Pełny tekst orzeczenia II SA/Bd 395/22

II SA/Bd 395/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2022-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Brzezińska /sprawozdawca/
Katarzyna Korycka
Leszek Tyliński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6330 Status bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1409
art. 71
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).
Dz.U. 2020 poz 1409
art. 75 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).
Dz.U. 2020 poz 1409
art. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).
Dz.U. 2021 poz 735
art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 81a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2022 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz E. M. kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 listopada 2021 r. nr 71/EDPRZ/11/21/11/2021 Prezydenta Miasta Torunia, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (dalej "ustawa") orzekł o uznaniu E. M. z dniem 24 października 2021 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania wymienionej prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że z przedstawionych dokumentów wynika, że strona w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Powiatowym Urzędzie Pracy rozwiązała stosunek pracy (stosunek służbowy) za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron. Zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy, w takim przypadku zasiłek przysługuje bezrobotnemu po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania.
W odwołaniu od powyższej decyzji E. M. wskazała, że z dniem 31 sierpnia 2021 r. rozwiązała stosunek pracy na mocy porozumienia stron z [...], co wynikało z konieczności zmiany miejsca zamieszkania z przyczyn osobistych i koniecznością powrotu do rodzinnego miasta, T..
Strona podniosła, że wobec obowiązujących przepisów nie ma obecnie obowiązku meldunku w miejscu pobytu, a wszelkie czynności związane z odprowadzeniem składek i podatku dochodowego były kierowane do Urzędu Skarbowego w M., który był urzędem właściwym dla jej ówczesnego miejsca zamieszkania. Podkreśliła, że zgodnie art. 75 ust. 1 pkt 2 posiada zatem prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazała, że została osoba bez pracy i bez środków do życia.
Decyzją z 9 lutego 2022 r. znak WPS.DT.VII.8641.39.2021.AZ Wojewoda Kujawsko-Pomorski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania i zgromadzony materiał dowodowy. Stwierdził, że akta sprawy wskazują, że p. E. M. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. w okresie 23.04.2020 r. do 23.10.2021 r. posiada ponad 365 dni uprawniających do zasiłku. Z przedłożonego świadectwa pracy z dnia 31.08.2021 r. wynika, że p. E. M. ostatnio była zatrudniona w firmie [...] S.A. W. od 10.09.2018 r. do 31.08.2021 r., a stosunek pracy ustał na mocy porozumienia stron (art. 30 §1 pkt 1 kodeksu pracy). W związku z powyższym decyzją z dnia 2.11.2021 r. Organ I instancji, przyznał zainteresowanej status osoby bezrobotnej od dnia 24.10.2021 r. orzekając jednocześnie o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji.
Powołując się na treść art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Wojewoda wyjaśnił, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania (...). W takim przypadku zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy, zasiłek przysługuje po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy.
Organ odwoławczy stwierdził, że dokonując rejestracji w PUP 24.10.2021 r., w okresie sześciu miesięcy przed rejestracją, rozwiązała stosunek pracy na mocy porozumienia stron. Z zasady tego rodzaju ustalony stan faktyczny daje podstawę uznania, że osobie bezrobotnej nie przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia zarejestrowania, ale dopiero po upływie karencji. Wyjątkowo zasiłek może być przyznany od dnia rejestracji, gdy rozwiązanie stosunku pracy przez bezrobotnego na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania, co każdorazowo wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Postępowanie w tym zakresie organ odwoławczy przeprowadził i zgromadził materiał dowodowy.
W dalszej części Wojewoda zaznaczył, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania". Na podstawie orzecznictwa sadowego odwołać należy się do ogólnej definicji tego pojęcia zawartej w art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym jest to miejscowość, w której osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Tym samym na prawną konstrukcję miejsca zamieszkania składają się dwa czynniki: zewnętrzny (fakt przebywania) oraz wewnętrzny (wola stałego pobytu), które musza wystąpić łącznie. Wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie wymaga złożenia oświadczenia woli. Wystarczy, że zamiar taki wynika z zachowania danej osoby polegającej na scentralizowaniu swoich czynności życiowych w danej miejscowości. Powołując się na orzecznictwo sadowe organ odwoławczy wskazał, że zamiar stałego pobytu powinien wynikać z takiego zachowania osoby fizycznej, który wskazuje na rzeczywiste związanie jej działalności życiowej z określoną miejscowością. O zamiarze stałego pobytu można zatem mówić wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym miejscem, gdzie koncentrują się aktualnie sprawy dorosłej osoby fizycznej. Zdaniem organu, o miejscu zamieszkania nie przesądza wyłącznie samo zatrudnienie w danej miejscowości. Przy ustalaniu zamiaru stałego pobytu chodzi nie tylko o związki natury ekonomicznej, ale też emocjonalnej, czy rodzinnej. Faktyczne przebywanie w danej miejscowości nie może być rozumiane jedynie, jako pobyt wymuszony koniecznością wykonywania w niej swych obowiązków pracowniczych czy zarobkowych, ale musi ono mieć jednocześnie cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Przebywanie w miejscowości bowiem musi wiązać się ze skupieniem w niej życiowej aktywności, związane nie tylko z pracą, ale również z rodziną (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2014 r., sygn. II OSK 2172/14).
Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy organ odwoławczy uznał, że pobyt E. M. w miejscowości S. związany z wykonywaniem pracy nie pozwalał na stwierdzenie, że miejscowość ta stała się jej centrum życiowymi. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że sytuacja mieszkaniowa zainteresowanej w S. nie miała charakteru stałego. Zamieszkiwała ona u matki swojego byłego partnera, następnie wynajmowała mieszkanie w D. na czas określony, a później jeszcze mieszkała u swojego dziadka w R.. W żadnej z tych miejscowości nie posiadała meldunku. nie posiadała meldunku. Po ustaniu zatrudnienia od września do listopada 2021 r. mieszkała w swoim domu rodzinnym w T. rodzinnym w T., gdzie nadal posiada stały meldunek, a od grudnia zamieszkuje w domu rodzinnym swojego męża w C. . Wojewoda stwierdził, ze powyższe dowodzi, że T. był miejscem gdzie skarżąca zamieszkiwała przed podjęciem pracy (jest zameldowana tu na stałe) oraz do tego miejsca powróciła po zakończeniu pracy. Na fakt ten organ zwrócił szczególną uwagę pod kątem zawartej w doktrynie tezy, zgodnie z którą do miejsca zamieszkania prędzej czy później i tak się wraca.
Za okoliczność bezsporną organ odwoławczy uznał to, że skarżąca od września 2018 r. pracowała i realizowała kwestie natury ekonomicznej w S. , jednak szczególnie trudno jest uznać, że przebywając tam podejmowała również czynności zmierzające do realizowania swoich spraw osobistych – rodzinnych oraz stałego pobytu, zwłaszcza że w oświadczeniu z 17.01.2022 r. wskazała, że D. w której zamieszkiwała od lipca 2021 r. nie była jej stałym miejscem pobytu dlatego nie dokonała tam meldunku
Organ II instancji wskazał, ze ma świadomość konieczności ścisłego odróżnienia miejsca zamieszkania i miejsca zameldowania, niemniej obowiązkiem obywatela polskiego opuszczającego miejsce zamieszkania jest wymeldowanie się (art. 33 ust. 1 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności). Zameldowanie może ułatwić ustalenie miejsca zamieszkania. Organ stwierdził, że trudno jest mówić o zmianie miejsca zamieszkania w sytuacji gdy osoba wyjeżdża z miejsca swojego pochodzenia, w celach wyłącznie zarobkowych zachowując w tym więzi z tym miejscem, gdzie zamieszkuje nadal jego najbliższa rodzina. Przerwa w faktycznym przebywaniu w danym miejscu i to nawet długotrwała nie daje automatycznie podstaw do uznania, że nie stanowi ono miejsca zamieszkania (wyrok NSA z dnia 24 października 2021 r. sygn. I OSK 2334/20).
W konsekwencji Wojewoda uznał, że brak jest podstaw do przyznania stronie zasiłku od dnia zarejestrowania tj. od 24 października 2021 r.
E. M., reprezentowana przez radcę prawnego, w skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzuciła
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 75 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy poprzez błędną wykładnię pojęcia "miejsce zamieszkania", uznając, że miejscowość, w której Skarżąca mieszkała prawie 3 lata nie stanowi centrum jej aktywności życiowej, w konsekwencji czego odmówiono Skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotny,
2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7 w zw. z art. 80 i art. 81a k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego i pominięcia okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. dowodów świadczących o faktycznym zamieszkiwaniu oraz zamiarze stałego pobytu w miejscowości D. k. M., przede wszystkim oświadczenia pracodawcy z dnia 17.01.2022r., czy błędnej wykładni oświadczeń skarżącej zawartych w piśmie z dnia 17 stycznia 2022 r., co świadczy o wadliwości prowadzonego postępowania administracyjnego.
Z tych powodów strona skarżąca wniosła o:
1) uchylenie decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego nr 27/2022 z dnia 9.02.2022 r. w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Torunia z 2.11.2021 r. nr 71/EDPRZ/11/21/11/2021 w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji,
2) zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa,
3-5) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi, wysłuchanie skarżącej na rozprawie w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zobowiązanie organu do złożenia do akt sprawy jej akt administracyjnych.
W uzasadnieniu rozwinięto argumentacje zarzutów skargi.
