Pełny tekst orzeczenia II SA/Bd 319/25

II SA/Bd 319/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2026-04-15
Data wpływu
2025-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jarosław Wichrowski /przewodniczący/
Joanna Janiszewska - Ziołek /sprawozdawca/
Mariusz Pawełczak
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono postanowienie Sądu na podstawie art. 179a oraz uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (sprawozdawca) sędzia WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2026 r. skargi kasacyjnej P. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 czerwca 2025r. w sprawie ze skargi P. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 czerwca 2025r., 2. oddala wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, 3. uchyla zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2025 r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta z dnia [...] lutego 2025r., nr [...] 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. D. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] lutego 2025 r. nr [...] ([...]), Prezydent Miasta T. (dalej: organ pierwszej instancji), działając w oparciu o art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.) zawiesił z urzędu postępowanie, wszczęte na wniosek P. o. w T. (dalej "Skarżąca Spółka" lub "Skarżąca", w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych, na terenie nieruchomości obejmującej część działki nr ewid.[...], obręb [...], położonej w przy drodze T. -P. w T., na okres 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku (tj. od [...] listopada 2024r.).
W uzasadnieniu organ wskazał, że nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, znajduje się w granicach obszaru, dla którego Rada M. T. uchwałą Nr [...] zdecydowała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji mogłoby skutkować kolizją z rozstrzygnięciami opracowywanego planu, co musiałoby skutkować wygaszeniem decyzji na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Organ wyjaśnił, że oparł się na informacjach uzyskanych od Miejskiej Pracowni Urbanistycznej (pismo z [...] stycznia 2025r.), z których wynika, że planowana inwestycja nie jest zgodna z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren inwestycji znajduje się bowiem w granicach obszaru oznaczonego (w projekcie) symbolem 121.01-Z1, da którego ustalono przeznaczenie podstawowe: teren zieleni (rozumiany jako teren zieleni krajobrazowo-ekologicznej, urządzonej, nieurządzonej, pełniącej funkcje ekologiczne, estetyczne bądź użytkowe, uprawy rolne) bądź przeznaczenie dopuszczalne: terenowe urządzenia rekreacyjne, infrastruktura techniczna. Organ wskazał, że projekt planu umożliwia lokalizację na działce budowlanej jednego budynku sanitarno-gospodarczego związanego z przeznaczeniem terenu.
W złożonym w ustawowym terminie zażaleniu, Skarżąca Spółka podniosła naruszenie art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.z.p. Wskazała, że mimo podjęcia uchwały ponad 7 lat temu nie podjęto wciąż prac planistycznych, a ponadto uchwała dotknięta jest wadą nieważności albowiem została podjęta przed uchwaleniem Studium, do którego teoretycznie się odnosi (uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu została podjęta na tej samej sesji Rady Miasta, na której uchwalono Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego).
Po rozpoznaniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem dnia [...] marca 2025r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 62 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu przywołał stan sprawy, zauważając, że zarówno uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i uchwała o przyjęciu Studium pozostają w obrocie prawnym i rolą organów właściwych w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie jest sprawowanie kontroli zgodności z prawem ww. uchwał (nadzór w tym zakresie sprawowany jest przez wojewodę). Kolegium w pełni zaakceptowało stanowisko organu I instancji co do konieczności i celowości zawieszenia postępowania w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Organ odwoławczy powielił argumentację z zaprezentowaną przez organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia z [...] lutego 2025r.
W wywiedzionej od powyższego postanowienia skardze, Spółka podniosła zarzuty naruszenia:
- art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2, 21 i 64 Konstytucji RP przez niekonstytucyjną wykładnię,
- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest procedowany.
Skarżąca Spółka wniosła o "uchylenie decyzji organów obu instancji", a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Skarga została skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem SKO, które wskazało, że skarga została wniesiona za pomocą kanałukomunikacji elektronicznej – system e-Doręczenia.
Postanowieniem z [...] czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej p.p.s.a., odrzucił skargę. Sąd doszedł do przekonania, że jedyną drogą skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego w formie dokumentu elektronicznego jest wniesienie jej za pośrednictwem platformy ePUAP. Sąd powołał się na art. 54 § 1 p.p.s.a. i definicję elektronicznej skrzynki podawczej zawartą w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne i w konsekwencji przyjął, że nie zostały spełnione wymogi wynikające z treści art. 54 § 1a p.p.s.a. W ocenie Sądu brak jest tym samym podstaw do uznania, że Skarżąca w rozpoznawanej sprawie wniosła skutecznie skargę za pośrednictwem organu administracji publicznej.
