II SA/BD 908/04

II SA/Bd 908/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-12-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Małgorzata Włodarska
Marzenna Linska-Wawrzon /przewodniczący/
Mirella Łent /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
I OSK 361/05 - Wyrok NSA z 2006-01-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
art.91  pkt 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Ż. z dnia [...] 2004 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
II SA/Bd 908/04
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [...] 2004r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Starosty Ż. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. "B" nr [...], wydane w dniu [...] 2001r. przez Starostę Ż. K. K., licząc termin cofnięcia uprawnienia od dnia 12 kwietnia 2003r. do dnia 12 kwietnia 2005r.
U podstaw decyzji legło to, że Sąd Rejonowy Wydział Karny w Ż. przesłał do Starosty Ż., prawomocny wyrok wydany w dniu 7 maja 2004r., sygn. akt [...], o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w terminie od dnia 12 kwietnia 2003r. do dnia 12 kwietnia 2005r. i organ był zobowiązany go wykonać gdyż, stosownie do art. 182 § 2 kkw organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.
Jako podstawę prawną decyzji podano art. 91 pkt 2) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. t.j. z 2003r., Nr 58, poz. 515 ze zm.).
W skardze K. K. zarzucił, że decyzja została wydana na podstawie wyroku, który jest krzywdzący i niesłuszny, gdyż w chwili zdarzenia nie kierował pojazdem, na co są świadkowie.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., wniosło o jej oddalenie, ponieważ, jak powtórzyło, nie jest władne do anulowania prawomocnych wyroków sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej i tym samym jest nieważna (art. 145 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; zm. Dz.U. z 2004r. Nr 162, poz. 1692) oraz art. 156 § 1 pkt 2) kpa).
Kluczową kwestię rozstrzygniętą przez organ zaskarżoną decyzją – kwestię uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, ustawodawca uregulował w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. t.j. z 2003r., Nr 58, poz. 515; zm. Dz.U. z 2003r. Nr 124, poz.1152, Nr 130, poz. 1190, Nr 137, poz. 1302, Nr 149, poz.1451, Nr 149, poz.1452, Nr 162, poz.1568, Nr 210, poz.2036).
Analiza zapisów tej ustawy prowadzi do wniosku, iż uprawnionym do kierowania pojazdem silnikowym jest kierowca, który posiada odpowiednie umiejętności, jest przeszkolony, zdał odpowiedni egzamin i ma odpowiedni stan zdrowia (art. 87 ust. 1 i 2 cyt. ustawy). Kierowca musi legitymować się odpowiednim dokumentem stwierdzającym uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, które, stosownie do art. 97 ust. 1 cyt. ustawy wydaje za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się, a w uzasadnionych przypadkach - właściwy ze względu na miejsce czasowego pobytu.
Ustawodawca przewidział instytucję cofnięcia uprawnień w sytuacjach określonych w art. 140 ust. 1 cyt. ustawy, kiedy to decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie: stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem; stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego, wydanego po przeprowadzeniu badania psychologicznego w trybie określonym, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem; utraty przez kierowcę kwalifikacji, co stwierdza się na podstawie wyniku egzaminu państwowego; przekroczenia, w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; decyzja o cofnięciu uprawnienia wydawana jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji; niepoddania się w określonym trybie: sprawdzeniu kwalifikacji, badaniu lekarskiemu oraz badaniu psychologicznemu
Z treści tego zapisu wynika, że ustawodawca określił zamknięty krąg sytuacji, w których dopuścił możliwość rozstrzygnięcia przez organ administracji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym i że nie ustanowił podstawy do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, zatem brak jest przepisu prawnego powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej.
Nie jest taką podstawą, powołany przez organy, art. 91 cyt. ustawy, ponieważ dotyczy innej kwestii – wydania prawa jazdy.
Nie może być nim również art. 182 § 2 kkw, który nie reguluje materii objętej systemem prawa administracyjnego.
Wobec tego nieważną jest decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem osobie, w razie orzeczenia wobec niej o zakazie prowadzenia pojazdów, gdyż w obecnym stanie prawnym brakuje w systemie prawa administracyjnego materialnego podstawy prawnej do wydania tego typu rozstrzygnięcia i skargę należało uwzględnić, chociaż z innych powodów niż wskazane w jej uzasadnieniu.
Mając na względzie powyższe okoliczności oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.