Wojewoda Kujawsko-Pomorski odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega uwzględnieniu.
Przedmiot skargi stanowiła decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 9 lutego 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Torunia z 2 listopada 2021 r. o uznaniu E. M. za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej "ustawa").
W sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca z momentem zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy (tj. 24 października 2021 r.) spełniła przesłanki do otrzymania statusu osoby bezrobotnej. Sporna jest natomiast kwestia przyznania skarżącej zasiłku z tytułu bezrobocia.
Z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ww. ustawy wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Ponadto do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również inne okresy wskazane przez ustawodawcę (art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy).
Jednakże ustawodawca w art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy wskazał, że bezrobotnemu, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje: po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 art. 75 ustawy. Przepis ten stanowi z kolei, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
W niniejszej sprawie skarżąca została uznana decyzją organu I instancji z dnia 2 listopada 2021 r. za osobę bezrobotną z dniem 24 października 2021 r. z jednoczesną odmową przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem rozwiązała stosunek pracy (stosunek służbowy) za wypowiedzeniem albo na mocy za porozumieniem stron. Zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy zasiłek przysługuje w takim przypadku po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania.
W tym miejscu zaznaczyć należy, przepis art. 75 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, w pkt 1-7, wymienia enumeratywnie przesłanki, których wystąpienie pozbawia bezrobotnego prawa do zasiłku. W świetle powyższych uregulowań należy jednak zauważyć, że nie każde rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy, daje podstawę do odmowy przyznania zasiłku wypłacanego wedle reguły określonej w art. 71 ust. 1 ustawy (za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się). Przepis ten odsyła m.in. do cyt. wyżej art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy, co nakłada na organy obowiązek zbadania nie tylko trybu rozwiązania stosunku pracy, ale również przyczyn z jakich do niego doszło.
W niniejszej sprawie - jak wynika z bardzo lakonicznego uzasadnienia decyzji z 2 listopada 2021 r. - organ pierwszej instancji oparł się prawdopodobnie wyłącznie na treści przedłożonego przez stronę świadectwa pracy i nie przeprowadził, postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie.
Zauważyć tymczasem należy, że sankcja pozbawienia prawa do zasiłku ma miejsce wtedy, gdy osoba zarejestrowana w charakterze bezrobotnego wcześniej sama wypowiedziała stosunek pracy lub stosunek służbowy albo zawarła porozumienie rozwiązujące (a więc albo dobrowolnie przyjęła ofertę złożoną w tej mierze przez pracodawcę, albo sama wystąpiła z taką ofertą). Okoliczności dokonania tych czynności prawnych nie zawsze jednak muszą świadczyć o braku woli kontynuowania konkretnego stosunku pracy. W efekcie omawiana tu sankcja utraty prawa do zasiłku jest w kilku przypadkach wyłączana. Tak jest przede wszystkim wówczas, gdy porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy (patrz: Zbigniew Góral, Komentarz do art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, opublikowano LEX 2011). Jak również w sytuacji gdy rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania pracownika. Omawiana sankcja została zatem zasadniczo wyłączona w sytuacjach gdy rozwiązanie stosunku pracy na mocy porozumienia stron nie było obiektywnie wynikiem braku woli kontynuowania przez pracownika stosunku pracy (stosunku służbowego). W sytuacji, gdy nastąpiło rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron, przy czym pracownik wywodzi, że porozumienie rozwiązujące ów stosunek pracy nastąpiło z powodu zmiany jego miejsca zamieszkania związanej ze zmianą sytuacji osobistej, a następnie niezwłocznie podjął zatrudnienie u innego pracodawcy (w innym oddalonym miejscu zamieszkania) i ten zwolnił go za wypowiedzeniem, to po zarejestrowaniu się w charakterze bezrobotnego nie powinno okazać się, że w okresie karencyjnym nie będzie przysługiwał bezrobotnemu zasiłek, o ile tylko wcześniejsze porozumienie zostało zawarte w ciągu 6 miesięcy przed zarejestrowaniem.
Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 września 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 890/17 zaaprobowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2018 r. sygn. I OSK 2922/17, że racjonalny ustawodawca uzależnił przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, a w zasadzie okresu, od którego to świadczenie będzie przysługiwało, od przyczyny i trybu rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy. Prawodawca rozróżnia w tym wypadku dwie sytuacje, które rodzą odmienne dla bezrobotnego skutki prawne. Pierwsza z nich wiąże się z rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, co z oczywistych względów powoduje, iż pracownik nie ma wpływu na kształtowanie własnego zatrudnienia i wówczas prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy - art. 71 ust. 1 powołanej ustawy. Druga zaś jest związana z rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie pracownika, gdy inicjatywa rozwiązania umowy o pracę należy do pracownika i to on kształtuje przebieg dotychczasowego zatrudnienia. W tym drugim przypadku ustawodawca przewiduje przyznanie zasiłku dla bezrobotnych po upływie okresu 90 dni od dnia zarejestrowania w charakterze bezrobotnego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy jednak dodać, że ustawodawca zastrzegł, że także w sytuacji gdy rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania, nie skutkuje to pozbawieniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach określonych w art. 71 ustawy.
