II SA/Bd 445/24

II SA/Bd 445/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2024-06-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jarosław Wichrowski /sprawozdawca/
Mariusz Pawełczak
Renata Owczarzak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Inne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I OSK 2410/24 - Wyrok NSA z 2025-12-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 156 par. 1 pkt 3, art. 16 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] lutego 2024 r. [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...]([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. znak [...] na podstawie art. 104 oraz art. 105 § 1 zw. z art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 775, dalej powoływana jako kpa) oraz art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., dalej powoływana jako uśr) umorzył w całości postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek W. K. (dalej określana jako Skarżąca) w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem.
W uzasadnieniu organ wskazał, że dnia [...].12.2023 r. wpłynął wniosek dotyczący ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką Skarżącej nad mężem. W organie były już prowadzone postępowania dotyczące ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką Skarżącej nad mężem. Postępowanie z wniosku z [...].03.2023 r. zostało pozostawione bez rozpoznania zgodnie z art. 24a ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Drugie postępowanie z wniosku z [...].06.2023 r. zakończyło się wydaniem decyzji odmownej nr [...] z dnia [...].09.2023 r., która decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak [...] z [...] października 2023 r. została utrzymana w mocy. W ocenie organu sprawa dotycząca ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego była już przedmiotem ostatecznego rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, okoliczności uzasadniające ostateczne rozstrzygnięcie nie uległy zmianie, organ, powołując się na zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa), zgodnie z art. 105 § 1 kpa umorzył więc postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...].12.2023 r., gdyż stało się ono bezprzedmiotowe.
Odwołanie od ww. decyzji złożyła Skarżąca, zarzucając jej naruszenie art. 105 § 1 kpa poprzez błędne uznanie, że postępowanie w przedmiotowej sprawie stało się bezprzedmiotowe wobec braku zmiany okoliczności faktycznych względem wcześniej prowadzonego postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...].02.2023 r. Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 24 ust. 2 uśr co do zasady świadczenia rodzinne przyznaje się od miesiąca złożenia wniosku do końca okresu zasiłkowego. Z kolei zgodnie z ust. 3 tego przepisu, świadczenia przyznaje się na okres wyznaczony terminem ważności orzeczenia o niepełnosprawności, tj. na czas określony lub nieokreślony. Ten element stanu faktycznego i prawnego również podlega ocenie przy stwierdzaniu, czy w danej sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Z kolei dopiero stwierdzenie takiego stanu, z uwzględnieniem okresu zasiłkowego (czy też okresu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wyznaczonego z jednej strony miesiącem złożenia wniosku o jego przyznanie a z drugiej ważnością orzeczenia o niepełnosprawności), stanowić mogłoby ewentualnie podstawę do odmowy wszczęcia postępowania czy umorzenia postępowania wobec braku zmiany stanu faktycznego i prawnego.
Pierwotne wnioski złożone zostały w dniach [...].03.2023 r. i [...].06.2023 r., zatem ich ewentualne pozytywne rozpatrzenie skutkowałoby przyznaniem stronie prawa do świadczenia na okres odpowiednio od marca 2023 lub czerwca 2023. Kolejny wniosek, stanowiący podstawę przedmiotowego postępowania złożony został jednak dopiero w grudniu 2023 r., zatem dotyczył zupełnie innego okresu zasiłkowego. W podobnej sprawie, w odniesieniu do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a kpa, WSA w Gliwicach w wyroku w sprawie II SA/GI1608/21 orzekł, że w rozstrzyganej sprawie nie sposób mówić o tożsamości rozstrzyganych spraw. Świadczenia przyznaje się (co do zasady) począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek. Pierwotny wniosek strony został złożony w czerwcu 2021 r. Zatem świadczenie pielęgnacyjne mogło przysługiwać (ewentualnie) od tego miesiąca. Kolejny wniosek został złożony dopiero w październiku 2021 r. Zatem dotyczył on zupełnie innego okresu świadczeniowego. Nie można więc uznać, że sprawy wszczęte wymienionymi wnioskami są tożsame. Brak było zatem podstaw by w sprawie zastosować rozwiązanie przewidziane w art. 61a § 1 kpa.
