II SA/Wr 409/05

II SA/Wr 409/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-08-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Cisek /przewodniczący sprawozdawca/
Andrzej Wawrzyniak
Olga Białek
Symbol z opisem
6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne
Ochrona przyrody
Sygn. powiązane
II OSK 1898/06 - Wyrok NSA z 2008-01-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
art. 89 ust. 1
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Cisek /sprawozdawca/ Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak Asesor WSA - Olga Białek Protokolant - Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za usunięcie trzech drzew rodzaju grochodrzew /akacja/ o obwodach: 100 cm, 115 cm i 120 cm, rosnących na terenie działki nr [...], obr. [...], przy ul. S. w K. G. oddala skargę
Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Wr 409/05 1
UZASADNIENIE
Zastępca Burmistrza Miasta K. G. w dniu [...] r. na podstawie art. 104 k.p.a., art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. , Nr 142, poz. 1591), art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 1, ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 880) § 1 pkt 1, § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, poz. 2306), § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz. U. Nr 219, poz. 2229) oraz art. 402 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2001 r., Nr 62, poz. 627), po ponownym rozpatrzeniu sprawy usunięcia bez wymaganego zezwolenia czterech sztuk drzew grochodrzew (akacja) o obwodach 100 cm, 120 cm, 125 cm, 115 cm zlokalizowanych na terenie działki nr [...], Obr. [...] (ul. S. w K. G.) wg ewidencji gruntów, znajdującej się w posiadaniu B. P., wydał decyzję Nr [...], którą wymierzył B. P. łączną karę pieniężną w wysokości [...] zł ([...] zł [...] gr) za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 3 sztuk drzew grochodrzew (akacja) o obwodach 100, 120, 115 cm z terenu działki nr [...], Obr. [...] (ul. S. w K. G.), będącej w posiadaniu skarżącego- zgodnie ze specyfikacją stanowiącą integralną część decyzji jako załącznik nr 1. Ponadto orzeczono, iż powyższą karę należy wpłacić na Gminny Fundusz Ochrony Środowiska w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja ustalająca wysokość kary stała się ostateczna.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, iż w dniu [...] r. na wniosek Komisji Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, działającej przy Radzie Miasta K. G. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wyegzekwowania decyzji Burmistrza Miasta K. G. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej firmie "A" z siedzibą przy ul. S. [...] w K. G. wydania zezwolenia na usunięcie 6 sztuk
Sygn. akt II SA/Wr 409/05 2
drzew gatunek grochodrzew (akacja) oraz topola z terenu działek nr [...] oraz [...] obr. [...] (ul. S. w K. G.) wg ewidencji gruntów, będących we władaniu wnioskodawcy.
W dniu [...] r. przedstawiciel Wydziału Infrastruktury Miejskiej i Ochrony Środowiska w obecności Specjalisty do Spraw Opiniowania Drzewostanu Miejskiego, funkcjonariusza Policji oraz strony przeprowadził lustrację terenu działek nr [...] oraz [...] obr. [...] W trakcje wizytacji stwierdzono brak 4 sztuk drzew -grochodrzew na terenie działki nr [...] obr. [...]. Na tym terenie zostały zbudowane regały wysokiego składowania materiałów budowlanych (teren przedmiotowej działki został wybetonowany). Organ pierwszoinstancyjny wskazał, iż właściciel przedmiotowego terenu zaprzeczył, że nie dokonywał wycinki drzew, informując jednocześnie, że drzewa zostały uszkodzone przez wiatr i jako wiatrołomy zostały usunięte przez Państwową Straż Pożarną w K. G.. Strona przedstawiła kopię dokumentów ze Straży Pożarnej, informującą, że w latach 2002 oraz 2004 odnotowano interwencję w wyżej wymienionej sprawie oraz strona zobowiązała się do dostarczenia w ciągu 14 dni dodatkowych informacji z PSP, wskazujących dokładny termin zgłoszenia wiatrołomów i ich usunięcia z terenu działki nr [...]