Decyzją Prezydenta Miasta Torunia z 2 listopada 2021 r. orzeczono o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem 24.10.2021 r. i jednocześnie o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że: "z przedstawionych dokumentów wynika, że w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Powiatowym Urzędzie Pracy rozwiązała strona stosunek pracy (stosunek służbowy) za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron. Zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, zasiłek w takim przypadku przysługuje bezrobotnemu po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania."
Wobec powyższej treści decyzji zdaniem Sądu koniecznym jest odniesienie do podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.).
Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 79a § 1 k.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1 (§ 2). Dopiero w następstwie tak przeprowadzonego postępowania organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona (tzw. zasada swobodnej oceny dowodów art. 80 k.p.a.).
Niemniej istotny w kontekście oceny czy decyzja administracyjna odpowiada prawu jest przepis art. 107 § 3 w zw. z § 1 pkt 6 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem powyższych przepisów postępowania, i bez wyjaśnienia zasadniczych kwestii istotnych dla jej merytorycznego rozstrzygnięcia, co ze znacznym prawdopodobieństwem było konsekwencją błędnej wykładni przepisów materialnoprawnych.
Pomijając nawet okoliczność, że opisana decyzja organu I instancji w zasadzie uchyla się od możliwości dokonania jej merytorycznej kontroli przez stronę postępowania, organ odwoławczy, jak również sąd administracyjny, jej rozstrzygnięcie nie koresponduje także z treścią przepisów art. 71, art. 75 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazując na błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie.
Organ I instancji, wbrew stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu decyzji Wojewody, w ogóle nie ocenił i nie wskazał w uzasadnieniu decyzji z 2 listopada 2021 r. czy skarżąca spełnia ustawowe przesłanki przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych, określone w art. 71 ustawy. Nie powołał się nawet na ten przepis ani w podstawie prawnej ani w uzasadnieniu decyzji. Nadto, z analizy treści decyzji wynika jednoznacznie że organ I instancji orzekł o uznaniu strony z dniem 24.10.2021 r. za osobę bezrobotną oraz o "odmowie przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych". Nie znajduje zatem potwierdzenia twierdzenie Wojewody, że organ I instancji orzekł "jednocześnie o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji". Organ pierwszoinstancyjny bowiem nie wskazał ani daty (w szczególności dnia rejestracji) ani okresu na jaki odmówił stronie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie wynika z pewnością z rozstrzygnięcia tej decyzji, że odmówiono przyznania prawa do zasiłku jedynie w pierwszych 90 dniach po zarejestrowaniu bezrobotnego. Przy czym powołanie się w uzasadnieniu decyzji I instancji jedynie na szczątkową treść przepisów, nie może stanowić uzupełnienia treści powyższego rozstrzygnięcia w kierunku, który próbuje mu nadać organ odwoławczy.
Nie ulega natomiast wątpliwości, że Wojewoda Kujawsko-Pomorski w decyzji z 9 lutego 2022 r. prawidłowo przyjął, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację (tj. w okresie od 23.04.2020 r. do 23.10.2021 r.), skarżąca przez okres ponad 365 dni była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy i spełnia przesłanki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, o których mowa w art. 71 ustawy.
Organ odwoławczy wbrew istocie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz obowiązku ponownego merytorycznego rozpoznania istoty sprawy, w tym ewentualnego uzupełnienia postępowania dowodowego, nie dostrzegł jednak wadliwości decyzji organu I instancji w tym zakresie, jak również zaniechania przez ten organ przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego celem zapewnienia realizacji naczelnej zasady postępowania - zasady prawdy obiektywnej z uregulowaną wraz z nią (art. 7 k.p.a.) zasadą uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli a także zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 § 1 k.p.a.), i zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.).
Podkreślenia wymaga, że również organ odwoławczy nie zastosował się do wymogu określonego w art. 79a k.p.a. tj. informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, mimo ciążącego na nim obowiązku nie wskazał przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony oraz o tym, że w wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań terminie, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa wyżej. W okolicznościach tej sprawy organ odwoławczy winien zatem wezwać stronę do wykazania, że sporne rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku ze zmianą przez nią miejsca zamieszkania. Tymczasem jak wynika z zawiadomienia Wojewody z dnia 13 grudnia 2021 r., nie spełnia ono powyższego obowiązku. Tym bardziej krytycznie należy ocenić, że organ odwoławczy w zawiadomieniu tym stwierdził, że znajdujący się w aktach materiał dowodowy jest wystarczający dla rozstrzygnięcia odwołania strony.
Brak w aktach administracyjnych przekazanych wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę wezwania przez organ odwoławczy strony do przedłożenia dowodów na potwierdzenie zarzutu odwołania, że rozwiązanie stosunku pracy z pracodawcą T. S.A. [...] w S. z dniem 31 sierpnia 2021 r. nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. Nie można wykluczyć, że przekazane przez organ odwoławczy akta administracyjne nie są kompletne, lecz Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 239, dalej "p.p.s.a.").
Stwierdzić jednocześnie należy, że odpowiadając na pismo organu za pismem z 17 stycznia 2022 r. skarżąca przedłożyła wyjaśnienia oraz dodatkowe dokumenty mające potwierdzić fakt jej zamieszkiwania w S. oraz to że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku ze zmianą tego miejsca zamieszkania tj. umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w D. nr [...] zawartą 1 lipca 2019 r. na czas 24 miesięcy pomiędzy wynajmującym oraz najemcami E. M. i M. D. zamieszkałymi [...], [...]; oświadczenie najemcy z 10 stycznia 2022 r., zgodnie z którym skarżąca zamieszkiwała pod tym adresem i płaciła za wywóz odpadów komunalnych w okresie od 1.07.2019 do 6.07.2021 r. W aktach sprawy zalega również pismo Kierownika Fabryki w imieniu [...] S.A. z siedzibą w W., stanowiące odpowiedź na pismo organu odwoławczego z 31 grudnia 2021 r. (brak w aktach sprawy) informujące, że strona świadczyła pracę w tej firmie od 10.09.2018 r. do 31.08.2021 r., a miejscem wykonywania pracy była Fabryka [...] w S. . Jednocześnie autor pisma oświadczył, że pracodawca został poinformowany, że rozwiązanie umowy o pracę na mocy art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy tj. porozumienia stron, związane jest ze zmianą miejsca zamieszkania E. M..
Dodatkowo strona oświadczyła, że w latach 2018-2021, czyli kiedy zamieszkiwała w miejscowość D. korzystała ze świadczeń medycznych wskazanych placówek medycznych w S. , C., i Ż..
Na podstawie analizy akt administracyjnych sprawy wskazać przyjdzie, że do wniosku z 24 października 2021 r. o dokonanie rejestracji jako bezrobotny, skarżąca dołączyła:
- świadectwo pracy z 31 sierpnia 2021 r. z którego wynika, że była zatrudniona w [...] S.A. z siedzibą w W., Fabryka [...] w S. w okresie od 10.09.2018 r. do 31.08.2021 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku operatora maszyn kablowych, a stosunek pracy ustał w wyniku porozumienia stron art. 30 § 1 pkt 1,
- świadectwo pracy z 23 października 2021 r. wystawione przez S. sp. z o.o. w T., z którego wynika, że była zatrudniona u tego pracodawcy w okresie od 1.09.2021 r. do 23.10.2021 r. w pełnym wymiarze na stanowisku operatora maszyn, a stosunek pracy usta w wyniku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę, na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 Kp.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasadniczą kwestią sporną pozostaje ustalenie, czy rozwiązanie przez skarżąca stosunku pracy z [...] S.A. Fabryką [...] w S. nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania, o której mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.
Skarżąca w odwołaniu oraz skardze zarzuca, że z powodu zmiany sytuacji osobistej tj. rozpadu kilkuletniego związku z byłym partnerem, z którym wspólnie zamieszkiwała najpierw u jego matki, a następnie (od 1 lipca 2019 r.) w wynajętym wspólnie lokalu w D. k. M. – musiała z przyczyn emocjonalnych opuścić to miejsce zamieszkania i z powodu konieczności miejsca zamieszkania także rozwiązała stosunek pracy za porozumieniem stron z dniem 31 sierpnia 2021 r. Skarżąca wskazała, że po tym najpierw pomieszkiwała u dziadka w R., następnie w domu rodzinnym u matki w T. (gdzie przez cały czas była zameldowana).
Wojewoda Kujawsko-Pomorski twierdzi z kolei, że brak jest dowodów na to, aby rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku ze zmianą miejsca zamieszkania skarżącej bowiem cały czas jej miejscem zamieszkania był T., gdzie pozostawała jej najbliższa rodzina, a wyjazd skarżącej z tego miejsca pobytu związany był wyłącznie z celem zarobkowym.
W ocenie Sądu, stanowisko organu odwoławczego nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w niniejszym postępowaniu materiale dowodowym i jest co najmniej przedwczesne.
