II SA/Bd 37/26

II SA/Bd 37/26 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2026-05-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Jarosław Wichrowski
Joanna Janiszewska - Ziołek
Symbol z opisem
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
6480
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
wymierzono organowi grzywnę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 154ppsa
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi Z. K. na Starostę N. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2024 r. o sygn. II SAB/Bd [...]/24 przez Starostę N. 1. wymierza Staroście N. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych, 2. stwierdza, że niewykonanie wyroku nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Starosty N. na rzecz Z. K. 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 8 maja 2024 r. sygn. akt II SAB/Bd 25/24, po rozpoznaniu skargi Z. K. (zwanego dalej Skarżącym) na bezczynność Starosty Nakielskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej:
1) zobowiązał Starostę do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 15 stycznia 2024 r. o udostepnienie informacji publicznej w części dotyczącej karty oceny ofert oraz treści oferty wybranej w konkursie na realizację zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej;
2) stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, w zakresie określonym w pkt 1 sentencji wyroku;
3) stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
4) w pozostałej części skargę oddalił.
Odpis ww. prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy wpłynął do organu 12 września 2024 r.
2. Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Nakle nad Notecią w imieniu Starosty pismem z 26 września 2024 r. udzielił Skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W załączeniu do pisma organ przekazał karty oceny ofert oraz części I, II i VI oferty wybranej wskazując, że część V (kalkulacja) została udostępniona wcześniej. W odniesieniu do części III i IV (opisowej) organ wskazał, że nie podlegają one udostępnieniu, gdyż treść złożonej oferty nie stanowi informacji publicznej.
3. Skarżący, w odpowiedzi na ww. pismo, wezwał organ do wykonania wyroku z 8 maja 2024 r. wskazując, że nie został wykonany w całości, gdyż organ nie udostępnił treści oferty w części III i IV.
4. Następnie skarżący wniósł do WSA w Bydgoszczy skargę na niewykonanie wyroku z 8 maja 2024 r., wnosząc o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
5. WSA w Bydgoszczy wyrokiem z 11 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Bd 1025/24 oddalił skargę Z. K. na niewykonanie przez Starostę Nakielskiego wyroku WSA z 8 maja 2024 r.
W uzasadnieniu WSA wskazał, że organ pismem z 16 września 2024 r., w wykonaniu prawomocnego wyroku, udzielił Skarżącemu w wyznaczonym terminie odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ udostępnił karty oceny ofert oraz część I, II i VI oferty wybranej w konkursie, wskazując jednocześnie, że część V (kalkulacja) została już Skarżącemu udostępniona, natomiast część III i IV (opisowa) nie podlega udostępnieniu, jako że nie stanowi informacji publicznej. Zdaniem Sądu, oferty złożone przez uczestników otwartego konkursu na realizację zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej nie stanowią dokumentów urzędowych i nie posiadają charakteru informacji publicznej w myśl art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 – dalej: u.d.i.p.). Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu I instancji organ wykonał zobowiązanie nałożone wyrokiem z 8 maja 2024 r., a w zakresie informacji objętej wnioskiem, która nie ma charakteru informacji publicznej, jedynym obowiązkiem organu było poinformowanie skarżącego na piśmie, że przedmiotowa informacja nie posiada takiego waloru. Obowiązek ten organ wykonał, prawidłowo informując skarżącego, że w części przedmiotowej oferty (części III i IV) informacje te nie stanowią informacji publicznej, wobec czego nie podlegają udostępnieniu.
6. W wyniku rozpatrzenia wniesionej skargi kasacyjnej NSA wyrokiem z 10 grudnia 2025 r. sygn. III OSK 1630/25 uchylił wyrok WSA w Bydgoszczy z 11 marca 2025 r. i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania.
NSA wskazał, że w uzasadnieniu wyroku z 8 maja 2024 r. WSA wprost przesądził, że cała treść oferty wybranej w konkursie stanowi informację publiczną. Ta ocena prawna wyłącza możliwość zmiany kwalifikacji żądanej treści oferty wybranej w konkursie i uznania, że jej część nie stanowi informacji publicznej a w konsekwencji, że nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p. Zdaniem NSA ponownie rozpoznając sprawę organ nie zastosował się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w powyższym wyroku w sposób należyty, naruszając w oczywisty sposób art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej p.p.s.a.).
Z kolei Sąd I instancji kontrolując prawidłowość wykonania wyroku WSA w Bydgoszczy z 8 maja 2024 r., nie zważając na regulację zawartą w art. 153 p.p.s.a. i treść wniosku dostępowego (wniosek dotyczył m.in. udostępnienia treści oferty a nie udostępnienia oferty jako dokumentu prywatnego), zaaprobował stanowisko Starosty Nakielskiego, że oferta nie stanowi informacji publicznej. Sąd I instancji powołał się przy tym na pogląd wyrażony w wyroku NSA z 25 lutego 2025 r. sygn. akt III OSK 2056/24.
