II SA/Bd 856/25

II SA/Bd 856/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2026-06-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jarosław Wichrowski
Joanna Janiszewska - Ziołek /przewodniczący sprawozdawca/
Mariusz Pawełczak
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Mariusz Pawełczak sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie waloryzacji odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
M. W. (dalej: Skarżący lub wnioskodawca) reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego (dalej: Wojewoda lub Organ II instancji) z 11 września 2025 r. nr WSPN.IV.7581.41.2025.OK utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] (dalej: Organ I instancji) z 9 lipca 2025r. (nr SWG.6821.3.2025.PW) o odmowie wszczęcia postępowania.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
Wnioskiem z 27 czerwca 2025 r. Skarżący wystąpił do Organu I instancji o waloryzację odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną na podstawie zarządzenia nr [...] Naczelnika Powiatu w W. z 16 kwietnia 1974r. w sprawie ustalania terenów budowlanych przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne i ich podziału na działki budowlane na terenie miasta N. przy ulicy [...] (wydanego zgodnie z uchwałą nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia 12 grudnia 1968r.). We wniosku tym Skarżący wyjaśnił, że wywłaszczona nieruchomość obejmowała działki o nr. ew.: [...] (księga wieczysta nr [...]). Wskazał nadto, że jest spadkobiercą H. W. właścicielki (współwłaścicielki) wywłaszczonej nieruchomości. Z uzasadnienia wniosku wynika nadto, że ówczesnym właścicielom ww. nieruchomości, tj. J. K., Ł. K. oraz H. W. decyzją Urzędu Powiatowego w W., wydaną 17 maja 1975r. Nr [...], przyznano odszkodowanie w wysokości 155.823 zł za przejęcie na rzecz Skarbu Państwa ww. nieruchomości wpisanej do księgi wieczystej nr [...]; z zachowanej dokumentacji archiwalnej wynika zaś, że ustalone wynagrodzenie zostało wypłacone (zachowana korespondencja pomiędzy Zarządem Gospodarki terenami a Powszechną Kasą Oszczędności I Oddziałem w B.. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał również, że ustalono wysokość odszkodowania za przejęcie na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości wpisanej do księgo wieczystej nr [...]. Odszkodowanie ustalone na rzecz H. W. w kwocie 241.635 zł (decyzją Urzędu Powiatowego w W. z [...] maja 1975r. nr [...]) zostało wypłacone w ratach (pisma kierowane do Powszechnej Kasy Oszczędności I Oddziału w B.). Skarżący wyjaśnił, że wniosek o waloryzację odszkodowania został zgłoszony z uwagi na skrajne zaniżenie wysokości odszkodowania przyznanego ww. decyzjami. Ustalone bowiem odszkodowanie nie odpowiada w żaden sposób realiom rynkowym. Na poparcie żądania Skarżący powołał się na art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, a nadto w uzasadnieniu wniosku przytoczył brzmienie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1972r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. nr 27, poz. 192), tj. art. 2, art. 5 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 tej ustawy stanowiącego o wypłacie odszkodowania na podstawie przepisów o wywłaszczeniu nieruchomości przejętych na własność Państwa.
Postanowieniem z 9 lipca 2025r. Starosta [...], w oparciu o art. 61 a w zw. z art. 61 k.p.a., odmówił wszczęcia wnioskowanego postępowania w przedmiocie waloryzacji odszkodowania.
W uzasadnieniu wskazał na brak podstawy prawnej do dokonania waloryzacji wypłaconego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył wnioskodawca, wnosząc o jego uchylenie i zobowiązanie organu I instancji do wszczęcia postępowania administracyjnego zgodnie z wnioskiem. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił on naruszenie:
- art. 61 § 1 i § 4 k.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania,
- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego,
- art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia, pozbawionego konkretnej analizy prawnej i faktycznej,
- art. 10 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne pominięcie przesłanek gospodarczo uzasadnionej waloryzacji,
- art. 6, 8, 9 i 12 k.p.a. poprzez prowadzenie postepowania w sposób arbitralny pozbawiony przejrzystości i rzetelności.
W uzasadnieniu zażalenia Skarżący wyjaśnił, że kwestionuje brak aktywności organu w wyjaśnieniu, czy pierwotnie przyznane odszkodowanie odpowiadało wartości rynkowej nieruchomości.
Przywołanym na wstępnie postanowieniem z 11 września 2025 r. Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 61 a § 1 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Organu I instancji.