Zasadnie organ II instancji wskazał, że dla prawidłowej interpretacji pojęcia "miejsca zamieszkania" konieczne jest odniesienie się do uniwersalnej definicji prawnej zawartej w art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którą miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Jest to zatem konstrukcja prawna, na którą składają się dwa elementy - fizyczne przebywanie w danej miejscowości (corpus) i zamiar, wola stałego pobytu (animus). Oba elementy muszą występować łącznie. Dla ustalenia miejsca zamieszkania nie wystarczy ani samo zamieszkiwanie w sensie fizycznym, jednak bez zamiaru stałego pobytu, choćby zamieszkiwanie trwało przez dłuższy czas, ani sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości niepołączony z przebywaniem w tej miejscowości. O miejscu zamieszkania rozstrzyga zawsze całokształt okoliczności wskazujących na zejście się stanu faktycznego przebywania z zamiarem takiego przebywania.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o uznaniu konkretnej miejscowości za miejsce zamieszkania osoby decyduje takie przebywanie na danym terenie, które posiada cechy założenia tam aktualnego ośrodka jej osobistych i majątkowych interesów. Samo zameldowanie, będące instytucją prawa administracyjnego, nie przesądza o zamieszkaniu w rozumieniu prawa cywilnego. Miejscem zamieszkania jest zatem miejsce, gdzie dana osoba faktycznie przebywa oraz gdzie aktualnie koncentrują się jej sprawy życiowe. O zamiarze stałego pobytu można mówić wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności dorosłej osoby fizycznej (por. postanowienia NSA z 9 lutego 2022 r. sygn. I OW 152/21, z 5 kwietnia 2022 r. sygn. I OW 197/21) .
Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, choć odnoszące się do obowiązującego stanu prawnego, jak i do zgromadzonego materiału dowodowego, nie przedstawia jednak rozumowania organu w kwestii tego w jakich okolicznościach skarżąca opuściła/ nie opuściła uprzedniego miejsca zamieszkania w T., na jakiej podstawie organ uznał, że skarżąca zmieniła miejsca pobytu jedynie w celach zarobkowych, a jej przebywanie na terenie miejscowości D. koło M., nie posiadało cech założenia tam aktualnego ośrodka jej osobistych i majątkowych interesów.
Przypomnieć należy, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.).
Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Ustalenia co do istnienia lub nieistnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności organ dokonuje w postępowaniu wyjaśniającym w ramach przeprowadzanych dowodów, przede wszystkim dowodów z dokumentów przedłożonych przez stronę w toku postępowania w tym odwoławczego, przy czym prowadząc to postępowanie organ obowiązany jest przestrzegać ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.)
Zwrócić należy również uwagę, że zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie
lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji naruszył powyższe przepisy ograniczając się w istocie do wybiórczej analizy materiału dowodowego. Organ nie uwzględnił wszystkich dowodów oferowanych przez stronę, celem wykazania istotnych dla niej elementów stanu faktycznego. Organ powinien działać zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 75 § 1 k.p.a., a więc jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Treść art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienie i instytucjach rynku pracy nakłada na organ obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego w kierunku ustalenia, czy porozumienie stron doprowadziło do dobrowolnego bezrobocia, spowodowanego przez zainteresowaną.
Z analizy treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy naruszył powyższe przepisy, pomijając obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, i dopiero na tej podstawie ustalenia stanu faktycznego celem właściwej subsumpcji normy prawa materialnego (art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 71). Miało to związek z błędną zawężającą wykładnią pojęcia miejsca zamieszkania, w szczególności jego elementu – zamiaru i woli stałego pobytu w danym miejscu (art. 25 K.c.). Wskazuje na to wybiórcze powoływanie się jedynie na te oświadczenia strony, które zdaniem organu potwierdzają jego tezę, z pominięciem pozostałych wskazywanych dowodów i okoliczności, jak i koniczności ewentualnego wyjaśnienia przez stronę jej oświadczenia, które może być różnie interpretowane, z uwagi na różnice w znaczeniu potocznym "miejsca zamieszkania", miejsca faktycznego pobytu i zamiaru stałego pobytu.