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. postanowienia pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżanemu wyrokowi pełnomocnik strony zarzucił naruszenie:
- przepisów postępowania, w tym: art. 54 § 1a poprzez dokonanie zawężającej wykładni oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie;
- przepisów prawa materialnego, w tym: art. 2 i art. 45 Konstytucji RP poprzez przyjęcie wykładni przepisów procesowych, która nie mieści się w ramach zasad demokratycznego państwa prawa oraz w sposób nieuzasadniony ogranicza konstytucyjne prawo do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 179a p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.
Powyższa regulacja wprowadzająca wyjątek od zasady dewolutywności skargi kasacyjnej podyktowana jest względami ekonomiki postępowania.
Dokonując autokontroli zaskarżonego postanowienia z 2 czerwca 2025 r., Sąd w wyniku ponownej analizy akt sprawy stwierdził, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. Sąd miał przy tym na uwadze aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA: z dnia 17 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1176/25; z dnia 24 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1395/25 oraz z dnia 27 listopada 2025 r., sygn. akt I FSK 1506/25 – przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl), zgodnie z którym wniesienie skargi do sądu administracyjnego w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego innego niż ePUAP nie daje podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jeżeli zgodnie z art. 46 § 2a tej ustawy skarga podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym została na podstawie art. 54 § 2 tej ustawy przekazana przez ten organ na elektroniczną skrzynkę podawczą sądu administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy nie zostanie urzeczywistnione, jeśli odrzucając skargę bezpodstawnie tamuje się stronie możliwość inicjowania kontroli sądowoadministracyjnej tylko z powodu wniesienia skargi do sądu za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi z wykorzystaniem innego niż ePUAP kanału komunikacji elektronicznej.
Mając na względzie przytoczone okoliczności Sąd, na podstawie art. 179a p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.
Odnosząc się wniosku Skarżącej kasacyjnie strony o zwrot kosztów postępowania, wskazać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do orzekania w tej materii. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia [...] lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/2/23), a takim jest postanowienie o odrzuceniu skargi.
W konsekwencji powyższego skarga Skarżącej Spółki wywiedziona od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] marca 2025r. jako dopuszczalna została rozpoznana przez tutejszy Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Przystępując do oceny zasadności skargi na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W oparciu o wymienione kryterium legalności, kontroli sądowoadministracyjnej zostało poddane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące postanowienie Prezydenta Miasta T. z [...] 2025 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy.
Materialnoprawną podstawę do wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania o wydanie warunków zabudowy stanowi art. 62 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:
1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo
2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.
Użycie w przywołanej normie sformułowania "można zawiesić" oznacza fakultatywność, a nie obowiązek zawieszenia postępowania o warunkach zabudowy w sytuacji równoległego biegu procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren projektowanej inwestycji. Fakultatywność ta nie oznacza jednak dowolności działania organu. Wyklucza też automatyzm w jej stosowaniu. Zobowiązuje natomiast organ do wyczerpującego uzasadnienia powodów zawieszenia i tym samym wskazania powodów odstąpienia na okres zawieszenia, od merytorycznego załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Niewątpliwie wskazany przepis jest konsekwencją obowiązującej zasady pierwszeństwa planowanego gospodarowania przestrzenią publiczną. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zgodnie z treścią art. 4 u.p.z.p. stanowi główny instrument planowania i zagospodarowania przestrzennego, a decyzja o warunkach zabudowy w sytuacji braku planu ma jedynie charakter zastępczy. O takiej roli decyzji o warunkach zabudowy świadczy niewątpliwie rozwiązanie wynikające z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nakładające na organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, obowiązek stwierdzenia jej wygaśnięcia w sytuacji, gdy dla tego terenu uchwalono plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Treść powyższych przepisów wskazuje na decydującą rolę planu zagospodarowania przestrzennego.
Przypomnieć jednak należy, że przy zastosowaniu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma znaczenie perspektywa uchwalenia planu miejscowego, co wiąże się z kwestią istniejącego zaawansowania prac nad planem miejscowym w momencie podejmowania przez organ administracji publicznej oceny czy uprawnionym jest zawieszenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy wdrożono procedurę zmierzającą do sporządzenia planu miejscowego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2025 r. sygn. akt II OSK 2705/24). Ponadto zgodzić się należy z poglądem, że w przypadku, gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, iż prace planistyczne nie zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie, to skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego (por. M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, str. 600; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2025 r. sygn. akt II OSK 2705/24; podobnie: zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 1039/24, z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 1038/24).