W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał na treść art. 61 a k.p.a., przytoczył stanowisko judykatury w odniesieniu do wykładni tego przepisu i wyjaśnił, że odmowa wszczęcia postępowania "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, gdy brak jest podstaw do prowadzenia postępowania. W ocenie Wojewody taka właśnie sytuacja zachodzi w realiach sprawy, albowiem w obowiązującym systemie prawnym brak jest przepisów, które stanowiłyby podstawę waloryzacji ustalonego i wypłaconego na rzecz osób upoważnionych odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości. Wojewoda stwierdził, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami reguluje kwestię waloryzacji odszkodowania z tytułu wywłaszczenia, jednakże odnoszą się one do odszkodowań, które zostały ustalone, lecz nie zostały wypłacone.
W skardze do WSA w Bydgoszczy Skarżący powtórzył zarzuty naruszenia: art. 61 § 1 i § 4 k.p.a., art. 61 a k.p.a., art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. Nadto Skarżący zarzucił naruszenie art. 2 i 45 Konstytucji RP i ponowił zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego pominięcie jako podstawy prawnej sformułowanego we wniosku żądania dokonania waloryzacji odszkodowania. Zdaniem Skarżącego art. 10 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami "wyraźnie przewiduje możliwość waloryzacji odszkodowania, jeżeli uległa ona zmianie w następstwie zmiany okoliczności gospodarczych". Skarżący podkreślił, że od 1975r. doszło do gruntownej zmiany realiów ekonomicznych.
Powołano się także w uzasadnieniu skargi na wyrok NSA z 20 lutego 2018r. (II OSK 1047/16) i podniesiono, że odmawiając wszczęcia postępowania pozbawiono Skarżącego elementarnych gwarancji procesowych.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026, poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi, że przy jego wydawaniu doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa.
Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 61a § 1 k.p.a. W myśl powołanego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postepowania. Powyższy przepis nakłada na organ obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie wniosku. Samo bowiem złożenie żądania wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia, gdyż na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność.
Jednocześnie przepis art. 61a § 1 k.p.a. ustanawia dwie samodzielne podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: 1) gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną, 2) jeżeli z "innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Unormowanie to wskazuje zatem na przyczyny podmiotowe i przedmiotowe, które uniemożliwiają w ogóle procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w procesowej formie decyzji administracyjnej. Jeśli chodzi o tą ostatnią podstawę odmowy wszczęcia postepowania, wskazać należy, że przyczyny te nie zostały skonkretyzowane w ustawie. Stąd należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania; przykładowo, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub nie ma w przepisach prawa podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, także gdy uprawnienia lub obowiązki wynikają z mocy samego prawa.
Użyte zaś przez ustawodawcę kategoryczne sformułowanie "nie może być wszczęte" wskazuje, że określone w art. 61a § 1 k.p.a. przyczyny muszą być znane organowi w chwili złożenia wniosku, czyli być oczywiste. Odmowa wszczęcia postępowania "z innych uzasadnionych przyczyn" może więc mieć miejsce w sytuacjach niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów, tj. gdy na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2671/13). Na tym etapie postępowania organ bada zatem jedynie kwestie formalnoprawne, analizując, czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania w przedmiocie zgłoszonego wniosku. Nie zajmuje się natomiast analizą zasadności wniosku. W postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w konkretnym przypadku trafnie przyjęły organy, że mamy do czynienia z "inną uzasadnioną przyczyną", której zasinienie powoduje, że postępowanie nie może być wszczęte. Nie budzi bowiem wątpliwości, że za inną uzasadnioną przyczynę odmowy wszczęcia postępowania w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. uznać należy oczywisty brak podstaw prawnych do wydania decyzji załatwiającej wniesione żądanie.
W niniejszej sprawie podstawą odmowy wszczęcia postępowania było uznanie, że w obowiązującym stanie prawnym brak jest podstawy materialnoprawnej do dokonania waloryzacji odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości – odszkodowania, które zostało ustalone i wypłacone. Z takim stanowiskiem organów należy się w pełni zgodzić.
Okolicznością niesporną w sprawie (wykazywaną przez Skarżącego) jest to, że nieruchomość objęta wnioskiem Skarżącego z 27 czerwca 2025r. została przejęta na rzecz Skarbu Państwa na mocy decyzji wywłaszczeniowych podjętych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1972r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 35, poz. 242 z późn. zm.), tj. na podstawie zarządzenia nr 17/74 Naczelnika Powiatu w W. z 16 kwietnia 1974r. w sprawie ustalania terenów budowlanych przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne i ich podziału na działki budowlane na terenie miasta N. przy ulicy [...].