W przedmiotowej sprawie zatem, mając na uwadze powyższe okoliczności, organ powinien był załatwić sprawę merytorycznie, tj. orzec o przyznaniu bądź odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na inny aniżeli wcześniej okres zasiłkowy. Umorzenie postępowania w związku z jego rzekomą bezprzedmiotowością narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygniecie w sprawie, zatem zaskarżona decyzja nie może się ostać i powinna zostać uchylona.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz.775 ze zm., dalej powoływana jako kpa) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie, którego decyzja stanowi istotę postępowania odwoławczego, zostało wszczęte na skutek wniosku złożonego przez Skarżącą w dniu [...] grudnia 2023 r., a jego przedmiotem było ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jako osobę wymagającą opieki wskazano małżonka. Podstawę oceny niepełnosprawności osoby wymagającej opieki stanowiło orzeczenie Lekarza Orzecznika KRUS z [...] czerwca 2023 r. załączone do wniosku z [...] czerwca 2023 r. Z powołanego orzeczenia wynika, mąż Skarżącej legitymuje się okresową niezdolnością do samodzielnej egzystencji od nadal do czerwca 2024 r. Ponadto z przedłożonych akt sprawy wynika, że Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] września 2023 r. znak: [...], działając na wniosek z dnia [...] czerwca 2021 r. odmówił przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem. Decyzja ta wskutek wniesionego odwołania została utrzymana w mocy decyzją SKO z [...] października 2023 r. znak: [...].
Na gruncie tak ustalonego stanu faktycznego niewątpliwym pozostaje, że niedopuszczalne było ponowne orzekanie w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją. W systemie prawa administracyjnego funkcjonuje zakaz ponownego rozpatrywania spraw, które już wcześniej zostały rozstrzygnięte decyzją ostateczną. W odniesieniu do takich kategorii spraw należy umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Warunkiem dokonania prawidłowej oceny omawianej kwestii jest ustalenie tożsamości spraw - pod względem przedmiotowym i podmiotowym. W świetle przedłożonych akt nie budzi wątpliwości, że zachodzi tożsamość podmiotowa (ta sama wnioskodawczyni i ta sama osoba wymagająca opieki). Taki sam jest również zakres żądania wnioskodawczyni - ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie Kolegium zatem zaskarżona decyzja pozostaje uzasadniona. Tożsamość sprawy, jak już wskazano, jest wyznaczana przez element podmiotowy (ta sama strona lub strony postępowania) oraz elementy przedmiotowe - niezmieniony stan faktyczny, z którego wynikają prawa lub obowiązki stron oraz ta sama podstawa prawna rozstrzygnięcia. Zgromadzony materiał dowodowy na okoliczność tożsamości sprawy nie budzi wątpliwości. Wniosek został oparty na tym samym orzeczeniu o niepełnosprawności, dotyczy tej samej osoby i wszystkie inne okoliczności i dowody na ich poparcie, w tym oświadczenia istotne z punktu widzenia uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego, są takie same jak w sprawie już wcześniej rozstrzygniętej.
Ponadto Kolegium podzieliło stanowisko zawarte w wyroku NSA w sprawie I OSK 1662/22. W wyroku tym Sąd wywiódł, że "co do zasady, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy (art. 24 ust. 1 u.ś.r.). Nie dotyczy to jednak, między innymi, prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, które zasadniczo ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym ostatnim przypadku, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia (art. 24 ust. 4 u.ś.r.). Wobec powyższego, skoro w niniejszej sprawie orzeczenie o niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym osoby wymagającej opieki, zostało wydane na czas nieokreślony, to również świadczenie pielęgnacyjne podlega ustaleniu na taki okres".
Zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji decyzji.
Skargę na ww. decyzję złożyła Skarżąca, zarzucając jej naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 kpa poprzez błędne uznanie, że postępowanie w przedmiotowej sprawie stało się bezprzedmiotowe wobec braku zmiany okoliczności faktycznych względem wcześniej prowadzonego postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...].02.2023 r., co doprowadziło do niezasadnego utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu Skarżąca podtrzymała w całości stanowisko zawarte w odwołaniu. Dodatkowo powołała się na stanowisko NSA w wyroku w sprawie I OSK 1173/22: "Zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie organem, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane na okres zasiłkowy, co wynika z art. 24 ust. 1 u.ś.r., zgodnie z którym prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9, art. 14, art. 15, art. 15a, art. 15b, art. 16, art. 17 i art. 17c. Wymienionym wyjątkiem zaś objęte jest świadczenie pielęgnacyjne, które zostało uregulowane w art. 17 u.ś.r. Zasadnie też zauważa Kolegium, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony (art. 24 ust. 4 u.ś.r.). Nie można jednak przyznać racji skarżącemu kasacyjnie organowi kwestionującemu stanowisko Sądu I instancji, że data złożenia wniosku determinująca datę początkową, od której ustala się prawo do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, nie ma znaczenia dla ustalenia tożsamości spraw. Wbrew twierdzeniu Kolegium, data złożenia przez stronę kolejnego wniosku w sprawie spowodowałaby - w przypadku spełnienia przez stronę przesłanek ustawowych - ustalenie innej daty początkowej przyznania świadczenia, co oznacza zmianę stanu faktycznego sprawy, który nie jest już tożsamy ze stanem faktycznym, jaki istniał w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z (...) września 2020 r. Odmienność wskazanych okresów nie pozwala przyjąć stanowiska organu drugiej instancji, że w sprawie pozostaje niezmieniony stan faktyczny w stosunku do postępowania rozstrzygniętego na skutek wniosku z (...) lipca 2020 r."
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga była zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane
Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego stanowi zasada powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), która zaistnieje w sytuacji, gdy wniosek o wszczęcie postępowania będzie dotyczył sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Według bowiem art. 156 § 1 pkt 3 kpa, ponowne rozstrzygnięcie przez organ administracji sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną, skutkuje nieważnością tego kolejnego rozstrzygnięcia. Skutek ten wynika przede wszystkim z zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 § 1 kpa. Zgodnie z tą regułą, uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Dopóki więc pierwotna ostateczna decyzja rozstrzygająca sprawę co do meritum funkcjonuje w obrocie prawnym, niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania w tej samej materii. Ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy tożsamej ze sprawą, w której wcześniej wydano decyzję ostateczną, uwarunkowane jest uchyleniem tej ostatniej w przewidzianym trybie. Stwierdzenie istnienia przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej uwarunkowane jest wystąpieniem tożsamości spraw w aspekcie podmiotowym i przedmiotowym. Oznacza to, że obie sprawy mają dotyczyć tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego, tożsamego żądania, opartego na tym samym, niezmienionym stanie faktycznym i prawnym.
Sąd wskazuje, że znany jest mu wyrażony w orzecznictwie pogląd o braku pełnej tożsamości przedmiotu sprawy w przypadku występowania z ponownym wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na inny okres, na jaki przyznawane jest świadczenie pielęgnacyjne (np. wyroki WSA w Poznaniu w sprawach IV SA/Po 951/19, IV SA/Po 79/22). W wyrokach tych (zapadających w postępowaniach, w których organy administracji odmawiały wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 kpa) stwierdzano, że przedmiot spraw różni się ze względu na odmienne okresy świadczeniowe, które zgodnie z art. 24 ust. 2 uśr w odniesieniu do świadczeń pielęgnacyjnych, każdorazowo wyznacza data złożenia wniosku o przyznanie świadczenia.
Z poglądem tym nie można się zgodzić. Zauważyć bowiem, należy, że jest różnica w przyznawaniu innych świadczeń rodzinnych na podstawie art. 24 ust. 1 uśr oraz na podstawie art. 24 ust. 2 tej ustawy. Przepis art. 24 ust. 4 uśr wskazuje, że prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba, że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia.
W tym zakresie należy zatem zgodzić się z Kolegium, że sama kwestia innego okresu, na jaki przyznawane jest świadczenie pielęgnacyjne, nie przesądza o braku res iudicata. Odmienny pogląd prowadziłby do generowania kolejnych spraw, a w przypadku orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydawanego bezterminowo kolejne wnioski mogłyby być składane w nieskończoność.
W ocenie Sądu, ponowne merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest możliwe jedynie w razie stwierdzenia, że doszło do istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co od tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Dla uznania stanu res iudicata musi wystąpić tożsamość spraw podmiotowa oraz przedmiotowa, co oznacza, że sprawa ma dotyczyć tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego, co uprzednio, stanu faktycznego. Kolejna sprawa musiałaby dotyczyć tych samych podmiotów, tej samej podstawy prawnej żądania, tego samego tj. niezmienionego stanu faktycznego i tej samej treści żądania (zob. wyrok WSA w Białymstoku w sprawie akt II SA/Bk 542/22).
Powyższe oznacza, że dokonując oceny wniosku strony pod kątem możliwości jego rozpoznania w świetle res iudicata, organ musi dokonać ustaleń dotyczących tożsamości stosunku administracyjnego i tożsamości podmiotowej strony w świetle niezmienionego stanu faktycznego i treści żądania. Ustalenia te powinny znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji umarzającej postępowanie. Zgodnie bowiem z art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przez "uzasadnienie faktyczne" decyzji, należy rozumieć nie tylko przytoczenie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, które legły u podstaw decyzji, ale także ocenę dokonaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może uzasadniać zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA w sprawie SA 910/80).
W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy SKO nie uzasadniło w sposób powodujący możliwość kontroli zaskarżonej decyzji istnienia tożsamości stanu faktycznego w sprawach z wniosków Skarżącej z [...].06.2023 r. (zakończonej decyzją SKO z [...].10.2023 r.) i z [...].12..2023 r. (zakończonej decyzją SKO będącą przedmiotem niniejszego postępowania). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest szczegółowego odniesienia do podstaw ustalenia stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją z [...].10.2023 r. Stwierdzenie Kolegium, że "wszystkie inne okoliczności i dowody na ich poparcie, w tym oświadczenia istotne z punktu widzenia uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego, są takie same jak w sprawie już wcześniej rozstrzygniętej" nie jest poparte odniesieniem się do dowodów będących podstawą rozstrzygania w poprzednim postępowaniu.
Należy mieć na względzie, że w sprawach, w których stan zdrowia jest jedną z przesłanek przyznania określonego uprawnienia, z natury rzeczy zakładać należy możliwość zmiany stanu faktycznego w funkcji czasu. Oczywistym jest bowiem, że stan zdrowia człowieka z upływem czasu zmienia się (często na gorszy), tym bardziej stan zdrowia osoby niepełnosprawnej (chorej) może ulec pogorszeniu. W przypadku świadczenia pielęgnacyjnego ustalenie tożsamości stanu faktycznego sprawy prowadzące do stwierdzenia res iudicata powinno więc być ustalane szczególnie wnikliwie. Z istoty tego świadczenia wynika bowiem, że zakres sprawowanej opieki, jej forma i sposób realizacji są pochodnymi stanu zdrowia podopiecznego, która to okoliczność co do zasady jest zmienna w czasie. W konsekwencji oznacza to, że umorzenie postępowania w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na res iudicata możliwe będzie wyłącznie w przypadku wykazania niezmienności w czasie zakresu wymaganej i sprawowanej opieki. Ustalenia te powinny znaleźć odzwierciedlenie zarówno w materiale dowodowym, jak i w uzasadnieniu decyzji. W przeciwnym razie strona pozbawiona zostaje realnej możliwości obrony swoich praw poprzez niemożność polemiki z konkretnymi ustaleniami organu administracji, stanowiącymi podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej powoływana jako ppsa) orzekł jak w sentencji.
Stosownie do art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Organ, ponownie rozpoznając sprawę winien bądź wykazać w sposób niebudzący wątpliwości tożsamość podmiotową i przedmiotową sprawy, zgodnie z wytycznymi wynikającym z niniejszego uzasadnienia, bądź rozpoznać merytorycznie sprawę - jeżeli nie stwierdzi res iudicata.
Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.
Na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).