W dniu [...] r. strona przedstawiła informację ze Straży Pożarnej, oświadczenie agenta ubezpieczeniowego oraz faktury za skup materiałów budowlanych i naprawę elewacji budynku, powstałą w trakcie wywrócenia drzew. Organ I instancji wskazał, że żaden z wymienionych dokumentów nie wskazał jednoznacznie na zaistnienie w [...] r. sytuacji, związanej z powaleniem drzew, spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi. Państwowa Straż Pożarna, jako wskazał organ I instancji, nie podała w piśmie z dnia [...] r. nr [...], że w [...] r. dokonywała usunięcia wiatrołomów z terenu działki nr [...] będącej w posiadaniu B. P..
Agent ubezpieczeniowy w swym oświadczeniu wskazał jedynie, iż z tego co pamięta w [...] r. miało miejsce zdarzenie powalenia się drzew przy ul. S. [...] w K. G..
Burmistrz Miasta K. G. podał, iż istotą sprawy jest fakt, że strona nie zawiadomiła w [...] r. oraz w [...] r. Urzędu o zaistniałej sytuacji samoistnego przewrócenia się drzew w wyniku silnych wiatrów. Mając powyższe na uwadze organ administracji uznał za udowodnione ( to jest usunięcie drzew, celem rozbudowy
Sygn. akt II SA/Wr 409/05 3
terenu pod działalność gospodarczą) celowe działania strony i w związku z tym naliczył wysokość kary pieniężnej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
W toku postępowania administracyjnego przyjęto obwody drzew, stwierdzone podczas przeprowadzonej pierwszej lustracji, odmawiającej wycinki drzew w dniu [...] r. (nr sprawy [...]).
Następnie w dniu [...] r, strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. od decyzji Burmistrza Miasta K. G. z dnia [...] r.
Decyzją nr [...] z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] r. nr [...], wymierzającą łączną karę pieniężna B. P., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą firmy "A" na terenie działki nr [...] w wysokości [...] zł, za usunięcie bez wymaganego zezwolenia czterech sztuk drzew grochodrzew o obwodach 100 cm, 120 cm, 115 cm z terenu działki nr [...] oraz przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Organ II instancji wskazał, iż decyzja pierwszoinstancyjna, na mocy której nałożono na stronę karę pieniężną za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia, oparta została na przepisach nieobowiązującej ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody.
Organ I instancji mając powyższe na uwadze decyzją z dnia [...] r. nr [...] naliczył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł za usunięcie wyżej wskazanych drzew.
W dniu [...] r. strona złożyła odwołanie od wspomnianej decyzji pierwszoinstancyjnej.
Organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. podał, iż w związku z ustaleniem na rozprawie administracyjnej daty zdarzenia - usunięcia wspomnianych drzew, które stwarzały zagrożenie, wywołane niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, organ I instancji postanowił skierować zapytanie do Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej, czy w okresie od [...] r. do dnia [...] r. wystąpiły na terenie miasta K. G. w rejonie ul. S. silne wiatry, mogące przyczynić się do uszkodzenia czterech sztuk drzew gatunek grochodrzew.
Sygn. akt II SA/Wr 409/05 4
Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej we W. przedłożył w dniu [...] r. nr [...] ekspertyzę w powyższej sprawie wraz z załączoną skalą Beauforta. Z przedstawionego raportu wynikało, że w podanych przez stronę dniach nie występowały silne wiatry, które mogły spowodować uszkodzenie wspomnianych drzew.
Burmistrz Miasta K. G. podkreślił, iż analizując powyższe stwierdzenia osób biorących udział w rozprawie administracyjnej oraz odnosząc się do wszystkich zebranych materiałów dowodowych należy przyjąć, że wycięcia przedmiotowych drzew dokonał właściciel nieruchomości nr [...] w K. G.. Ponadto organ podał, iż strona – B. P. zeznał, że usunął przez swoją niewiedzę wyżej wspomniane drzewa oraz, że skarżący zaznaczył, że drzewa te były uszkodzone przez silne wiatry. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji zostało podkreślone przez organ administracyjny, że jedynie jedna sztuka drzewa - gatunek grochodrzew, którego obwodu nie zmierzono została usunięta przez Straż Pożarną. Pozostałe drzewa - trzy sztuki grochodrzewi nie zostały usunięte przez Straż, tylko przez skarżącego.
