II SA/Bd 338/06

II SA/Bd 338/06 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2006-07-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Ewa Kruppik-Świetlicka /sprawozdawca/
Jerzy Bortkiewicz /przewodniczący/
Krzysztof Gruszecki
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
art. 15 ust. 2
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Sentencja
Dnia 11 lipca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Krzysztof Gruszecki asesor WSA Ewa Kruppik - Świetlicka (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 11 lipca 2006 r. sprawy ze skargi Katarzyny W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę.
Uzasadnienie
Ewa i Eugeniusz M., najemcy mieszkania położonego w B. przy ui. [...], wnioskiem z dnia [...] 2004r wystąpili do organu administracji o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego swojej córki Katarzyny VV. wraz z trójką jej dzieci Damianem, Małgorzatą i Kamilem. Powodem złożenia wniosku był fakt, wyprowadzenia się córki z domu przed 14 laty bez dopełnienia obowiązku wymeldowania. Wnioskujący oświadczyli, że w/w wraz z rodziną zamieszkuje od 14 lat, u swojej teściowej w B. przy ul. [...].
Katarzyna W., ustosunkowując się do wniosku o wymeldowanie przyznała, iż co prawda opuściła mieszkanie rodziców przed 14 laty, ale została do tego zmuszona nagannym zachowaniem swego ojca Eugeniusza M., który dopuszczał się wobec niej nękania a w stosunku do jej dzieci molestowania seksualnego. Wskazała, iż przeciwko ojcu z jej inicjatywy toczą się postępowania karne.
W tej sytuacji, organ postanowieniem z dnia [...] 2004r. zawiesił postępowanie w sprawie wymeldowania do czasu rozpatrzenia sprawy o nękanie przez Prokuraturę. A następnie w związku z umorzeniem postępowania prokuratorskiego, postanowieniem z dnia [...] 2005 r. podjął postępowanie meldunkowe i w ramach tego zwrócił się do Policji o udzielenie informacji o miejscu zamieszkania skarżącej. Na podstawie ustaleń Policji dwóch komisariatów: B. i S. - potwierdzono fakt zamieszkiwania skarżącej w B., przy ul. [...] jak i fakt opuszczenia mieszkania rodziców, przy ul[...], przed 14 laty.
W tej sytuacji Prezydent Miasta B., decyzją z dnia [...] 2006r. Nr ...wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) orzekł o wymeldowaniu Katarzyny W. wraz z dziećmi z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w B.
Wskutek zaskarżenia decyzji, Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącej nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji i decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta, orzekającą o wymeldowaniu Katarzyny W.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał stan faktyczny sprawy i wskazał na fakt bezspornego opuszczenia mieszkania przez skarżącą - w styczniu 1991 r. tj. przed czternastoma laty. Fakt ten został potwierdzony przez wywiad środowiskowy jak i przez Katarzynę W. Prokuratura Rejonowa w B. postanowieniem z dnia [...] 2004r. w sprawie fizycznego i psychicznego znęcania się ojca skarżącej nad nią umorzyła postępowanie, skutkiem czego odpadła przyczyna zawieszenia postępowania w sprawie meldunkowej. W tej sytuacji organ uznał, iż opuszczenie mieszkania miało charakter dobrowolny i trwały. Organ jednocześnie zaznaczył, że również Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia [...] 2005r. w sprawie sygn. akt [...] utrzymał w mocy zaskarżone przez skarżącą postanowienie Prokuratury. Dodatkowo organ podniósł, że skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa do przywrócenia naruszonego prawa posiadania lokalu, które zgodnie z art. 344 kodeksu cywilnego przysługiwało jej przez rok od owego naruszenia.
Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie meldunkowej należy jedynie określić miejsce pobytu stałego skarżącej. Zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o ewidencji ludności, pod pojęciem pobytu stałego należy rozumieć zamieszkiwanie osoby w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ uznał, iż tym miejscem jest obecne miejsce pobytu stałego skarżącej w B., przy ul. [...], gdzie koncentruje się centrum życiowe rodziny, gdzie prowadzi się gospodarstwo domowe, nocuje się i wypoczywa. Przy czym zamiar stałego przebywania określa się badając okoliczności sprawy a nie samo oświadczenie osoby zainteresowanej. Mając powyższe na względzie organ uznał, że oświadczenie skarżącej wyrażające chęć powrotu do domu rodziców pozostaje w sprzeczności z okolicznościami sprawy. Sama skarżąca oświadczyła, że stara się o mieszkanie socjalne z zasobów gminy.
Organ podkreślił, iż zameldowanie jest czynnością ewidencyjną i służy wyłącznie rejestracji stanu faktycznego. W związku z tym organ uznał, że zameldowanie skarżącej w miejscu, które opuściła przed 14 laty jest fikcją meldunkową, którą należy usunąć.
