II SA/Bd 426/04

II SA/Bd 426/04 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-08-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grażyna Malinowska-Wasik
Ireneusz Fornalik /sprawozdawca/
Wiesław Czerwiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 66
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...] 2004 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego 500 zł (pięćset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na oryginale właściwe podpisy
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. na podstawie art. 104 k.p.a. i art. 66 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 81 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ) nakazał Ewie B. podłączyć do ogólnej instalacji wodociągowej i kanalizacji sanitarnej budynku zawór czerpalny i zlewozmywak znajdujące się w lokalu mieszkalnym zajmowanym przez Czesława T., przydzielonego mu decyzją Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Ś. – Referat Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Nr [...] z dnia [...] 1964 r. o przydziale lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w Ś. jednocześnie na podstawie art.108 § 1 k.p.a. ze względu na wyjątkowo ważny interes strony nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż właścicielem przedmiotowego budynku wielorodzinnego jest Ewa B., a najemcą lokalu znajdującego się w tym budynku jest Czesław T., któremu jak wynika z decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego przydzielono lokal składający się z jednej izby i kuchni o łącznej powierzchni 23 m2 jako mieszkanie samodzielne. Z analizy akt sprawy wynika, że najemca w pewnym okresie użytkowania lokalu odłączył kran i zlew, a pomieszczenie użytkował jedynie jako pokój, natomiast po latach zamontował ponownie zawór czerpalny wody oraz zlewozmywak podłączony do kanalizacji istniejącej w budynku.
Ewa B. jako właścicielka budynku wykonując remont instalacji kanalizacyjnej latem 2003 r. odcięła instalację wodno – kanalizacyjną od lokalu Czesława T. uznając, iż instalacja w tym lokalu była przyczyną niszczenia i awarii instalacji kanalizacyjnej obiektu, i nie ma potrzeby podłączenia ponownie przedmiotowej instalacji do lokalu, bowiem Czesław T. ma do dyspozycji kran i WC znajdujące się w ogólnodostępnym korytarzu budynku.
Takie działania właściciela budynku zdaniem organu I instancji naruszają obowiązujące przepisy ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane, a w szczególności art. 61 oraz § 31 i 34 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.08.1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych ( Dz. U. Nr 74, poz. 836 ).
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Ewa B., domagając się jej uchylenia podnosząc jednocześnie, że lokal mieszkalny przydzielony został Czesławowi T. dwoma decyzjami obejmującymi przydział dwóch izb w 1959 r. oraz jednego pokoju w 1964 r. i w jej ocenie nie miał on prawa do odrębnego lokalu w jego sytuacji rodzinnej w świetle obowiązującego wówczas prawa lokalowego, co nie zostało uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej Czesław T. nie chce korzystać z instalacji wodno – kanalizacyjnej znajdującej się w pozostałej części lokalu nr 2 zajmowanej przez jego żonę Apolonię T.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżona decyzję przytaczając jako prawidłową argumentację organu I instancji, stwierdzając ponadto, że z zebranych w sprawie dokumentów wynika, iż instalacja wodociągowa w tym lokalu istniała od czasu jego przejęcia przez Czesława T. w 1964 r. i zgodnie z warunkami technicznymi, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ) w myśl § 47 – jeżeli obiekt wyposażony jest w instalację wodociągową, to powinien mieć zapewnione odprowadzenie ścieków bytowo – gospodarczych.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Ewa B. podkreślając, że instalacja wodno – kanalizacyjna wykonana przez Czesława T. została samowolnie, bez projektu i wadliwie, co stanowiło zagrożenie zarówno dla budynku jak i jego mieszkańców, a nadto ma on do dyspozycji kran i WC znajdujące się w ogólnodostępnym korytarzu budynku.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że nie zawiera ono nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co nastepuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia prawa, a w szczególności przepisów postępowania administracyjnego.
Treść art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ) nakłada określone obowiązki w zakresie utrzymywania obiektu budowlanego i jego użytkowania na właściciela lub zarządcę.
Przede wszystkim należy podnieść, że art. 66 cytowanej ustawy dotyczy utrzymania obiektów budowlanych w należytym stanie i przeprowadzenia remontów niezbędnych dla zachowania dobrego stanu technicznego obiektu.
Stosownie zaś do art. 3 ust. 1a ww. ustawy obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, nie zaś poszczególne lokale znajdujące się w budynku. Zasadą jest więc, że przepis art. 66 prawa budowlanego dotyczy usunięcia wady samego budynku, co w indywidualnych wypadkach nie wyklucza nałożenia obowiązku wykonania określonych prac budowlanych również w lokalach lub lokalu mieszczącym się w obiekcie. Chodzi tu jednak o prace mające na celu utrzymanie w należytym stanie budynku jako całości.
Nakaz usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego części budynku, stanowiącego lokal mieszkalny, może dotyczyć wyłącznie stanu samego obiektu budowlanego (budynku). Nie może wkraczać w to, co mieści się wewnątrz lokalu i jest regulowane przepisami prawa cywilnego, lokalowego lub spółdzielczego.
Treść § 47 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ) na które powołuje się Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji, odnosi się do regulacji warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie reguluje natomiast szczegółowego doprowadzania instalacji wodociągowych do poszczególnych lokali mieszkalnych.
Organy administracyjne orzekające w sprawie, wbrew wymogom cytowanego wyżej art. 66, nie poczyniły żadnych ustaleń dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w Ś. Ustalenia faktyczne oraz przeprowadzone oględziny dotyczą jedynie sytuacji występującej w jednym lokalu w budynku wielorodzinnym, w którym zamieszkuje Czesław T., a rodzaj zaleconych robót nie pozwala na przyjęcie, że miały one na celu utrzymanie w dobrym stanie technicznym całego budynku. Brak jakichkolwiek danych dotyczących stanu samego budynku powoduje brak możliwości oceny, czy w sprawie zachodzą okoliczności pozwalające na zastosowanie do nich przepisu art. 66 prawa budowlanego z 1994 r.
Generalnie więc nakazy określone w art. 66 tego prawa mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu, co w konkretnym przypadku nie wyklucza nałożenia obowiązku wykonania określonych robót również w lokalu lub lokalach. Chodzi tu jednak o takie roboty, które mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości.
Z przeprowadzonych 11 września 2003 r. oględzin wynika jedynie stan lokalu zajmowanego przez Czesława T., nie ma natomiast żadnych danych co do stanu budynku. Protokół oględzin wskazuje, że dokonali ich pracownicy nadzoru budowlanego. Są wymienione nazwiska i imiona tych pracowników. Nie ma natomiast danych, czy osoby te mają kwalifikacje pozwalające na dokonanie ustaleń wymaganych przez omawiany przepis art. 66 prawa budowlanego.
Należy więc uznać, że decyzje organów administracyjnych obu instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych też względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, natomiast rozstrzygniecie o kosztach postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 cytowanej ustawy.