Istotne jest również to, że Skarżący nie kwestionuje, że na rzecz ówczesnych właścicieli nieruchomości (przejętej na własność Skarbu Państwa) ustalono i wypłacono odszkodowanie na mocy dwóch decyzji Urzędu Powiatowego w W. podjętych [...] maja 1975r. (szczegółowo opisanych we wniosku).
Zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w chwili wywłaszczenia podstawę wydania w tym przedmiocie władczych rozstrzygnięć stanowiły: art. 2 ww. ustawy z dnia 6 lipca 1972r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz podziale nieruchomości w miastach i osiedlach oraz § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 28 sierpnia 1972 r. w sprawie trybu ustalania, rozgraniczania i podziału terenów budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego na obszarze miast i wsi (Dz. U. Nr 35, poz. 242 z późn. zm.). Przepis art. 2 ust. 1 tej ustawy stanowił bowiem, że prezydia powiatowych rad narodowych ustalać będą w drodze uchwał, na podstawie szczegółowych planów zagospodarowania przestrzennego, które tereny przeznacza się w okresach do pięciu lat pod budownictwo jednorodzinne zagrodowe (tereny budowlane). Uchwały o ustaleniu terenów budowlanych zawierać będą również podział tych terenów na działki odpowiadające normatywnej powierzchni przeznaczonej pod budownictwo wielorodzinne lub budownictwo zagrodowe (działki budowlane) (ust. 2). Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 tej ustawy uchwały prezydiów powiatowych rad narodowych o ustaleniu terenu budowlanego oraz jego podziale na działki budowlane podlegały ogłoszeniu w dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej. Nieruchomości lub ich części objęte uchwałą o ustaleniu terenu budowlanego z wyjątkiem działek, które właściciele zgodnie z art. 8 zachowali na własność lub które zostały w trybie art. 9 nadane na własność członkom ich rodzin, przechodziły z mocy prawa na własność Państwa po upływie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały, wolne od ciążących na nich praw rzeczowych ograniczonych i innych obciążeń (art. 5 ust. 2). Natomiast w myśl art. 10 ust. 1 omawianej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania wskazanego wyżej zarządzenia) za nieruchomości, które przeszły na własność Państwa na podstawie art. 5 ust. 2, wypłacało się odszkodowanie na podstawie przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości.
Wywłaszczenie dokonywane w trybie art. 5 ust. 2 ww. ustawy uregulowane było w taki sposób, że przejście własności na rzecz Państwa następowało z mocy prawa, po upływie 2 miesięcy od wejścia w życie uchwały (a później zarządzenia) o ustaleniu terenu budowlanego, ogłaszanej w dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej. Za przejęte nieruchomości ich dotychczasowi właściciele otrzymywali odszkodowanie obliczane przez przemnożenie stawki odszkodowania za 1 m2 (art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 lipca 1972r.).
Przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1972r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz podziale nieruchomości w miastach i osiedlach nie przewidywały możliwości waloryzacji ustalonego i wypłaconego odszkodowania. Waloryzacji takiej nie przewidywała także ustawa z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, która w art. 55 ust. 4 stanowiła wyłącznie o prawie do dochodzenia odsetek i odszkodowania za zwłokę i opóźnienie w wypłacie odszkodowania na zasadach określonych w kodeksie cywilnym.
W świetle aktualnego stanu prawnego, tj. na gruncie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2026r., poz. 399 – dalej: "u.g.n.") kwestie wywłaszczenia własności nieruchomości oraz ustalania i przyznawania odszkodowania z tytułu wywłaszczenia regulują przepisy rozdziału 4 Działu III tej ustawy. Wg. generalnej zasady określonej w art. 128 u.g.n. wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw. Przepisy te odnoszą się do stanów faktycznych zaistniałych od dnia wejścia w życie ustawy. Jednakże zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 28 listopada 2003r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004r., nr 141, poz. 1492), w sytuacji pozbawienia praw do nieruchomości bez ustalenia odszkodowania starosta wydaje odrębna decyzję o odszkodowaniu, gdy obowiązujące przepisy przewidują jego ustalenie. Przepis art. 129 ust. 5 u.g.n. ma zatem zastosowanie do stanów faktycznych powstałych przed wejściem w życie u.g.n., czyli do stanów faktycznych polegających na odjęciu, przejęciu lub ograniczeniu prawa własności, obejmuje okres sprzed 1 stycznia 1998 r. (przed wejściem w życie u.g.n.). Dotyczy to jednak spraw, w których wydano pozostający w obrocie prawnym akt w zakresie odjęcia własności nieruchomości, a nie zostało do tej pory ustalone i wypłacone odszkodowanie z tego tytułu, mimo że przepisy, na podstawie których nastąpiło przejęcie, takie odszkodowanie przewidywały. Dla zastosowania art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n. zasadnicze i wyłączne znacznie ma fakt pozbawienia praw do nieruchomości "bez ustalenia odszkodowania".