Zdaniem NSA stanowisko Sądu I instancji zawarte w wyroku z 11 marca 2025 r. narusza art. 153 p.p.s.a., ponieważ jest ono sprzeczne z oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Bydgoszczy z 8 maja 2024 r., że treść oferty wybranej w konkursie stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz sprzeczne z wytycznymi tego Sądu co do dalszego rozpoznania wniosku dostępowego, będącymi konsekwencją zakwalifikowania treści oferty jako informacji publicznej. NSA stanowczo podkreślił, że niezgadzanie się Sądu rozpoznającego skargę na niewykonanie wyroku ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w prawomocnym wyroku stwierdzającym bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w którym Sąd ten był zobowiązany rozstrzygnąć kwestę kwalifikacji prawnej żądanej informacji - nie zwalnia ze związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a.
Wobec tego NSA stwierdził, że Sąd I instancji ponownie rozpoznając skargę na niewykonanie wyroku przyjmie, że wnioskowana do udostępnienia treść oferty wybranej w konkursie w całości stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
7. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z art. 154 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższego wynika, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia organowi grzywny. Ustawodawca formułuje zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
8. W niniejszej sprawie Skarżący spełnił wskazany w art. 154 § 1 p.p.s.a. warunek dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na niewykonanie wyroku, czyniąc to skierowanym do organu pisemnym wezwaniem z dnia 4 października 2024 r., czemu zresztą organ administracji nie zaprzecza.
9. Przystępując do oceny, czy Starosta pozostawał w bezczynności w wykonaniu prawomocnego wyroku WSA w Bydgoszczy z 8 maja 2024 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Bd 25/24 należy podkreślić, że związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Oznacza to, że ilekroć sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy. Nadto w myśl art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Kierując się powyższym oraz treścią wcześniej wskazanych wyroków: NSA z 10 grudnia 2025 r. III OSK 1630/25 i WSA w Bydgoszczy z 8 maja 2024 r. II SAB/Bd 25/24, Sąd w obecnym składzie, jest zobowiązany przyjąć, że wnioskowana przez Skarżącego do udostępnienia treść oferty wybranej w konkursie w całości stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
10. Odnosząc powyższe stanowisko prawne do stanu faktycznego w sprawie należy stwierdzić, że Starosta po otrzymaniu 12 września 2024 r. odpisu prawomocnego wyroku WSA w Bydgoszczy z 8 maja 2024 r. wraz z aktami administracyjnymi sprawy, pismem z 16 września 2024 r. udzielił w wyznaczonym w wyroku terminie odpowiedzi na wniosek Skarżącego w zakresie częściowym tj. o udostępniając karty oceny ofert oraz część I, II i VI oferty wybranej w konkursie. Jednocześnie Starosta wskazał, że część V (kalkulacja) została już Skarżącemu udostępniona, natomiast część III i IV (opisowa) nie podlega udostępnieniu, jako że nie stanowi informacji publicznej.
Warunkiem zasadności skargi o wymierzenie organowi grzywny jest stwierdzenie przez sąd, że organ nie wykonał prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu, przy czym przez niewykonanie wyroku należy rozumieć sytuację, gdy organ nie wykonał wyroku w całości lub w części, jak i sytuację, gdy nie wykonał go w terminie w wyroku zakreślonym (por. postanowienie NSA z 28 listopada 2000 r., IV SA 2001/98, LEX nr 77621, Jagielska, Jagielski, Stankiewicz, Grzywacz (w) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz. C.H. Beck 2017, s. 694). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że Starosta nie udostępniając całości wybranej oferty nie wykonał wyroku WSA w Bydgoszczy z 8 maja 2024 r., a tym samym spełnione są przesłanki wymierzenia grzywny o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a.
11. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 156 § 6 p.p.s.a.). Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2025 r. wyniosło [...] zł (obwieszenie Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2026 r. (M.P. 2026 poz. 232). Oznacza to, że maksymalna wysokość grzywny z art. 154 § 1 p.p.s.a. może wynosić [...] zł.
Podkreślić trzeba, że sąd administracyjny może swobodnie miarkować wysokość grzywny do wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Na wymiar grzywny mają wpływ takie okoliczności sprawy jak: długość okresu bezczynności, uporczywość uchylania się organu od obowiązku załatwienia sprawy, stopień skomplikowania sprawy, a także fakt wydania lub nie wydania rozstrzygnięcia po wniesieniu skargi, a przed wyrokowaniem w przedmiocie grzywny.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał za celowe wymierzenie Spółce grzywny w wysokości [...] zł biorąc pod uwagę, że organ udostępnił już część wnioskowanej informacji publicznej, a brak udostępnionia całości informacji publicznej początkowo spotkało się z akceptacją sądu (w wyroku z 11 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Bd 1025/24).
Mając ponadto na względzie powyższą okoliczność (tj. początkową akceptację działań organu w wyroku z 11 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Bd 1025/24) Sąd uznał, że niewykonanie przez organ wyroku z 8 maja 2024 r. sygn. akt II SAB/Bd 25/24 nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
12. O kosztach (pkt 3 wyroku) Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) biorąc pod uwagę wysokość uiszczonego wpisu (200 zł) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).