W końcowej części uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano, iż Burmistrz nie wyraził zgody na proponowaną przez stronę ugodę, polegającą na wykonaniu nasadzeń drzew lub krzewów na terenie miasta, gdyż uznał, że strona dokonała usunięcia przedmiotowych drzew świadomie. Wskazywało na to wielokrotne występowanie przez B. P. do Urzędu z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usuniecie drzew z terenu działki nr [...] i [...] oraz dokładne znanie procedury administracyjnej w zakresie uzyskania stosownych zezwoleń na usunięcie drzew.
Organ I instancji naliczył posiadaczowi nieruchomości wysokość kary pieniężnej za usunięcie 3 drzew - grochodrzew bez wymaganego zezwolenia, nie wziął pod uwagę jednej sztuki drzewa - grochodrzew o obwodzie 125 cm, które usunęli strażacy. W związku z trudnością ustalenia obwodu drzewa, usuniętego przez Straż Pożarną organ przyjął obwód drzewa 125 cm, która jest korzystna dla strony.
Od powyższej decyzji odwołał się działający przez pełnomocnika B. P., wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Strona ponownie zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu obrazę prawa materialnego, a mianowicie § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 czerwca 2003 r.
Sygn. akt II SA/Wr 409/05 5
w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz zniszczenia terenów zieleni albo drzew lub krzewów w zw. z art. 157 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości sprzecznej z przepisami prawa obowiązującymi w dacie wszczęcia postępowania w ten sposób, że organ administracyjny nie przemnożył stawki kary przez współczynnik 0,1, pomimo, że skarżący jest osobą fizyczną, oraz rażące naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 i 77 k.p.a poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych w sprawie dowodów, w tym nie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka M. O. i świadka A. Z., a także świadków J. i I. P.. Organ I instancji naruszył, zdaniem strony, także przepis art. 80 k.p.a. ponieważ dokonał dowolnej oceny dowodów poprzez ustalenie wbrew materiałowi dowodowemu, iż skarżący usunął bez zezwolenia trzy drzewa, gdy tymczasem zostały one powalone przez wiatr, co potwierdzają dane zgromadzone przez Komendę Powiatowej Straży Pożarnej w K. G., a także oświadczenie prezesa zarządu "B" Spółki z o.o. w K. G. o oświadczenie Ł. D. oraz dokumentacje dotyczące naprawy elewacji budynku i ogrodzenia, sporządzone przez A. Z. oraz J. i I. P. przy jednoczesnym braku nie budzącego wątpliwości dowodu, iż to skarżący usunął drzewa bez wymaganego zezwolenia.
W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł także, że organ I instancji nie zastosował się do wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartych w decyzjach Nr [...] z dnia [...] r. i Nr [...] z dnia [...] r., ustalił karę w sposób nieprawidłowy oraz zaniechał wyczerpującego zebrania i rozważenia materiału dowodowego, a poczynione ustalenia stoją w sprzeczności z tym materiałem, przy czym skarżący nie podzielił stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. wyrażonego w decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie stosowania przepisów rozporządzenia z dnia [...] r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz zniszczenia terenów zieleni albo drzew lub krzewów.
Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ pierwszoinstancyjny skarżący uważa za wadliwe, albowiem nie przesłuchano wezwanego na rozprawę, a
Sygn. akt II SA/Wr 409/05 6
nie przybyłego na nią świadka M. O., a także zaniechano przesłuchania w charakterze świadków A. Z. oraz J. i I. P.. Ponadto skarżący zakwestionował wiarygodność raportu Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r., ponieważ stoi on w sprzeczności z meldunkiem Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w K. G. z dnia [...] r. Dodatkowo okoliczności usunięcia drzew potwierdza oświadczenie Ł. D.. Zdaniem skarżącego jego działanie polegające na uprzątnięciu trzech powalonych przez wiatr drzew, nie wyczerpuje znamion deliktu z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody.
W dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 1, 2, 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r., Nr 92, poz. 880) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz. U. z 2004 r., Nr 219, poz. 2229) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. z 2004 r., Nr 228, poz. 2306) oraz obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 28 października 2004 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2005 (M.P z 2004 r., Nr 44, poz. 779), wydało decyzję Nr [...], którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni albo drzew lub krzewów (Dz. U. z 2003 r., Nr 113, poz. 1074) utraciło zdaniem organu II instancji, moc obowiązującą z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, stąd zarzut strony naruszenia przez organ I instancji przepisów § 4 powołanego rozporządzenia nie może być uwzględniony, skoro w chwili orzekania przez ten organ powołany przepis nie obowiązywał.
Organ odwoławczy podał także, że dokonując merytorycznego rozpatrzenia sprawy należy wskazać, iż organ pierwszej instancji prawidłowo i w sposób wystarczający przeprowadził postępowanie wyjaśniające, stąd zarzuty skarżącego w
Sygn. akt II SA/Wr 409/05 7
tym zakresie nie mogą znaleźć uznania. Całkowicie nieuzasadniony jest zatem zarzut braku wiarygodności zaświadczenia o warunkach meteorologicznych mających wpływ na ewentualne powalenie drzew wskutek działania sił przyrody.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wskazało także, iż nie daje wiary, aby skarżący dokonał usunięcia powalonych drzew przez siłę wiatru.
B. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] wraz z wnioskiem o jej uchylenie w całości.
Powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 80 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegającej na uznaniu, iż w toku rozprawy administracyjnej przed organem I instancji, skarżący wyraźnie przyznał, że usunął trzy drzewa z terenu działki nr [...] położonej przy ul. S. w K. G. - podczas, gdy w rzeczywistości skarżący przyznał jedynie, iż uprzątnął drzewa powalone uprzednio przez wiatr, co znajduje potwierdzenie w rejestrach Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w K. G., oświadczeniu M. O., oświadczeniu Ł. D. oraz dokumentacji dotyczącej naprawy elewacji budynku przez przedsiębiorstwo A. Z. i naprawy ogrodzenia przez przedsiębiorstwo J. i I. P., przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek dowodu, który wskazywałby, iż skarżący wyciął drzewa bez wymaganego zezwolenia oraz naruszenie art. 76 § 3 k.p.a. poprzez uznanie za wiarygodny pisemnego raportu Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. stwierdzającego o niewystępowaniu na terenie K.G. w podanym przez skarżącego okresie na tyle silnych wiatrów, że mogłyby być one przyczyną powalenia drzew, zaś pominięcie meldunku Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w K. G. z tej przyczyny, że PSP jest jednostką ochrony przeciwpożarowej i nie jest powołana do badania zjawisk atmosferycznych, pomimo, iż meldunek ten przeczy raportowi wymienionego instytutu, wskazując, że wiatru były na tyle silne, iż doprowadziły do powalenia drzew. Ponadto skarżący powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej.
Sygn. akt II SA/Wr 409/05 8
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło odpowiedź na skargę wraz z wnioskiem o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.
Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują.
Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. G. z dnia [...] r. w sprawie wymierzenia skarżącemu – B. P. łącznej administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za usunięcie trzech drzew rodzaju grochodrzew (akacja) o obwodach 100 cm, 115 cm, 120 cm, rosnących na terenie działki nr [...] obręb [...] przy ul. S. w K. G..
Z materiału dowodowego zawartego w aktach administracyjnych sprawy wynika, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] r. na wniosek Komisji Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Rady Miasta K. G. w następstwie negatywnej decyzji Burmistrza Miasta K. G. z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na usunięcie siedmiu drzew z terenu działek nr [...]i [...] obręb [...], ul. S. w K. G..
Następnie przeprowadzone w dniu [...]r. oględziny działek ujawniły brak na działce nr [...]czterech drzew - akacji, przy czym działka ta została wybetonowana i zabudowana regałami magazynowymi.
Sygn. akt II SA/Wr 409/05 9
W trakcie prowadzonego postępowania strona stanęła na stanowisku, iż przedmiotowe drzewa zostały uszkodzone przez wiatr, w następstwie czego jako wiatrołomy zostały usunięte przez jednostkę Państwowej Straży Pożarnej w K. G..
Zważyć należy, iż powyższa sprawa była już przedmiotem dwukrotnego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., przy czym dwukrotnie organ II instancji uchylał decyzje i przekazywał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Organ pierwszoinstancyjny w dniu [...] r. przeprowadził rozprawę administracyjną. Ze sporządzonego protokołu z powyższej rozprawy oraz ze złożonych przez skarżącego zeznań - strona 2 protokołu rozprawy - wynika, że "przez swoją niewiedzę skarżący dokonał usunięcia trzech sztuk drzew z terenu swojej działki ponieważ drzewa te stwarzały zagrożenie dla otoczenia wynikające z niekorzystnych warunków atmosferycznych". Powyższy protokół został obecnym przeczytany oraz został przez nich podpisany, także przez skarżącego – B. P.. Podczas przeprowadzonej rozprawy skarżący zaproponował zawarcie ugody, która polegać miała na wykonaniu nasadzeń drzew lub krzewów na terenie miasta. Burmistrz nie wyraził zgody na zawarcie ugody i wymierzył skarżącemu karę pieniężną.
Ponadto organ I instancji przeprowadzając ponownie postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie wystąpił do Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej, Oddział we W. w celu uzyskania danych o stanie pogody w okresie, w którym nastąpiło usunięcie drzew, a także do organów ścigania i jednostki Państwowej Straży Pożarnej.
Sąd odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze pragnie zaznaczyć, że Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej jest instytucją powołaną do udzielenia wiarygodnych informacji o stanie pogody w danych okresach, a wydanie przez tę jednostkę badawczą zaświadczenia ma walor dokumentu urzędowego, który cechuje domniemanie prawdziwości i autentyczności, bowiem pochodzi on od powołanej do udzielenia informacji o stanie pogody państwowej jednostki organizacyjnej i jest sporządzone w przepisanej formie. W ocenie Sądu nie można przypisać dostatecznej mocy dowodowej raportowi jednostki Państwowej Straży Pożarnej , albowiem straż pożarna jest służbą ochrony przeciwpożarowej nie zaś meteorologiczną. Dodać
Sygn. akt II SA/Wr 409/05 10
należy, iż meldunek z dnia [...]r. wbrew twierdzeniom skarżącego nie odnosi się do złych warunków atmosferycznych jako przyczyny pęknięcia drzew.
Z informacji udzielonych przez instytut meteorologiczny wynika, iż w badanym okresie - przez około 9 dni, występowały silne wiatry lub silne podmuchy wiatru (o prędkości równej lub przekraczającej 20 m/s), które choć mogły wywołać negatywny wpływ na drzewostan na terenie K. G., niemniej nie były na tyle silne, by mogły przyczynić się do powalenia trzech dużych drzew.
Sąd podziela także pogląd wyrażony przez organ II instancji i w pełni zgadza się ze stanowiskiem skarżącego, iż stosownie do przepisu art. 76 § 3 k.p.a. dopuszczalne jest obalenie powołanego domniemania w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko osnowie dokumentu urzędowego. Jednakże ciężar takiego przeciwdowodu spoczywa na stronie, która zaprzecza stwierdzonym w dokumencie zdarzeniom, chyba, że organ sam takie wątpliwości poweźmie. Zgodnie z utrwalonym w tej kwestii orzecznictwem - również strona zainteresowana mogła ( i powinna) na ogólnych zasadach oferować z własnej strony dowody, że poświadczenie organu na dokumencie urzędowym nie jest prawdziwe - (wyrok z dnia 29 września 1998 r., sygn. akt MISA 682/97, LEX nr 35496).
W toku postępowania administracyjnego skarżący nie zgłosił przeciwdowodu do zaświadczenia wydanego przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej we W..
W tym miejscu należy zgodzić się z poglądem wyrażonym zarówno przez organ I jak i II instancji, które to organy nie dały wiary dowodowi przeprowadzonemu z oświadczenia złożonego przez agenta ubezpieczeniowego – Ł. D., który nie był świadkiem owego zdarzenia, a jedynie stwierdził, że został wezwany do dokonania oględzin. Podobny pogląd Sąd wyraża co pozostałych osób wymienionych przez skarżącego w skardze, jakoby ich zeznania miały istotny wpływ na wynika sprawy, albowiem żadna z tych osób nie była świadkiem naocznym przedmiotowego wydarzenia.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przekroczenia przez organy administracyjne zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na uznaniu, iż w czasie rozprawy skarżący wyraźnie przyznał się do usunięcia trzech drzew, podczas gdy zdaniem skarżącego przyznał się on jedynie do ich uprzątnięcia, ponieważ drzewa zostały powalone przez wiatr, Sąd pragnie podkreślić, iż ze złożonych przez
Sygn. akt II SA/Wr 409/05 11
skarżącego zeznań, cytowanych powyżej, nie sposób zgodzić się z interpretacją dokonaną przez skarżącego, a wyrażoną w uzasadnieniu skargi.
Sąd pragnie zaznaczyć, iż organ administracyjny dokonuje kwalifikacji materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zgodnie ze swoją oceną, opartą na posiadanej wiedzy, doświadczeniu i przekonaniu oraz zgodnie z zasadami logiki, a wnioski wysnute przez organ odnośnie interpretacji zeznań złożonych przez B. P. podczas rozprawy administracyjnej uznać należy za w pełni zasadne i słuszne. Skarżący wszak posiada pełną zdolność do czynności prawnych, prowadzi działalność gospodarczą, i wobec tak złożonego oświadczenia trudno, zdaniem Sądu, zgodzić się z interpretacją owych zeznań jaką przyjął skarżący: "strona miała jedyne zamiar uprzątnięcia powalonych drzew".
Na marginesie Sąd wskazuje, iż skarżącemu dobrze była znana procedura uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew, albowiem decyzją z dnia [...]r. Burmistrz Miasta K. G. odmówił skarżącemu udzielenia stosownego zezwolenia na wycinek siedmiu drzew z działki [...]oraz [...], stanowiących jego własność. Zważyć ponadto należy, że gdyby skarżący nie dokonał wycinki drzew to nie proponowałby zawarcia ugody.
Zważyć należy, że organ administracji nie ukarał skarżącego karą pieniężną za usunięcie czwartego drzewa, albowiem nie kwestionował on faktu usunięcia go przez jednostkę Powiatowej Straży Pożarnej, co zostało udokumentowanie w raporcie sporządzonym prze tę jednostkę.
Organy obu instancji także nie zaprzeczyły, iż z powodu usunięcia drzew doszło do uszkodzenia elewacji budynku znajdującego się na działce [...]. W związku z powyższym, jak zostało już wspomniane, zeznania oraz wyjaśnienia złożone w przedmiotowej sprawie przez Ł. D. oraz M. O. nie miały wpływu na wynik sprawy, albowiem nie byli oni naocznymi świadkami zdarzenia - upadku drzew.
Wobec powyższego zarzut skarżącego odnośnie naruszenia przepisu art. 77 k.p.a. należy uznać za chybiony, albowiem zgodnie z utrwalonego w tym przedmiocie orzecznictwa wynika, że nie przesłuchanie świadków, których strona podaje dla wykazania okoliczności niespornych, bądź w inny sposób urzędowo stwierdzonych, bądź ze sobą sprzecznych, wreszcie dla sprawy obojętnych nie jest istotną wadliwością postępowania ( A.Wróbel, Komentarz do art. 80 k.p.a., komentarz LEX).