Przepisy obowiązującej u.g.n. wprowadziły również możliwość waloryzacji wysokości odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, stosownie bowiem do art. 132 ust. 3 tej ustawy wysokość odszkodowania ustalana w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Norma zawarta w art. 132 ust. 3 u.g.n. ma także zastosowanie do odszkodowania ustalonego na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów o wywłaszczeniach, a więc także przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Warunkiem jednak zastosowania tej normy do stanów faktycznych sprzed wejścia w życie u.g.n. jest ustalenie, że decyzja ustalająca odszkodowanie za wywłaszczenie nie została dotychczas wykonana.
W sprawie poddanej kontroli Sądu Skarżący nie kwestionuje, że decyzje ustalające wysokość odszkodowania za wywłaszczone grunty (objęte jego wnioskiem z 27 czerwca 2025r.) zostały wykonane i poprzednikom prawnym Skarżącego przyznano i wypłacono z tego tytułu odszkodowanie w wysokości ustalonej w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dacie wywłaszczenia.
Żądanie Skarżącego o dokonanie waloryzacji przyznanego odszkodowania opiera się na oczekiwaniu "urealnienia" wartości rynkowej wywłaszczonych gruntów. Tak sformułowane żądanie nie może zostać uwzględnione. Żadne bowiem przepisy prawa (obecnie obowiązujące, jak i w dacie wywłaszczenia) nie określają mechanizmu waloryzowania odszkodowania po wydaniu decyzji ustalającej jego wysokość i co najważniejsze - po wykonaniu takiej decyzji. Tym samym za prawidłowe należało uznać zaskarżone rozstrzygnięcia organów obu instancji, albowiem brak podstawy materialnoprawnej do wydania decyzji rozstrzygającej o żądaniu Skarżącego – co stanowi oczywistą ("widoczną na pierwszy rzut oka") przeszkodę dla wszczęcia postępowania.
Zauważyć także należy, że sam Skarżący nie wskazał podstawy prawnej dochodzonego roszczenia (oczywiście nie był do tego zobowiązany). Z pewnością podstawą wniosku z 27 czerwca 2025r. nie może być wskazany (w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze skierowanej do Sądu) art. 10 ust. 1 u.g.n. Przepis ten określa zakres przedmiotowy ustawy o gospodarce nieruchomościami i brzmi: "Przepisy niniejszego działu stosuje się do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego". Przekonanie Skarżącego, że przepis ten "wyraźnie przewiduje możliwość waloryzacji odszkodowania" w sytuacji "zmiany realiów ekonomicznych" należy uznać za nieuzasadnione. Przepis zakresowy z przyczyn oczywistych nie może stanowić samoistnej podstawy do formułowania żądań wydania określonej decyzji przyznającej określone prawa stronie. Zarzut naruszenia przez organy art. 10 ust 1 u.g.n. należy uznać tym samym za niezrozumiały i nie zasługujący na uwzględnienie.
Podobnie – zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.) nie może zyskać aprobaty Sądu, albowiem w sytuacji zaistnienia przeszkody we wszczęciu i prowadzeniu postępowania nie można skutecznie zarzucać organom zaniechania prowadzenia postępowania administracyjnego celem dokonania ustaleń w zakresie oczekiwanym przez Skarżącego, tj. czy po ustaleniu wysokości odszkodowania za przejęcie nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa i dokonaniu jego wypłaty doszło do wzrostu wartości rynkowej nieruchomości. Ustalenia te nie mogłyby doprowadzić do wydania decyzji waloryzacyjnej z uwagi na brak stosownych przepisów prawa pozwalających na "urealnienie" wysokości odszkodowania w zaistniałych w sprawie okolicznościach faktycznych (wykonaniu decyzji ustalającej wysokość odszkodowania).
Z tych samych względów Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów naruszenia powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP.
Z tych względów Sąd uznał, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia wydanego w oparciu o prawidłowo zastosowany art. 61 a k.p.a.
Z tych względów Sąd oddalił skargę jako bezzasadną w oparciu o art. 151 p.p.s.a.