II SA/Bd 563/22

II SA/Bd 563/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2022-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Elżbieta Piechowiak /przewodniczący/
Jarosław Wichrowski
Jerzy Bortkiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2373
art. 80 ust. 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi W. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...], Wójt [...] B., po rozpoznaniu wniosku Wesstron sp. z o. o. w D. (skarżącej spółki) z dnia [...] sierpnia 2016 r., odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie na działkach nr [...] w miejscowości Ż., gm. Papowo B., centrum badawczo-rozwojowego hodowli trzody chlewnej, w którego skład wchodzą budynki inwentarskie wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz biogazownią. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że zamierzone przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 – dalej "rozporządzenie"). Po przytoczeniu stanu faktycznego sprawy, w tym przywołaniu szeregu decyzji organu I instancji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, uchylanych następnie decyzjami organu II instancji, a także po przedstawieniu charakterystyki przedsięwzięcia wynikającą ze sporządzonego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, organ stwierdził, że teren, na którym przewidziano inwestycję, ujęty jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy Papowo B. z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], publ. Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2021 r., poz.3338 – dalej "m.p.z.p.") pod symbolem 1R/RM – teren rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej. Wskazał, że zgodnie z § 5 m.p.z.p. w granicach obszaru objętego tym planem ustala się zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przytoczywszy treść art. 80 ust. 2 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 2373 – dalej "u.i.o.ś.") organ wskazał, że skoro zamierzone przedsięwzięcie mieści się w katalogu przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 51, § 3 ust. 1 pkt 45, 73 i 80 rozporządzenia, to jego realizacja na terenie objętym ustaleniami m.p.z.p. nie jest możliwa.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazała, że wniosek z 2016 r. był przez organ I instancji rozstrzygany czterokrotnie decyzjami odmownymi, które były następnie uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji uporczywie nie stosował się do wytycznych organu II instancji, za każdym razem argumentując odmowę przede wszystkim protestami społecznymi, jakie budzi planowana inwestycja. Podniosła, że organ I instancji nie odnosił się do opinii i uzgodnień organów współdziałających wydanych w sprawie, co niezgodne było ze wskazówkami SKO. W ocenie spółki uchwała ustanawiająca w 2021 r. m.p.z.p. podjęta została wyłącznie w celu uniemożliwienia realizacji przedmiotowej inwestycji, stanowi akt wymierzony w interes spółki, która pozostaje podmiotem pokrzywdzonym również na skutek przewlekle prowadzonego postępowania. Spółka podniosła, że protesty społeczne nie mogą być przyczyną odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzuciła, że Wójt oparł swoją decyzję jedynie o nowopowstałą przeszkodę w postaci przepisu m.p.z.p., nie odniósł się do obowiązków nałożonych poprzednią decyzją kasacyjną SKO, ignorując powagę organu odwoławczego.
Decyzją z dnia [...] marca 2022 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu, po przywołaniu stanu faktycznego sprawy oraz treści art. 59 ust. 2, art. 77 i art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., organ odwoławczy stwierdził, że skoro bezspornie zamierzona inwestycja kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, to zakaz realizacji takiej inwestycji wynikający z przepisów obowiązującego m.p.z.p. stanowi podstawę do odmowy wydania decyzji o środowiskowych warunkach, bez względu na to, że inwestycja uzyskała wymagane uzgodnienia i opinie organów współdziałających. Organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja godzi w ustalenia wynikające z m.p.z.p., co uniemożliwia wydanie decyzji zgodnej z żądaniem wnioskodawcy z uwagi na treść art. 80 ust. 2 u.p.z.p.
W skardze na powyższą decyzję spółka Wesstron, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej uchylenie, ewentualnie uchylenie jej wraz z decyzją I instancji, oraz zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzuciła naruszenie:
1) art. 71 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 80 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla zamierzonej inwestycji pomimo zaistnienia okoliczności uzasadniających wydanie decyzji pozytywnej,
2) art. 80 ust. 2 w zw. z § 5 m.p.z.p. poprzez uznanie, że zamierzona inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, w sytuacji, gdy organ oparł się na aktualnym brzmieniu u.i.o.ś. i rozporządzenia choć wniosek złożony został już w 2016 r. i ww. akty miały wtedy inne uregulowania, a nadto w sytuacji, gdy w § 5 m.p.z.p. posłużono się nieostrym pojęciem "przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych", niezdefiniowanym w samej uchwale, zaś w aktach normatywnych z zakresu ochrony środowiska mowa jest o przedsięwzięciach mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko,
3) art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji, w sytuacji, gdy decyzja ta winna zostać uchylona z uwagi na naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego objawiające się niewyjaśnieniem wątpliwości dotyczących stanu faktycznego oraz wykładni m.p.z.p. i odmową wydania decyzji pozytywnej jedynie w oparciu o aprioryczne uznanie, że inwestycja jest niezgodna z m.p.z.p.,
4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez SKO wszelkich czynności prowadzących do prawidłowej oceny zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami m.p.z.p., w tym niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w zakresie wykładni nieostrych przepisów uchwały,
5) art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odmownej przy zaniechaniu wykładni budzących wątpliwości regulacji uchwały, w sytuacji, gdy organ uchwałodawczy przekroczył granice władztwa planistycznego uniemożliwiając – w drodze uchwalenia przepisu skierowanego przeciw spółce – realizację zaplanowanego przez nią przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na rzecz postawionych zarzutów, wskazując przede wszystkim, że organy winny zastosować wykładnię przepisu m.p.z.p. zakazującego realizacji przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przy uwzględnieniu konstytucyjnych standardów ochrony praw podmiotowych, zwłaszcza, że uchwała posługuje się w tym zakresie pojęciami nieostrymi. Spółka podkreśliła, że postępowanie w sprawie jej wniosku trwa od 2016 r., organ I instancji nie realizował wskazań zawartych w czterokrotnych rozstrzygnięciach kasacyjnych SKO, m.p.z.p. dopiero w 2021 r. zmienił zaś przeznaczenie terenu, na którym zamierzona jest inwestycja, sama uchwała zmierza zaś do zablokowania przedsięwzięcia skarżącej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola sądowa w niniejszej sprawie dotyczyła prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2022 r., nr [...], którą organ odwoławczy utrzymał decyzję Wójta [...] B. o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań wnioskowanych przez Wesstron sp. z o. o. w D. dla przedsięwzięcia polegającego na budowie na działkach nr [...] w miejscowości Ż., gm. Papowo B., centrum badawczo-rozwojowego hodowli trzody chlewnej, w którego skład wchodzą budynki inwentarskie wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz biogazownią.
Rozważania Sądu co do istoty sporu zawisłego pomiędzy stronami (tj. tego, czy decyzja odmowna co do wniosku skarżącej spółki znajduje uzasadnienie w przepisach obowiązującego prawa materialnego) poprzedzić należy komentarzem dotyczącym dostrzeżonego przez Sąd z urzędu uchybienia procesowego związanego z niespełnieniem przez SKO obowiązku prawidłowego uzasadnienia decyzji. Z treści art. 107 § 3 k.p.a. wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek zawarcia w decyzji organu uzasadnienia faktycznego i prawnego wynika również z art. 11 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Konsekwencją tej zasady jest ciążący na organie obowiązek wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy. Takie działanie organu pozostanie też w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 8 k.p.a., tj. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
Na tle powyższych uregulowań k.p.a. nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem organu odwoławczego było odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania. Tymczasem organ odwoławczy, skupiając się na zasadniczej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (o której w dalszej części uzasadnienia) pominął całkowicie twierdzenia odwołania akcentujące, że rozstrzygający w sprawie organ I instancji wielokrotnie (czterokrotnie: decyzjami z [...] listopada 2017 r., [...] czerwca 2020 r., [...] marca 2021 r. oraz [...] sierpnia 2021 r.) powielał wytykane przez SKO w jego rozstrzygnięciach kasacyjnych uchybienia. Z pewnością działanie takie uchybia wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, jak również zasady przekonywania z art. 11 k.p.a. Organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji, w ogóle nie odniósł się do merytorycznych zarzutów podniesionych w odwołaniu w zakresie powtarzających się, tożsamych wad rozstrzygnięć organu I instancji.
Uchybienie powyższe nie spowodowało jednak, by koniecznym było uchylenie decyzji organu odwoławczego i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania. Nie było to bowiem uchybienie istotne w kontekście zasadniczej kwestii potwierdzającej zasadność odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla zamierzonej przez skarżącą spółkę decyzji. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej "p.p.s.a."), jedynie naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wytknięte uchybienie takiego wpływu na wynik kontrolowanej sprawy nie miało.
Odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkować dla zamierzonego przez skarżącą spółkę przedsięwzięcia organy oparły o art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (publ. jak wcześniej wskazano). Wskazać tu należy, że powołany tekst jednolity ustawy uwzględnia zmiany wprowadzone nowelizacjami u.i.o.ś. niezawierającymi przepisów intertemporalnych, a więc obowiązującymi również wobec postępowań wszczętych przed ich wprowadzeniem, tak jak w niniejszej sprawie (data złożenia wniosku [...] sierpnia 2016 r.). Zgodnie z ww. przepisem właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z przepisu powyższego jasno wynika, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami planu. Znaczy to jednocześnie, że jeżeli przedsięwzięcie naruszałoby przepisy zawarte w planie miejscowym, organ administracji publicznej jest obligowany do odmowy wydania wnioskowanej decyzji. Ocena zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy do organu wydającego decyzję.
Objęte wnioskiem działki o numerach ewid. 52/4 i 52/5 w miejscowości Ż., gm. Papowo B., znajdują się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Gminy Papowo B. z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w miejscowości S. i Żygląd, gmina Papowo B. (publ. jak wcześniej wskazano). Teren, na którym planowana jest inwestycja oznaczony został w powyższym m.p.z.p. symbolem 1R/RM – teren rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej. Jak stanowi przy tym z § 5 ww. uchwały "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu: w granicach obszaru objętego planem ustala się zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, za wyjątkiem infrastruktury technicznej i komunikacji".
Z akt sprawy wynika, że zamierzona przez skarżącą spółkę inwestycja polegać ma na budowie kompleksu obiektów inwentarskich wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną przeznaczonych do hodowli trzody chlewnej w systemie bezściółkowym (12 budynków inwentarskich chlewni z planowaną obsadą 42235 szt. trzody chlewnej, w tym 6424 szt. macior, 13632 szt. prosiąt, 21544 szt. warchlaków, 600 szt. tuczników, 35 szt. knurów, w sumie 4127,12 DJP). Obok części hodowlanej w ramach inwestycji planowana jest budowa biogazowni o mocy do 1 MW do wytwarzania gazu w wyniku beztlenowej fermentacji surowców pochodzenia rolniczego, a także ujęcia wód podziemnych. Z uwagi na datę zgłoszenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (10 sierpnia 2016 r.) jak i na treść § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), w sprawie znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia z [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (publ. jak wcześniej wskazano). Zamierzone przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć określonych w § 2 ust. 1 pkt 51 i § 3 ust. 1 pkt 80 oraz § 3 ust. 1 pkt 45 ww. rozporządzenia. Jest to zatem zarówno przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza DJP - § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia, instalacja do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia [...] kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW - § 3 ust. 1 pkt 45 i 80 rozporządzenia).
Skoro zatem zgodnie z właściwym m.p.z.p. zakazane jest lokalizowanie na terenie objętym jego ustaleniami przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych, prawidłowo organy odmówiły ustalenia środowiskowych uwarunkowań w oparciu o art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.
Nie zasłużyły na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze.
Po pierwsze stwierdzić należy, że Sąd nie dopatrzył się postulowanej niejasności interpretacyjnej przepisu § 5 m.p.z.p., która miałaby rodzić po stronie organów obowiązek dokonania jej pogłębionej wykładni z uwzględnieniem konstytucyjnych standardów ochrony praw podmiotowych. W § 5 m.p.z.p. mowa jest o " przedsięwzięciach mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych". Nie ulega zatem wątpliwości, że chodzi tu o przedsięwzięcia opisane w rozporządzeniach Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. oraz – aktualnie – z dnia [...] września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Sądu nie wprowadza akcentowanej w skardze niejasności interpretacyjnej przepisu planu miejscowego to, że przepis ten został zredagowany w ten sposób, iż nie wyszczególnia on "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" oraz "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko", a zamiast tego zbiorczo posługuje się pojęciem "przedsięwzięć mogących zawsze i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Wskazać też w tym miejscu należy, a to z uwagi na zarzuty co do zgodności z prawem samego przepisu uchwały, jako naruszającego interes prawny skarżącej spółki, że niniejsza kontrola sądowa nie obejmuje oceny zgodności z prawem uchwały Rady Gminy Papowo B. z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], ale oceny zgodności z prawem decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, w tym przede wszystkim prawidłowości zastosowania w sprawie art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Zarzuty co do tego, czy § 5 ww. uchwały w istocie narusza interes prawny skarżącej z przekroczeniem granic wyznaczonych obowiązującym prawem, mogą być podnoszone w ewentualnej skardze na tę uchwałę.
Nie zasłużył także na uwzględnienie zarzut skargi, jakoby organy rozpoznały sprawę w oparciu o przepisy u.i.o.ś. i rozporządzenia w brzmieniu niewłaściwym dla sprawy wszczętej wnioskiem z 2016 r. Jak wskazano wcześniej, prawidłowo organy wzięły pod uwagę treść ustawy nadaną tekstem jednolitym opublikowanym w Dz. U. z 2021 r. pod poz. 2373, albowiem uwzględniał on nowelizacje przepisów ustawy zmieniające ich poszczególną treść od dnia wejścia w życie nowelizacji (z uwagi na brak przepisów intertemporalnych – np. art. 46 ustawy z dnia z dnia [...] sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych – Dz. U. z 2021 r., poz. 1718). Prawidłowo jednocześnie powołano w decyzjach przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co wyjaśniono wcześniej. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że zasadnicze w sprawie, będące podstawą jej rozstrzygnięcia pierwsze zdanie przepisu art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. nie podlegało zmianom treściowym od dnia wszczęcia kontrolowanego postępowania, sam zaś zarzut nie został w skardze uzasadniony.
Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje okoliczność, że w trakcie ponownie prowadzonego postępowania Rada Gminy przyjęła m.p.z.p. zawierający przepis uniemożliwiający realizację wnioskowanej inwestycji, co winno skłonić organ do zastosowania jego wykładni prowadzącej do wydania decyzji pozytywnej dla strony. Wskazać należy po pierwsze, że wydając decyzję organ administracji publicznej jest zobowiązany do uwzględnienia stanu prawnego z daty wydawania rozstrzygnięcia, o ile stan ten nie uległ zmianie w toku postępowania, a przepisy intertemporalne nie nakazywały stosowania do spraw wszczętych i niezakończonych przepisów dotychczasowych. Z art. 87 ust. 2 Konstytucji wynika, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej [...] są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Tego rodzaju aktem jest niewątpliwie obowiązujący na terenie objętym wnioskiem m.p.z.p. Ustalenia tego planu zobowiązane były uwzględnić organy orzekające w tej sprawie, ponieważ obowiązywał on zarówno w dacie wydania decyzji przez organ I instancji, jak również w dacie wydania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Nie jest istotne, że plan ten został uchwalony w trakcie postępowania z wniosku skarżącej spółki, albowiem złożenie wniosku, nawet formalnie prawidłowego, nie jest źródłem jakiejkolwiek ekspektatywy (prawnie chronionego oczekiwania), której przedmiotem byłoby uzyskanie rozstrzygnięcia (decyzji) określonej treści (vide: wyrok NSA z dnia [...] marca 2017 r., sygn. II OSK 1770/15, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak też wcześniej wyjaśniono – treść § 5 m.p.z.p. nie budzi takich wątpliwości, by organy zobowiązane były zastosować wykładnię wykraczającą poza wykładnię językową, a której wynik jest jednoznaczny w kontekście art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.
Podobnie, bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji pozostaje to, że przed wydaniem kontrolowanej decyzji organ odwoławczy kilkukrotnie uchylał decyzje organu I instancji w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań i przekazywał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Od rozstrzygnięć kasatoryjnych SKO, zwłaszcza tych podejmowanych ponownie i których podstawą było powtórne wytknięcie tożsamych wad decyzji organu I instancji, a niepoprawionych pomimo wskazań organu odwoławczego, stronie przysługiwał środek zaskarżenia (sprzeciw) do sądu administracyjnego. W ten sposób mogła ona kwestionować brak ostatecznego rozpoznania sprawy przez organ administracji publicznej, jeszcze przed uchwaleniem m.p.z.p. zawierającego przepis uniemożliwiający realizację wnioskowanego przedsięwzięcia.
Natomiast poza kontrolą i rozważaniami Sądu pozostaje zagadnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej członków organu I instancji jak i odpowiedzialności odszkodowawczej na gruncie prawa cywilnego.
Reasumując, skoro z treści art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu organ zobowiązany jest wydać decyzję odmowną. Powyższa sytuacja bez wątpienia zachodzi w rozpoznawanej sprawie, co wynika z analizy charakterystyki zamierzonego przedsięwzięcia oraz treści § 5 m.p.z.p. Odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań była zatem zasadna.
Mając to na uwadze, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329).