwartej zabudowy. W postanowieniu Dyrektora WPN zwrócono także uwagę na położone w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji zbiorniki wodne oraz zabagnione obniżenia, które są miejscem występowania gatunków płazów objętych ścisłą ochroną. Wybudowanie budynku mieszkalnego, w pobliżu tak cennego przyrodniczo obszaru, z dużym prawdopodobieństwem będzie negatywnie oddziaływało na populację tych zwierząt;
Podsumowując powyższe stanowisko organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, tj. ustawą o ochronie przyrody, co potwierdza odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez Dyrektora WPN wyrażona w ostatecznym postanowieniu z dnia 16 listopada 2021 r. Dalej, powołując się na art. 53 ust. 4 u.p.z.p., organ wyjaśnił, że brak uzgodnienia od jednego z uzgadniających organów skutkuje odmową ustalenia warunków zabudowy. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest bowiem związany ostatecznym postanowieniem organu o odmowie uzgodnienia i nie może weryfikować jego prawidłowości. Biorąc zatem pod uwagę postanowienie Dyrektora WPN z 16 listopada 2021 r., podtrzymane postanowieniem Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] września 2022 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, Wójt stwierdził, że nie ma innej możliwości jak tylko odmówić ustalenia warunków zabudowy dla planowej inwestycji. Końcowo organ poinformował, że w przypadku zaskarżenia ostatecznego postanowienia i uchylenia go przez sąd administracyjny, inwestorowi będzie służyło prawo wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący wnosząc o jej uchylenie i zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu zakończenia prawomocnego postępowania w przedmiocie dokonania uzgodnienia. Zaskarżonej decyzji zarzucił: (1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez prawomocnego uzgodnienia z właściwym organem projektu decyzji, wskazując, że inwestor złożył do WSA w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] września 2022 r., co oznacza, że przedmiotowa decyzja została wydana przedwcześnie; (2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez bezzasadne wydanie decyzji w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie wydanie decyzji było uzależnione od uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji z właściwym organem, a które z uwagi na zaskarżenie do WSA w Warszawie - nie stało się prawomocne, a zatem organ winien był, przed wydaniem decyzji, zawiesić przedmiotowe postępowanie "główne" do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania w przedmiocie uzgodnienia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] grudnia 2022r. nr [...] utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku o zawieszenie postępowania Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja znajduje oparcie w obowiązującym prawie oraz ustalonym stanie faktycznym sprawy, a żądanie inwestora uchylenia decyzji i zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., pomijając formalną niewykonalność tego żądania przez organ odwoławczy, nie mieści się w konstrukcji rozstrzygnięć organu II instancji przewidzianych w art. 138 k.p.a., a ponadto jest też niezasadne z przyczyn merytorycznych. W ocenie SKO, fakt poddania kontroli przez sąd administracyjny ostatecznego postanowienia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] września 2022r. utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora WPN z dnia 16 listopada 2021 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, nie stanowi przeszkody w dalszym procedowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zarówno bowiem w dacie wydania skarżonej decyzji Wójta Gminy K., jak i w momencie rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy w obrocie prawnym funkcjonowało ostateczne postanowienie uzgodnieniowe w zakresie ochrony przyrody. Wobec tego niezasadne jest czynienie zarzutu organowi I instancji, że rozpoznał przedmiotową sprawę merytorycznie dysponując ostatecznym postanowieniem uzgodnieniowym, i z tego tytułu uchylić zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło również stanowisko organu I instancji, co do braku możliwości przychylenia się do wniosku inwestora i ustalenia warunków zabudowy dla opisanej we wniosku inwestycji z uwagi na brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust 1 pkt 5 u.p.z.p., co zostało potwierdzone negatywnym uzgodnieniem przez Dyrektora WPN. Za bezsporny organ uznał fakt, że teren inwestycji położony jest w granicach Wigierskiego Parku Narodowego, a zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody zabrania się: budowy lub przebudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego albo rezerwatu przyrody.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł Inwestor, zarzucając jej naruszenie:
1) art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 7 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez prawomocnego uzgodnienia z właściwym organem projektu decyzji, wskazując, że inwestor złożył skargę do WSA w Warszawie na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] września 2022 r., zatem przedmiotowa decyzja została wydana przedwcześnie, bez uzyskania wymaganego prawomocnego uzgodnienia;
2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do obligatoryjnego zawieszenia postępowania z uwagi na to, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd w sytuacji, gdy pomiędzy wydaniem decyzji o warunkach zabudowy a uzyskaniem prawomocnego uzgodnienia decyzji w odniesieniu do obszaru położonego w granicach parku narodowego istniała ścisła zależność, a wydanie orzeczenia merytorycznego w przedmiotowej sprawie uwarunkowane było uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zatem zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania "głównego", a wydana decyzja była przedwczesna.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego szczegółowo omówił podniesione zarzuty, powielając w znacznej części argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie sądowej w dniu 8 maja 2023 r. pełnomocnik skarżącego popierając skargę zwrócił się o zawieszenie postępowania sądowego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego prowadzonego przed WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 443/23.