W ocenie organów orzekających w niniejszej sprawie, zawieszenie jest uzasadnione dostrzeżonymi rozbieżnościami inwestycji wskazanej we wniosku z projektem planu miejscowego. Analizując argumentację przestawioną w zaskarżonym postanowieniu, Sąd uznał, że nie jest ona wyczerpująca. Organy obu instancji, argumentując zasadność zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, pominęły zupełnie kwestię stanu zaawansowania prac planistycznych (brak jest ustaleń co do etapu procedowania nad projektem planu), a ocenę zgodności planowanej inwestycji z projektowanymi ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego oparły wyłącznie na informacji pozyskanej z Miejskiej Pracowni Urbanistycznej bez zapoznania się z projektem planu i bez dokonania własnej oceny zgodności inwestycji z planem.
Tymczasem ocena zasadności zawieszenia postępowania winna opierać się nie tylko na zbadaniu, czy w sprawie zachodzi potencjalna sprzeczność przeznaczenia terenu objętego planowaną inwestycją z postanowieniami projektowanego planu miejscowego, lecz także na rozważeniu aktualnego etapu prac planistycznych i zbadaniu możliwości zakończenia tych prac w termie wynikającym z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2017 r. II OSK 2685/15, z 22 października 2025 r. II OSK 2705/24, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 22 maja 2025 r. II SA/Po 19/25, z 20 marca 2025 r. II SA/Po 810/24, 20 marca 2025 r. II SA/Po 811/24, z 26 czerwca 2025 r. IV SA/Po 415/25, z 3 kwietnia 2025 r. IV SA/Po 975/24, wszystkie orzeczenia dostępne pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
W tym miejscu należy wskazać na treść art. 17 u.p.z.p., w którym ustawodawca kompleksowo uregulował kolejne etapy procedury planistycznej. Wskazany przepis stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno:
1) ogłasza w sposób określony w art. 8h ust. 1 o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, określając sposoby i miejsce składania wniosków do projektu planu miejscowego oraz termin ich składania, nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia;
2) zawiadamia o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania projektu planu miejscowego, określając termin składania wniosków do projektu planu miejscowego, nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia zawiadomienia;
4) sporządza projekt planu miejscowego wraz z uzasadnieniem oraz prognozą oddziaływania na środowisko, o ile jest wymagana;
6) występuje o opinie o projekcie planu miejscowego oraz o uzgodnienie projektu planu miejscowego do wyszczególnionych w przepisie organów;
9) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z uzyskanych opinii, dokonanych uzgodnień;
11) ogłasza, w sposób określony w art. 8h ust. 1, o rozpoczęciu konsultacji społecznych;
13) przeprowadza konsultacje społeczne, a następnie wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z tych konsultacji;
13a) w niezbędnym zakresie ponawia czynności, o których mowa w pkt 5a, pkt 6 lit. b i pkt 9 lit. b;
13b) jeżeli w wyniku czynności określonych w pkt 13 lub 13a w projekcie planu miejscowego wprowadzono zmiany w zakresie dotyczącym lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponawia czynności, o których mowa w pkt 10a-13, w zakresie tych zmian;
14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z raportem, o którym mowa w art. 8k ust. 2.
Okolicznością bezsporną w niniejszym postępowaniu jest położenie działki objętej wnioskiem inwestora na obszarze, dla którego Rada Miasta T. podjęła uchwałę intencyjną w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem sporu jest natomiast stopień zaawansowania prac planistycznych, a kwestia ta umknęła uwadze organów obu instancji.
Z uwagi również na nieprzedstawienie do akt sprawy projektu planu miejscowego nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny stanowiska zajętego przez organy w kwestii kolizji zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami projektowanego planu.
W konsekwencji Sąd podzielił zarzuty pełnomocnika Skarżącej i doszedł do przekonania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Wobec zas oparcia się przez organy na niedostatecznych ustaleniach faktycznych, Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 6, art. 7, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., mogącego mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.
Ponownie rozpoznając sprawę organy winny uwzględnić, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania, wynikające wprost z niniejszego uzasadnienia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 3 sentencji, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, zważając, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało dotknięte tymi samymi uchybieniami co rozstrzygnięcie organu odwoławczego.
O zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej w wysokości 597 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku), na które składa się uiszczony wpis sądowy, wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa.