II SA/Bd 54/23

II SA/Bd 54/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-07-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jerzy Bortkiewicz
Joanna Janiszewska - Ziołek /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Korycka
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska - Ziołek (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2023 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] października 2022r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
[...] sp. z o.o. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] października 2022 r., [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy.
Zaskarżone postanowienie zostało wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W toku postępowania wszczętego na wniosek Skarżącej o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr [...], obręb W., w gminie M., Burmistrz M. zwrócił się do Starosty [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie ochrony gruntów rolnych.
Postanowieniem z [...] października 2022 r. Starosta M. odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. opisanego przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Starosta wskazał, że na działce inwestycyjnej występują grunty rolne w klasie bonitacyjnej RIIIb, a teren inwestycji ( w świetle art. ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. z 2022r., poz. 503 ze zm, dalej powoływanej jako "u.p.z.p.") musi być rozumiany jako cała działka, na której planowana jest inwestycja. Lokalizowanie inwestycji jedynie na części działki prowadzi do obejścia art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2021r., poz. 1326 ze zm., dalej u.o.g.r.l.). Organ stwierdził, że nie było możliwe zawężenie ustaleń w zakresie przeznaczenia gruntów tylko do wyznaczonego fragmentu działki inwestycyjnej.
Po rozpoznaniu wniesionego zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy, wydając opisane na wstępie rozstrzygnięcie pod numerem [...].
W uzasadnieniu Kolegium uwzględniło, że objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy działka nr [...], położona w obrębie W., w gminie M., nie jest objęta zgodą na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc prawną, a nadto posiada ona powierzchnię wynoszącą 11,6700 ha – z czego grunty orne klasy RIIIB zajmują powierzchnię 5,7712 ha. W wyniku przeprowadzonej analizy organ uzgadniający ustalił w odniesieniu do ww. działki, że warunki z art. 7 ust.2a u.o.g.r.l. nie zostały spełnione łącznie, gdyż powierzchnia użytków rolnych objętych ustawową przekracza dopuszczalną wartość 0,5 ha.
Zdaniem Kolegium, wobec braku spełnienia powyższych warunków organ I instancji zasadnie odmówił uzgodnienia przedstawionego przez Burmistrza M. projektu decyzji w sprawie ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak bowiem podstaw do pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji, z uwagi na art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l., który przewiduje możliwość zmiany przeznaczenia gruntów rolnych klasy I-III i leśnych wyłącznie w planie miejscowym, po uzyskaniu zgody właściwego organu, z wyjątkami, o których mowa w art. 7 ust. 2a, a które nie dotyczą przedmiotowej inwestycji.
W skardze na tak wydane postanowienie Spółka, reprezentowana przez samoistnego prokurenta, podniosła zarzut naruszenia:
1. przepisów prawa materialnego:
- art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l. w zw. z art.61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że zachodzi konieczność zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, na których zostanie posadowiona planowana inwestycja na cele nierolnicze w planie miejscowym, podczas gdy teren inwestycji ogranicza się do gruntów niewymagających takiej zmiany, co w sposób jasny wynika ze znajdującej się w aktach kopii mapy ewidencyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;
2. przepisów prawa procesowego:
- art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez orzeczenie ponad wniosek, który dotyczył uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych znajdujących się na terenie, na którym planowana jest realizacja inwestycji, nie zaś całej działki inwestycyjnej,
- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 19 k.p.a. poprzez orzeczenie o niedopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej, podczas gdy rozstrzygnięcie to wykracza poza właściwość rzeczową starosty, która ograniczona jest do ochrony gruntów rolnych.
W rezultacie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia SKO oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Skarżąca wniosła nadto o zwrot kosztów postępowania.
Rozwinięcie argumentacji Spółka zaprezentowała w piśmie procesowym z [...] kwietnia 2023r.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 - dalej "p.p.s.a."). sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem postępowania sądowego są rozstrzygnięcia organów uzgadniających projektowaną przez Skarżącą inwestycję z punktu widzenia jej zgodności z przepisami dotyczącymi ochrony gruntów rolnych. Organy obu instancji odmówiły uzgodnienia projektu decyzji dotyczącego inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na działce nr [...] w obrębie W., gm. M. ze względu na fakt, że część tej działki stanowi grunty rolne klasy III, wymagające zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Skarżąca kwestionuje postanowienia organów, przede wszystkim zarzucając wadliwą ocenę zakresu inwestycji. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy Skarżąca zaznaczyła granice lokalizacji inwestycji na części działki nr [...], stanowiącej grunty rolne klasy IVa, a więc na części co do której nie ma potrzeby występowania o wyrażenie zgody w trybie art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. Zdaniem Skarżącej, przepisy prawa umożliwiają realizację planowanej przez nią inwestycji na części działki, co oznacza, że organy dokonały oceny, wykraczającej ponad jej wniosek. W sporze powyższym, choć z pozoru chodzi o przesądzenie, czy dopuszczalna jest realizacja inwestycji obejmującej budowę farmy fotowoltaicznej na części działki w sposób określony przez inwestora (co ma szczególne znaczenie w sytuacji takiej jak analizowana, gdy inwestor wyłącza z zakresu inwestycji część działki rolnej stanowiącej grunty rolne najwyższych klas I-III, które podlegają szczególnej ochronie na gruncie przepisów o ochronie gruntów rolnych), w istocie jednak kluczowe jest zakreślenie właściwości organu uzgadniającego. W ocenie Sądu, wydane w sprawie postanowienia, w zakresie oceny dopuszczalności realizacji inwestycji na części działki, naruszają przepisy prawa dotyczące właściwości rzeczowej organów i ich działania w granicach nakreślonych wnioskiem strony.
Tryb postępowania uzgodnieniowego w sprawie regulują art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p., stanowiąc że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uprzednim uzgodnieniu tej decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Stosownie do treści art. 6 u.o.g.r.l. na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Przy budowie, rozbudowie lub modernizacji obiektów związanych z działalnością przemysłową, a także innych obiektów budowlanych należy stosować takie rozwiązania, które ograniczają skutki ujemnego oddziaływania na grunty. Z kolei, zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2a u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1). Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 2 pkt 1), gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa – wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw środowiska lub upoważnionej przez niego osoby (art. 7 ust. 2 pkt 2), pozostałych gruntów leśnych – wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (art. 7 ust. 2 pkt 5). Natomiast przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. wprowadza wyjątek do obowiązku uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III przy łącznym spełnieniu wskazanych w tym przepisie warunków.
Zdaniem Sądu zasadnie podniesiono w skardze, że projekt decyzji o warunkach zabudowy ogranicza się do terenu objętego gruntami rolnymi oznaczonymi symbolem klasy innym niż użytki rolne klasy I-III. W aktach administracyjnych dołączonych do złożonej skargi znajduje się projekt decyzji o warunkach zabudowy przedłożony przez Burmistrza M. do uzgodnienia zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. W projekcie decyzji o warunkach zabudowy w sentencji mówi się o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej, zlokalizowanej na części działki nr [...] w obrębie W.. Jednocześnie w punkcie 2 sentencji projektu decyzji wskazuje się, że "Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na rysunku wykonanym na kopii mapy w skali 1:1000, która stanowi załącznik graficzny nr [...] do niniejszej decyzji". Analiza tego załącznika prowadzi do wniosku, że poza liniami rozgraniczającymi znajduje się część działki nr [...], obejmująca grunty rolne klasy RIII.
Przedstawione okoliczności prowadzą do wniosku, że teren, na którym ma być realizowana inwestycja, i dla którego mają być ustalone zgodnie z wnioskiem złożonym przez inwestora warunki zabudowy - po pierwsze nie obejmuje – wbrew stanowisku organów – całej powierzchni działki oznaczonej numerem 9, a jej część, a po drugie - co jest również istotne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy - grunty rolne klasy III objęte szczególną ochroną zgodnie z art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. znajdują się na części tej działki nie objętej wnioskiem o ustalenie dla wnioskowanego terenu warunków zabudowy. Złożony przez Burmistrza projekt decyzji determinuje zatem zakres oceny organów uzgadniających.
Powyższe oznacza, że organy procedujące w przedmiocie wniosku o uzgodnienie podjęły rozstrzygnięcia poza granicami tego wniosku, odnosząc się do możliwości uzgodnienia lokalizacji inwestycji poza liniami rozgraniczającymi uwidocznionymi na mapie załączonej do projektu decyzji, jaki i zakresu rozstrzygnięcia objętego projektem decyzji przedstawionym do uzgodnienia.
Należy za stanowiskiem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2020 r. sygn. akr II OSK 1867/20 (dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazać, że stosownie do art. 53 ust. 4 u.p.z.p., mającym zastosowanie z uwagi na odesłanie zawarte w art. 64 ust. 1 tej ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uprzednim uzgodnieniu tej decyzji z organami wymienionymi we wskazanym przepisie. W odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne, decyzja o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu z organami administracji właściwymi w sprawach ochrony tych gruntów. W związku z powyższą regulacją obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie główne (tj. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy) jest przygotowanie projektu zamierzonego rozstrzygnięcia (decyzji) w oparciu o żądanie inwestora tj. treść złożonego wniosku. Z kolei obowiązkiem organu współdziałającego (uzgadniającego) jest ocena dopuszczalności zaakceptowania przedłożonego projektu decyzji. Ocena ta przy tym odbywa się w granicach wynikających z właściwości rzeczowej (kompetencji) organu uzgadniającego. Powyższe oznacza więc powinność zajęcia przez organ uzgadniający stanowiska w sprawie jedynie w aspekcie zgodności przedłożonej do uzgodnienia decyzji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych. W ocenianym przypadku, w rachubę wchodziło ustalenie zgodności inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony gruntów rolnych i leśnych. W tym też zakresie na podkreślenie zasługuje przede wszystkim to, że zakres kompetencji organu uzgadniającego jest ograniczony. Organ współdziałający winien baczyć, aby nie doprowadzić do nieuzasadnionego wkroczenia w kompetencje innych organów administracji orzekających w ramach sprawy ustalenia warunków zabudowy. Zaakcentować więc należy, że organ uzgadniający nigdy nie może zastępować organu wydającego decyzję co do istoty sprawy i nie może wkraczać w sferę nieobjętą jego właściwością. Stosownie bowiem do art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.
Oceniając kontrolowaną sprawę należało stwierdzić, że procedowanie organów uzgadniających nie było poprawne, bowiem organy te przekroczyły własne kompetencje orzecznicze i wkroczyły w zakres ocen przynależnych wyłącznie organowi administracji prowadzącemu postępowanie główne. Zarówno bowiem Starosta jak i orzekające SKO, uczyniły przedmiotem własnych analiz okoliczność dotyczącą dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla części działki inwestora. Tymczasem kompetencje organu uzgadniającego ograniczone są przepisami określającymi zakres kognicji tego organu w danym postępowaniu wpadkowym i brak jest podstaw do tego, aby rozciągać te kompetencje na sferę zastrzeżoną dla organu wydającego decyzję co do istoty sprawy. Nie jest bowiem rzeczą organu współdziałającego wyręczenie innego organu administracji publicznej w zakresie rozstrzygania spraw mu powierzonych. Inaczej mówiąc, organ uzgadniający nie może zastępować organu wydającego decyzję kończącą postępowanie w sprawie. Na gruncie zaś ocenianego przypadku, zadaniem organów współdziałających (uzgadniających) była ocena otrzymanego projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, jedynie pod kątem przepisów regulujących ochronę gruntów rolnych i leśnych. W tym zakresie, oceną tą winny zostać objęte kwestie wynikające z mającego zastosowanie w tym przypadku art. 6 u.o.g.r.l. Ocena obejmująca regulację art. 7 u.o.g.r.l. w okolicznościach analizowanej sprawy była bezprzedmiotowa, bowiem wykraczała poza granice sprawy, wyznaczone wnioskiem inwestycyjnym. W ocenianej sprawie, organy uzgadniające wykroczyły poza ten aspekt sprawy i podjęły merytoryczne rozważania odnoszące się do - niejednolicie postrzeganego w orzecznictwie sądowym zagadnienia - dotyczącego dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla części terenu inwestycji. To zaś zagadnienie, nie odnosi się do zakresu dopuszczalnych rozważań, gdyż nie jest związane z kwestią ochrony gruntów rolnych, dokonywaną przez pryzmat przepisów materialnoprawnych regulujących ten aspekt procesu inwestycyjnego. Poruszona przez orzekające organy uzgodnieniowe kwestia – mogłaby być ewentualnie przedmiotem stosownych analiz – ale organu prowadzącego postępowanie główne, tj. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Zdaniem Sądu, przyjęta przez organy ocena prawna dotycząca możliwości bądź jej braku ustalenia warunków zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, nie mieści się w zakresie postępowania uzgodnieniowego, przynależąc wyłącznie do postępowania głównego, czyli postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Podkreślić należy wyrażony już wyżej pogląd, że powinność zajęcia przez organ uzgadniający stanowiska w sprawie dotyczy wyłącznie zgodności przedłożonej do uzgodnienia decyzji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych. Organ uzgadniający nigdy nie może jednak zastępować organu wydającego decyzję co do istoty sprawy, nie może wkraczać w sferę nieobjętą jego właściwością. Prawna możliwość wydania decyzji dla części działki w zakresie gruntu nieobjętego ochroną wynikającą z przepisów szczególnych, jest kwestią, która musi być rozstrzygnięta wiążąco wyłącznie w postępowaniu głównym, a nie w postępowaniu uzgodnieniowym. Po pierwsze dlatego, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter szczególny w odniesieniu do postępowania głównego i kompetencje organów w tym postępowaniu nie mogą być wykładane rozszerzająco. Po drugie, że przyjęcie stanowiska prezentowanego przez organy prowadziłoby do niedozwolonego i nieaprobowanego z przyczyn systemowych dualizmu ocen i rozstrzygnięć w odniesieniu do tego samego zagadnienia ze wszystkimi tego konsekwencjami.
Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że przedłożony projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy winien być przedmiotem uzgodnień organów współdziałających jedynie w zakresie przepisów u.o.g.r.l., mających zastosowanie w sprawie, biorąc pod uwagę charakterystykę gruntów, objętych projektem przedłożonej do uzgodnienia decyzji (art. 6 u.o.g.r.l.). Okoliczność zaś dotycząca dopuszczalności objęcia wnioskiem inwestora części terenu inwestycji – może być przedmiotem analizy innego organu (prowadzącego postępowanie główne), który wiążąco może wypowiedzieć się w tej kwestii.
W konsekwencji należy uznać, że organy dopuściły się naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 19 k.p.a. i art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. oraz art. 77, art. 80, 107 § 3 k.p.a., mającego wpływ na wynik sprawy, co - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. - prowadziło do uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uzgadniający będzie związany zawartymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku wskazaniami zgodnie z art. 153 p.p.s.a.
Mając na uwadze fakt, że skarga została uwzględniona Sąd – na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz Skarżącej spółki poniesione przez nią koszty postępowania, które sprowadzają się do wpisu od skargi uiszczonego w wysokości 100 zł.