W ocenie Sądu, gdyby organ podjął wszelkie możliwe czynności dowodowe, np. jeżeli ma wątpliwości co do tego jaki charakter miał kilkuletni pobyt skarżącej w miejscowości D. k. M. (zasadnie bowiem w skardze podniesiono, że miejscowość S. to miejsce świadczenia pracy), należało zwrócić się do właściwych urzędów, w tym skarbowych organów, lub skarżącej o przedłożenie np. zaświadczeń o korzystaniu z usług medycznych we wskazanych placówkach medycznych. Nie może budzić wątpliwości, że potwierdzeniem stanowiska skarżącej, co do tego, że przez kilka lat D. a nie T. była jej miejscem zamieszkania, i tam wspólnie z partnerem centralizowała wówczas swoje życie osobiste i zawodowe mogą być dowody z zeznań tych osób, a także dowody pośrednie z dokumentów dotyczących właśnie realizacji podstawowych funkcji życia osobistego, społecznego i publicznoprawnego, a nie wyłącznie zawodowego. Istotne jest zatem, gdzie korzystała z podstawowych świadczeń opieki medycznej, rozliczała się z obowiązków podatkowych, realizowała swoje prawa wyborcze, czy w miejscu zamieszkania w D. miała swoje centrum życiowe. Organ nie wyjaśnił kiedy i w jakich okolicznościach skarżąca opuściła dom rodzinny czy jej wola aktualną było opuszczenie tego miejsca na stałe i skoncentrowanie centrum życiowego w innej miejscowości i z inna osoba niż najbliższa rodzina. Czy skarżąca prowadziła w D. swoje własne gospodarstwo domowe czy wspólnie z ówczesnym partnerem, czy też jej centrum życiowe w okresie pracy w S. nadal pozostawało w T.. Na taką okoliczność brak dowodów w sprawie. Z pewnością nie można ocenić jako zgodnego z prawem zaniechania ustalenia podstawowych elementów stanu faktycznego, opierając się jedynie na stałym zameldowaniu w domu rodzinnym.
Nadto organ całkowicie stracił z pola widzenia także to, że praca w S. (ok. 15 km. od D. k. M.), w której rozwiązany został stosunek pracy za porozumieniem stron nie była ostatnią przed zarejestrowaniem w urzędzie pracy, gdyż po niej zachowana została ciągłość pracy z uwagi na podjęcie nowej pracy w T.. Dopiero zakończenie tej nowej pracy spowodowało konieczność zarejestrowania się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna.
Mając na uwadze powyższe w sytuacji, gdy nie zostały zbadane przyczyny rozwiązania stosunku pracy przez skarżącą, i niewzięcia pod uwagę faktu, że nie miała ona zamiaru zaprzestania pracy i skorzystania z zasiłku, ale podjęła nową pracę, to ograniczenie się przez organ odwoławczy tylko do przytoczenia przepisów i ich wykładni oraz tez z orzecznictwa, odnoszących się do spraw o odmiennych okolicznościach faktycznych i prawnych nie może stanowić o należytym wyjaśnieniu sprawy. Z pewnością sporne okoliczności sprawy nie zostały wyjaśnione w taki sposób, aby umożliwiały zgodne z prawem rozstrzygnięcie tej sprawy co do istoty – która obejmowała nie tylko przyznanie statusu osoby bezrobotnej, lecz również prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Podkreślenia ponownie wymaga, że z treści orzeczenia I instancji z 2 listopada 2021 r. wynika, jedynie to, że orzeczono o uznaniu strony z dniem 24.10.2021 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Tym samym nawet przyjmując hipotetycznie, że rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania, to rozstrzygnięcie nie odpowiada prawu w zakresie pozbawiania strony prawa do zasiłku dla bezrobotnych (art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy). Nie wynika z niego, że strona została pozbawiona tego prawa jedynie przez pierwsze 90 dni od dnia zarejestrowania, a nabyła prawo po upływie tego okresu (od kiedy, na jaki okres?).
Tak wadliwą decyzję w całości utrzymał w mocy Wojewoda orzekając 9 lutego 2022 r., pozornie w uzasadnieniu wykładając treść tego rozstrzygnięcia odmiennie, a nadto całkowicie pomijając oczywistą okoliczność, że w dacie jego rozpoznawania sprawy ów okres 90 dni od dnia zarejestrowania (tj. od 24.10.2021 r.) już upłynął. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne co oznacza prawo strony i odpowiadający mu obowiązek organu administracji II instancji do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy co do jej istoty. Obowiązkiem tego organu jest także uwzględnienie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania. W konsekwencji nie budzi żadnych wątpliwości, że nawet przyjmując hipotetycznie zasadność stanowiska organu odwoławczego, co do konieczności zastosowania w tej sprawie karencji w okresie przysługiwania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, orzeczenie 9 lutego 2022 r. winno uwzględniać oczywisty upływ tego okresu określonego przez ustawodawcę wprost, jako 90 dni od dnia zarejestrowania. Niedopuszczalne zatem jakkolwiek było po upływie tego okresu utrzymanie w mocy decyzji o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Zarzuty skargi okazały się częściowo zasadne. W zakresie zarzutu błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego zwrócić należy jednak uwagę, że co do oświadczenia skarżącej z 17.01.2022 r. nie tylko organ odwoławczy, ale również profesjonalny pełnomocnik skarżącej wskazując na sprzeczne interpretacje tego oświadczenia, w sposób niedopuszczalny zmieniają także jego treść. Tymczasem czym innym jest interpretacja rzeczywistej treści oświadczenia woli, a czym innym zmiana jego treści dla uzasadnienia własnych twierdzeń.