Sygn. akt II SA/Wr 409/05 12
Ustosunkowując się do ostatniego z zarzutów podniesionych przez skarżącego a dotyczącego § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni albo krzewów (Dz, U. z dnia 30 czerwca 2003 r., Nr 113, poz. 1074) w zw. z art. 157 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. ochronie przyrody (Dz. U. z dnia 30 kwietnia 2004 r. , Nr 92, poz. 880), poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości sprzecznej z przepisami obowiązującymi w dacie wszczęcia postępowania, albowiem zdaniem skarżącego, w świetle powołanego powyżej rozporządzenia, osobom fizycznym za usunięcie drzewa bez wymaganego zezwolenia karę pieniężną nakłada się, stosując jednostkowe stawki kar, przemnożone przez współczynnik 0,1 - czego przy ustaleniu wymiaru kary w niniejszej sprawie nie uwzględniono, Sąd pragnie zaznaczyć, iż powyższe rozporządzenie utraciło moc obowiązującą z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W powołanej ustawie, a dokładniej w przepisie art. 88 i 89 zawarte są normy prawne dotyczące sposobu orzekania o karze, a więc bezpośrednio normuje stawki kary administracyjnej. Przewiduje ona wprost warunki wymiaru kary za usunięcie drzewa bez zezwolenia oraz przesłanki odstąpienia od jej wymierzenia, ponadto przesłanki jej umorzenia. Ustawa ta natomiast nie różnicuje podmiotów obowiązanych ze względu na ich osobowość prawną. Zaznaczyć należy, iż w poprzednio obowiązującym stanie prawnym ustawa zezwalała właściwemu ministrowi na uszczegółowienie jej ogólnych norm w drodze rozporządzenia. Powołana powyżej ustawa o ochronie przyrody w pełni normuje powyższą materię, jedynie jest odesłanie do rozporządzenia właściwego ministra w zakresie procedury dotyczącej sporządzania protokołu z oględzin. Zasadą jest, iż kary, ich wymiar oraz obowiązek ich poniesienia może nakładać na podmioty prawa tylko ustawa.
Sąd w pełni podziela stanowisko organu II instancji, iż z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody właściwy minister do spraw środowiska stracił ostatecznie kompetencję do wydawania aktu wykonawczego w przedmiocie precyzowania warunków nakładania administracyjnej kary pieniężnej, to jest ustalania norm prawa materialnego. W tym stanie rzeczy nie może znaleźć uznania pogląd, iż jedyną podstawą prawną obowiązywania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 czerwca 2003 r. jest art. 157 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.
Sygn. akt II SA/Wr 409/05 13
W tym stanie rzeczy zarzut skarżącego odnośnie naruszenia przez organ administracji § 4 powołanego powyżej rozporządzenia nie może być przez Sąd uwzględniony, albowiem w chwili orzekania przez organy powołany powyżej przepis już nie obowiązywał.
Podkreślenia wymaga, iż organy administracyjne, organy odwoławcze orzekają na podstawie ustalonego stanu faktycznego oraz prawnego sprawy istniejącego w chwili wydania rozstrzygnięcia.
Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy, bezsprzecznie stwierdza, iż organy administracyjne wymierzając pieniężną karę administracyjną za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia przyjęły jako słuszną podstawę prawną art. 85 ust. 4 w zw. z art. 89 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 228, poz. 2306).
W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby decyzja ta naruszała obowiązujące przepisy prawa i to w stopniu wymagającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Podkreślić ponownie należy, iż sąd administracyjny jest właściwy jedynie do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie ma prawa oceniania jej pod innymi względami.
Nie ma też prawa do oceniania słuszności obowiązujących przepisów i przyjętych w nich rozwiązań prawnych. Dlatego też stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, nie ma możliwości poddawania jej ocenie pod kątem słuszności, czy sprawiedliwości społecznej.
W tej sytuacji zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.