Skarżąca w skardze do Sądu uznała decyzję o wymeldowaniu za krzywdzącą i niesprawiedliwą. Podniosła, że jest matką niepełnosprawnego dziecka, które jest nauczane metodą indywidualną. Utrata stałego zameldowania w opinii skarżącej pozbawi Jej córkę możliwości nauczania. Jednocześnie podtrzymała wszystkie zarzuty wobec ojca, twierdząc po raz kolejny, że do opuszczenia domu rodziców została zmuszona nagannym zachowaniem rodziców a zwłaszcza ojca ( alkoholizm, nękanie, molestowanie seksualne dzieci). Oświadczyła, że chce powrócić do domu ale nie może tego zrobić z obawy przed ojcem. Dlatego od Sądu, gdzie rozpatrywana jest sprawa o molestowanie seksualne jej dzieci, oczekuje wyroku skazującego.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i
wniósł o oddalenie skargi i obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., orzekającego o niezgodności z Konstytucją RP art. 9 ust. 2 w/w aktu normatywnego (sygn. akt K 20/01, pub!. Dz. U. z 2002 ro, Nr 78, poz. 716) i stosownej zmiany ustawy - zameldowanie w lokalu jest instytucją służącą wyłącznie celom ewidencyjnym, potwierdzającą fakt pobytu w danym lokalu. W sprawie meldunkowej zasadnicze znaczenie ma fakt, iż organ meldunkowy bada przede wszystkim, czy dana osoba przebywa pod wskazanym adresem. Sąd zwraca uwagę, iż instytucje zameldowania oraz wymeldowania z lokalu z tego względu, iż mają charakter ewidencyjny nie rodzą żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądzają o utracie tych uprawnień. Są to zatem wyłącznie akty, których istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby.
W myśl art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 Nr 87, poz. 960 ze zm.), zwanej dalej, ustawą o ewidencji ludności - organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżąca mieszkanie rodziców opuściła przed czternastoma laty tj. w styczniu 1991 r. nie dopełniając obowiązku wymeldowania. Od czasu przeprowadzki zamieszkuje wraz z trojgiem dzieci w mieszkaniu teściowej w B., przy ul. [...]. Na zameldowanie skarżącej wraz z rodziną, pod wyżej wskazanym adresem, gdzie przebywa od 14 lat, nie wyraża zgody właścicielka mieszkania. Z tego względu zdaniem skarżącej pozbawienie jej stałego miejsca zameldowania wpłynie negatywnie na jej sprawy, na nauczanie w domu niepełnosprawnej córki.
Sąd zauważa, że powyższe fakty zostały potwierdzone zarówno przez samą skarżącą jak i podczas przeprowadzonego przez organ administracji postępowania vvyjaśniającego z udziałem Policji, która przeprowadziła kontrolę meldunkową wraz z wywiadem środowiskowym. Skoro jak twierdzi skarżąca do wyprowadzki z mieszkania rodziców została przymuszona dlaczego zatem nie skorzystała z przysługującego jej prawa przywrócenia naruszonego posiadania lokalu, które jej przysługiwało z mocy art. 344 kodeksu cywilnego, przez rok po fakcie naruszenia. Ten fakt, podnosi dopiero po 14 latach, w sytuacji gdy na wniosek najemcy organ meldunkowy decyzją usuwa fikcję meldunkową.
Dodatkowo należy zauważyć, iż z akt sprawy można wywieźć wniosek, że Katarzyna W. jest w ostrym konflikcie ze swoim ojcem Eugeniuszem M. Zarzuty, jakoby znęcaniem spowodował konieczność jej wyprowadzki z domu nie zostały przez Prokuraturę potwierdzone. Również Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia [...] 2005r. w sprawie sygn. akt [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prokuratury. W tej sytuacji odpadła przyczyna zawieszenia postępowania administracyjnego jak i przeszkoda do wydania przedmiotowej decyzji.
Zdaniem Sądu, organ w oparciu o przeprowadzone postępowanie wyjaśniające zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do zastosowania art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności tj. wymeldowania skarżącej z miejsca stałego pobytu. gdyż skarżąca nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały od 14 lat. Jej centrum życiowe jest skoncentrowane w mieszkaniu teściowej, w B. przy ul. [...]. Przy czym przebywanie to ma charakter stałego pobytu wtedy gdy zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności jest to zamieszkiwanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu. W miejscu tym winno być centrum życiowe, rozumiane jako miejsce gdzie prowadzi się gospodarstwo domowe, nocuje, wypoczywa.
Zamiar powrotu do mieszkania rodziców w sytuacji ostrego konfliktu z ojcem ( niewyjaśnione do końca zarzuty molestowania dzieci) oraz metraż dwupokojowego rnieszkania 37 m2 na 7 osobową rodzinę wydaje się być w sprzeczności z rzeczywistością, zwłaszcza przy jednoczesnym staraniu o lokal socjalny. Ta sytuacja zdaniem Sądu tłumaczy zainteresowanie skarżącej w dalszym utrzymaniu fikcji
meldunkowej i wyrażaniem zamiaru powrotu do mieszkania rodziców.
Zamiar ten jest gołosłowny i nie przystaje do rzeczywistości zwłaszcza, gdy w stosunku do ojca skarżąca zgłasza tak poważne zarzuty kryminalne, jak molestowanie jej małoletnich dzieci. W tej sytuacji trudno uwierzyć, że skarżąca chce świadomie narażać dzieci na takie niebezpieczeństwo. Należy zauważyć, że ta sprawa nie ma znaczenia dla postępowania meldunkowego, gdyż jej rozpatrzenie należy do organów ścigania i sądu powszechnego.
Sąd stwierdza, że postępowanie administracyjne przeprowadzono w sposób rzetelny z poszanowaniem reguł wyznaczonych przez kodeks postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 7 i 77, które obligują organy administracyjne do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.
Mając powyższe na względzie Sąd w składzie orzekającym uznał, iż w sprawie nie zachodziły przesłanki pozwalające na uwzględnienie skargi; w związku tym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji orzeczenia.