Po pierwsze w aktach administracyjnych sprawy brak jest ewentualnego wezwania strony do złożenia wyjaśnień, zatem Sąd nie może ocenić do czego konkretnie nawiązują odpowiedzi udzielone przez skarżącą w piśmie z 17.01.2022 r. W ad. 3 skarżąca oświadczyła: "Obecnie zamieszkuję przy ul. [...], [...]. Adres stałego zameldowania cały czas posiadam w T. przy ul. [...], jest to mieszkanie mojej mamy. W momencie podjęcia pracy, tj. 09.2018 zamieszkiwałam przez niecały rok u matki mojego ówczesnego partnera, w miejscowości [...], [...]. Mój poprzedni adres zamieszkania to: D. koło M. [...]. Posiadam umowę najmu mieszkania w okresie 01.07.2019 - 06.07.2021. Ze względu na brak konieczności posiadania meldunku oraz mając na uwadze fakt, że nie będzie to moje stałe miejsce pobytu nie meldowałam się w tym miejscu.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę podkreślił, że skarżąca wskazała w tym oświadczeniu, że D. , w której zamieszkiwała do lipca 2021 r. nie była jej stałym miejscem pobytu dlatego nie dokonała tam meldunku.
Z kolei kwestionując tę interpretację w skardze profesjonalny pełnomocnik zacytował treść oświadczenia skarżącej jako: "Obecnie zamieszkuję przy ul. [...] C. . Ze względu na brak konieczności posiadania meldunku oraz mając na uwadze fakt, że nie będzie to moje stałe miejsce pobytu nie meldowałam się w tym miejscu", co w oczywisty sposób odbiega od jego rzeczywistej treści.
W ocenie Sądu, żadna z tych interpretacji nie pozwala na wyciagnięcie z ogólnego oświadczenia skarżącej dalej idących wniosków niż w nim wyrażono w kontekście bardziej obrazującym, że skarżąca nie łączy w ogóle faktu zameldowania ze zmiana lub nie swego miejsca zameldowania i nie realizowała obowiązku meldunkowego. To oświadczenia nie daje możliwości w szczególności oceny czy skarżąca, która w postępowaniu administracyjnym działała samodzielnie, posiadała świadomość i była pouczona co do skomplikowanej interpretacji pojęcia "miejsca zamieszkania i jego elementu czyli woli stałego pobytu w danym miejscu. Nie można na podstawie tego oświadczenia przesądzać z pewnością, że przez cały ten czas głównym ośrodkiem życia i działalności skarżącej był T., tylko dlatego ze tam była cały czas zameldowana i tam mieszka jej matka. Nie wynika ze spornego oświadczenia wprost również to, czy taką miejscowością była D. koło M..
Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. uwzględnił wniosek dowodowy strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Wskazać jednak przyjdzie, że w procedurze sądowoadministracyjnej niedopuszczalne jest prowadzenie przez sąd postępowania wyjaśniającego uzupełniającego postępowanie dowodowe organu administracji publicznej, w szczególności poprzez dowód z zeznań strony na rozprawie.
Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania (w szczególności w zakresie konieczności uwzględnienia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 § 1 k.p.a.), celem rzetelnego ustalenia przyczyny, z powodu której nastąpiło porozumienie stron co do rozwiązania stosunku pracy i wyda decyzję z uwzględnieniem treści art. 75 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, mając na uwadze, że ustawodawca wprowadził sankcję pozbawienia prawa do zasiłku osobę, która w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy wykazała brak woli kontynuowania stosunku pracy.
W tym stanie rzeczy należało zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji uznać za wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na jego wynik. Z tego względu Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot niezbędnych kosztów postępowania w wysokości 480 zł (wynagrodzenie pełnomocnika). Strona z uwagi na przedmiot sprawy z mocy ustawy zwolniona była z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych (art. 239 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), zatem nie miała również obowiązku ponoszenia opłaty skarbowej za złożenie dokumentu pełnomocnictwa (odpowiednio art. 4 w zw. z cz. IV kolumna 3 pkt 2 lit. b tabeli załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1923 ).
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Strony poinformowano o tym, że Sąd przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony posiadają możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej lub nie zajmie stanowiska w tej kwestii, sprawa zostaje skierowana na posiedzenie niejawne. Wobec powyższego, strony zostały wezwane do zajęcia stanowiska w przedmiocie rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Organ nie wyraził stanowiska w tym zakresie, zatem sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu przez Przewodniczącego Wydziału (k. 29 akt sądowych).