II SA/Bd 978/25

II SA/Bd 978/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2026-04-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-12-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz
Jarosław Wichrowski
Mariusz Pawełczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6263 Stałe komisje
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 1153
art. 116 ust. 2
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Pawełczak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Asystent sędziego Piotr Ziółkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K. R. na czynność Przewodniczącego [...] [...] w przedmiocie odmowy wstępu na posiedzenie komisji oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Pismem z dnia 17 listopada 2024 r. K. R. (dalej: "skarżący") wniósł do tut. Sądu skargę na czynność Przewodniczącego Komisji Oświaty, Kultury, Sportu i Spraw Społecznych Rady Miejskiej N. polegającej na wyproszeniu gości z obrad komisji ze względu na przepisy wynikające z RODO podczas omawiania punktu 5 porządku obrad w brzmieniu “Informacja Miejskiego Referatu Gospodarki Komunalnej dotyczącej aktualnego zasobu lokalowego".
Skarżący zarzucił zaskarżonej czynności naruszenie art. 11b ust. 2 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. ustawy o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 1153 ze zm. – dalej: "u.s.g.") w zw. z art. 61 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i bezpodstawne uniemożliwienie skarżącemu uczestniczenia w posiedzeniu komisji.
W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o:
a) stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności;
b) uznanie uprawnienia do wstępu na posiedzenie Komisji Oświaty, Kultury, Sportu i Spraw Społecznych Rady Miejskiej N. w dniu 1 września 2025 r. podczas omawiania punktu 5 porządku obrad w brzmieniu “Informacja Miejskiego Referatu Gospodarki Komunalnej dotyczącej aktualnego zasobu lokalowego" na podstawie 146 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej: "p.p.s.a.");
c) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm
przepisanych.
Rozwijając w uzasadnieniu sformułowany zarzut skarżący wyjaśnił, że w dniu 2 września 2025 r. zwrócił się do Rady Miejskiej N. o udostępnienie protokołu z tejże komisji, który otrzymał w dniu 13 listopada 2025 r. W protokole tym przewodniczący komisji powołał się na przepisy wynikające z RODO. Skarżący podkreślił, że ustawa RODO nie dotyczy kwestii jawności życia publicznego. Reguluje jedynie podstawy przetwarzania danych osobowych, obowiązki administratora danych oraz prawa osoby, której dane dotyczą. Ustawa o ochronie danych osobowych nie określa trybu pracy organów publicznych ani nie daje im prawa do "tajnych" obrad. Organ ma obowiązek udostępniać informacje publiczne, przetwarzać dane w ramach zadania publicznego (art. 6 ust. 1 lit. e RODO), jednocześnie dbać o minimalizację danych osobowych (np. nie ujawniać PESEL itp.). W obowiązku organu jest tak organizować pracę, aby chronić dane osobowe, nie ograniczając przy tym jawności bez podstawy prawnej. W ocenie skarżącego organ naruszył przepisy prawa, działając bez podstawy ustawowej i wbrew zasadzie jawności.
2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując, że w porządku obrad komisji w punkcie 5 przewidziano wydanie opinii w sprawie przydziału lokali komunalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Skarżący uczestniczył w posiedzeniu komisji we wszystkich punktach poprzedzających ten punkt porządku obrad. W toku prac związanych z rozpatrywaniem wniosków o przydział lokali komunalnych komisja szczegółowo analizowała dokumentację złożoną przez wnioskodawców, która zawierała między innymi: dane osobowe, informacje dotyczące sytuacji materialnej i finansowej, dokumenty zawierające szczególne kategorie danych osobowych, w tym dokumentację medyczną jednej z osób ubiegających się o lokal. Mając na względzie treść ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, a także konieczność zapewnienia ochrony danych wrażliwych zgodnie z przepisami RODO oraz konsekwencje prawne wynikające z ich naruszenia, Przewodniczący Komisji podjął decyzję o wyproszeniu skarżącego ze wskazanego etapu obrad komisji.
Działanie to miało na celu ochronę danych osobowych i wrażliwych innych mieszkańców, których ujawnienie osobom nieuprawnionym byłoby niezgodne z przepisami prawa oraz narażałoby organ na odpowiedzialność administracyjną i cywilnoprawną. W pozostałym zakresie skarżący uczestniczył w obradach bez ograniczeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:
3. Skarga jest bezzasadna.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że uprawnienie obywatela do udziału m.in. w posiedzeniach komisji rady gminy stanowi realizację konstytucyjnej zasady jawności działania organów publicznych, wyrażonej zasadniczo w art. 61 Konstytucji RP. Prawo do uczestnictwa obywatela w posiedzeniach rad gmin i jej komisjach jest elementem budowy demokracji lokalnej. Uprawnienie to na gruncie u.s.g. na co trafnie wskazuje skarżący zostało wprost przewidziane w art. 11b ust. 2 u.s.g. Stąd odmowa możliwości jego realizacji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, a zatem stosownie do treści art. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a podlega kognicji sądów administracyjnych.