Postanowieniem wydanym na rozprawie, sąd oddalił powyższy wniosek, stwierdzając, że w opisanym stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Na tej samej rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego ponowił wniosek o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 126 p.p.s.a.
Sąd, nie stwierdzając podstaw do zawieszenia postępowania z art. 126 p.p.s.a., oddalił przedmiotowy wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się w działaniu organów orzekających w sprawie - nieprawidłowości, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] grudnia 2022r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] listopada 2022r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej na działce ew. nr [...] w obrębie R., gm. K.
Przesłanki materialnoprawne ustalenia w drodze decyzji administracyjnej warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji zostały unormowane w przepisach przywołanej wyżej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 tej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: (a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy, (b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, (c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Jak wynika z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 tej ustawy w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny decyzję wydaje się po uzgodnieniu z dyrektorem parku narodowego.
Co istotne, uzgodnienie takie dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi (art. 53 ust. 5 u.p.z.p). Jak wynika z powyższego, postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, tj. o ustalenie warunków zabudowy. Pomimo, że postępowanie uzgodnieniowe ma pomocniczy charakter dla sprawy załatwianej w formie decyzji administracyjnej, jest jednak postępowaniem autonomicznym w stosunku do tzw. postępowania głównego. To organ uzgodnieniowy ustala treść uzgodnienia, a organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy jest tym uzgodnieniem związany. Dopóki zatem postanowienie organu uzgadniającego funkcjonuje w obrocie prawnym i dopóki nie zostanie z obrotu tego wyeliminowane, pozostaje wiążące dla organu prowadzącego postępowanie główne (por. wyroki NSA: z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1036/20 oraz z 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 922/06, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Z uwagi na powyższe oraz fakt, że działka, na której planowana jest wnioskowana przez skarżącego inwestycja, położona jest w obszarze Wigierskiego Parku Narodowego oraz na obszarach Natura 2000 "O." i "P.", projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został przesłany do Dyrektora Wigierskiego Parku Narodowego jako organu właściwego dla obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny. Dyrektor WPN postanowieniem z [...] listopada 2021 r. odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji wskazując, że inwestycja ta pozostaje w sprzeczności z art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Przepis ten ustanawia zaś wyraźny zakaz budowy na terenie parku narodowego obiektów budowlanych, którymi są planowane przez inwestora budynki – mieszkalny i gospodarczy w zabudowie zagrodowej.
Minister Klimatu, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego od tego rozstrzygnięcia, postanowieniem z dnia [...] września 2022 r. [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora WPN. W tej sytuacji należy podnieść, że postanowienie Ministra Klimatu z [...] września 2022r. utrzymujące w mocy negatywne uzgodnienie Dyrektora WPN, w dniu wydania przez Wójta Gminy K. decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, czyli [...] listopada 2022 r., było postanowieniem ostatecznym w administracyjnym toku instancji. Taki stan rzeczy dawał temu organowi, a następnie i organowi odwoławczemu, podstawę do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.
I chociaż postanowienie Ministra Klimatu z [...] września 2022r. zostało poddane kontroli pod względem zgodności z prawem, na skutek zaskarżenia go przez inwestora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt VII SA/Wa 443/23) i w chwili rozstrzygania przedmiotowej sprawy przez Kolegium w dniu 29 grudnia 2022r. sprawa sądowoadministracyjna była w toku, to organ odwoławczy z powyższego powodu nie był zobowiązany do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym bardziej, że jak ustalił tut. sąd z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 443/23 oddalił skargę inwestora na ww. postanowienie Ministra Klimatu z [...] września 2022 r. Wydany wyrok jest nieprawomocny.
Podzielić należy zaś pogląd NSA wyrażony w wyroku z 4 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1922/19 (CBOSA), że w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ (zagadnienie wstępne zostaje rozstrzygnięte, gdy rozstrzygnięcie innego organu stało się ostateczne. W art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mowa jest bowiem o rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego przez inny organ nie zaś o rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego przez inny organ, od którego nie została wniesiona skarga bądź też skarga taka została oddalona. W konsekwencji przyjąć trzeba, że toczące się postępowanie sądowoadministracyjne, związane z kontrolą legalności ostatecznego postanowienia w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, nie stanowiło zagadnienia wstępnego, o którym mówi art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w stosunku do postępowania głównego o ustalenie warunków zabudowy, czyli przeszkody do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.