Zaakcentowania przy tym wymaga, że nie przypadek odmowy realizacji tego uprawnienia oznacza naruszenie prawa. Ustawodawca na gruncie ustawy o samorządzie gminnym przewidział możliwość ograniczenia jawności, z tym zastrzeżeniem, że ograniczenie to może wynikać wyłącznie z ustaw (art. 11b ust. 1 zdanie drugie). Sama konkretyzacja uprawnień wynikających z zasady jawności i tryb ich realizacji ujęte zostały w ustawie o dostępie do informacji publicznej (dalej: "u.d.i.p."), tj. art. 3 ust. 1 pkt 3 oraz art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ustawa ta dopuszcza możliwość ograniczenia prawa do informacji m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) zastrzegając jednak, że ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ponadto wskazania również wymaga, że prawo do prywatności jest jednym z praw człowieka gwarantowanych zarówno na gruncie Konstytucji RP, jak i konwencji międzynarodowych (Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych). Jak stanowi art. 47 Konstytucji RP każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. W myśl natomiast art. 51 Konstytucji RP nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby (ust.1), a władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym (ust. 2).
Najbardziej charakterystycznym i istotnym elementem owego prawa jest uprawnienie jednostki do kształtowania własnej sfery prywatnej życia, aby była ona wolna od ingerencji i niedostępna dla innych. Sfera ta - jak podkreśla się w judykaturze - jest przedmiotem ochrony, ponieważ przyznaje się każdej osobie prawo do wyłącznej kontroli tych aspektów życia, które nie odnoszą się do innych, a w których niezależność od ciekawości innych warunkuje rozwój i prawidłowe funkcjonowanie jednostki. Każdej osobie przysługuje zatem własne indywidualne prawo do prywatności, chroniące prywatną sferę tej osoby i uprawniające ją do samodzielnego decydowania o ujawnieniu informacji pochodzących z tej sfery (por. wyrok SN 26 maja 2017 r. I CSK 557/16, OSNC 2018/3/33).
4. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy ze względu na potrzebę ochrony prywatności osób fizycznych, niebędących funkcjonariuszami publicznymi, zasadna była odmowa skarżącemu udziału w posiedzeniu komisji dotyczącej pkt 5.
Jak wynika z treści znajdującego się w aktach sprawy protokołu z tego posiedzenia oraz udzielonej odpowiedzi na skargę, czego nie kwestionuje skarżący, przedmiotem obrad komisji było opiniowanie wniosków osób fizycznych o przydział lokali komunalnych. Uzasadnienia tych wniosków obejmowały natomiast informacje dotyczące w znacznej mierze osobistych aspektów życia osób ubiegających się o lokal, takich jak sytuacja materialna, finansowa i zdrowotna. Tego rodzaju informacje, pozyskiwane w związku z realizacją zadań samorządu terytorialnego, winny być zdaniem Sądu szczególnie chronione. Nie ma żadnej obiektywnie uzasadnionej podstawy, aby udostępniać je osobom postronnym. Z tego względu rację należy przyznać organowi, że z uwagi na konieczność ochrony prywatności osób fizycznych ubiegających się o lokal mieszkalny, Przewodniczący Komisji mógł odmówić skarżącemu udziału w posiedzeniu komisji w tym zakresie a to oznacza, że zaskarżona czynność nie naruszała prawa, w tym wskazanych w skardze art. 11b ust. u.s.g. w zw. z art. art. 61 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu w razie kolizji prawa do informacji publicznej oraz prawa do prywatności bezwzględnie należy przyznać priorytet temu pierwszemu. Nie istnieje wszak formuła zagwarantowania obywatelom dostępu do każdej informacji i za wszelką cenę. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2 tego artykułu, czyli prawa dostępu do informacji publicznej, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Stosownie natomiast do art. 31 ust. 2 Konstytucji RP każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych. Nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje.
Co wymaga uwypuklenia czym innym jest prawo do uzyskania informacji o osobach, które rekomendowano do wynajmu lokalu, a dokładniej rzecz ujmując o ich nazwiskach i imionach których w tym przypadku ochrona nie mogła objąć, a czym innym udostępnianie informacji dotyczących ich życiowej sytuacji i chorób oraz ewentualnych problemów rodzinnych, których poznanie przez osoby postronne nie jest uzasadnione ani pilną potrzebą społeczną, ani nie mogłoby być uznane za proporcjonalne do uzasadnionego prawnie celu, który miałby być przez to zrealizowany.
5. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.