Ponadto, co też trafnie zaakcentował NSA w wyroku z 4 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1021/11 (CBOSA), który to pogląd w pełni akceptuje skład orzekający w sprawie niniejszej, organ orzekający o warunkach zabudowy będąc związany ostatecznym postanowieniem o odmowie uzgodnienia, nie narusza prawa nie zawieszając toczącego się postępowania do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na postanowienie o odmowie uzgodnienia, bowiem nie musi oczekiwać na prawomocność ostatecznego postanowienia uzgodnieniowego. W konsekwencji nie można podzielić zarzutu skarżącego, że fakt, iż wspomniany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2023 r. wydany w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 443/23, jest nieprawomocny, stanowi przeszkodę do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy.
Wobec zaś negatywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ostatecznym postanowieniem, organ orzekający w przedmiocie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, związany tymże negatywnym stanowiskiem, nie mógł już z tego powodu wydać decyzji ustalającej warunki zabudowy. Postanowienie uzgadniające negatywnie projekt decyzji o ustaleniu ww. warunków zabudowy było wiążące zarówno dla Wójta Gminy K., jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., które nie mogły dokonać odmiennej oceny przepisów. Organy te prawidłowo zatem odmówiły ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując, że jest ona niezgodna z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zakresie ochrony przyrody.
Konkludując sąd doszedł do wniosku, że organy obu instancji poprawnie ustaliły też stan faktyczny sprawy i zastosowały do niego prawidłowe normy prawa materialnego. Zebrany materiał dowodowy jest niewątpliwie kompletny i został poddany kompleksowej oraz rzetelnej ocenie ze strony organów administracyjnych dokonanej z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wyniki tychże ustaleń przedstawiono w motywach decyzji sporządzonych z uwzględnieniem zasad określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
Odnosząc się zaś do złożonego na rozprawie wniosku o zawieszenie prowadzonego postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego prowadzonego przed WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 443/23, sąd powyższy wniosek oddalił. Zawieszenie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zależy od uznania sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii, powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Nie oznacza to dowolności działania w tej mierze, bowiem dla sądu administracyjnego kwestią wstępną może być wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne, aby stwierdzić czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Jak stanowi zaś art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W ocenie składu orzekającego prawomocne rozstrzygnięcie sprawy ze skargi inwestora na postanowienie Ministra Klimatu z [...] września 2022r. w przedmiocie negatywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, nie stanowi prejudykatu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Tym bardziej, że jak już zasygnalizowano wyżej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 443/23 oddalił skargę inwestora na ww. postanowienie Ministra Klimatu.
Sąd oddalił też wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania sądowego, zgłoszony przez pełnomocnika skarżącego na podstawie art. 126 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że sąd może również zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Warunkiem pozytywnego załatwienia wniosku jest zatem zgoda wszystkich stron postępowania na taki sposób prowadzenia sprawy, z tym że ostateczna decyzja w tej kwestii pozostawiona jest uznaniu sądu. W niniejszej sprawie z wnioskiem o zawieszenie wystąpił skarżący. Organ z uwagi na nieobecność na rozprawie nie mógł co prawda ustosunkować się do przedmiotowego wniosku, tym niemniej, uwzględniając treść odpowiedzi na skargę, sąd nie miał wątpliwości, co do negatywnego stanowiska Kolegium w tym zakresie. Jak wyjaśniono w odpowiedzi na skargę "wbrew stanowisku prezentowanemu przez inwestora przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależniają możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy od istnienia prawomocnego postanowienia uzgodnieniowego". Jednocześnie Kolegium podtrzymało stanowisko, że istniejąca między postanowieniem uzgodnieniowym, a postępowaniem głównym zależność polegająca na ewentualnym wpływie na wynik sprawy, a nie możliwość jej rozstrzygnięcia, nie jest zagadnieniem wstępnym, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W kontekście zaprezentowanych poglądów, rozważanie prze sąd zawieszenia postępowania sądowego na zgodny wniosek stron, nie miało żadnego uzasadnienia.
Końcowo, wychodząc niejako naprzeciw obawom skarżącego, należy zasygnalizować, że ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia Ministra Klimatu z dnia [...] września 2022r. będzie mogło stanowić podstawę do wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną w niniejszej sprawie - decyzją o odmowie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.