II SA/BD 172/19

II SA/Bd 172/19 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2019-05-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Jerzy Bortkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1148/20 - Wyrok NSA z 2023-04-17
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 32 ust. 4,  art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystentka sędziego Magdalena Tambelli-Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi A.J., E.J., W.J., Spółki A sp. j. w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty R. z dnia [...] września 2018 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania: a) solidarnie na rzecz A.J. i E.J. kwotę [...] ([...]) złotych, b) na rzecz W.J. kwotę [...] ([...]) złotych, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Spółki A sp. j. w K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] Wojewoda uchylił do ponownego rozpatrzenia zaskarżoną przez E. J., A. J. oraz "[...]" Spółkę Jawną reprezentowaną przez W. J. decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. R. pozwolenia na dobudowę budynku gospodarczego na działce nr [...] położonej w R. przy ul. [...].
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta R. decyzją z dnia [...] września 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. R. pozwolenia na dobudowę budynku gospodarczego na działce nr ewid.[...] położonej przy ul. [...].
Odwołanie od ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2018 r., zostało złożone przez E. J., A. J. oraz W. J., którzy zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, poprzez wydanie przez organ I instancji postanowienia z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] w przedmiocie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu odwołania wskazali również, że projektowany budynek negatywnie wpływa na kształtowanie ładu przestrzennego i nie ma możliwości odprowadzania wód opadowych. Odwołujący zarzucili również, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r., została reaktywowana.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, po przytoczeniu art. 4, art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego art. 32 ust. 4 art. 35 ust. 1 i art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. – dalej "p.b.") oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. – dalej "rozporządzenie"), organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie, zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym projektuje się dobudowę budynku gospodarczego do istniejącego budynku usługowo-handlowego na działce nr [...] w R.. Projektowany budynek gospodarczy usytuowany jest ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z działką nr [...] oraz ścianą z drzwiami garażowymi w odległości 2,7m od granicy z działką [...]. Wskazane usytuowanie budynku gospodarczego narusza przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca w art. 9 ust. 1 p.b. przewidział, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych przy czym zgody na odstępstwo w drodze postanowienia udziela bądź odmawia właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane.
W sprawie na podstawie ww. art. 9 p.b. wystąpiono do Ministra Infrastruktury i Budownictwa z wnioskiem o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych. Na tej też podstawie Minister Infrastruktury pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r., udzielił upoważnienia Staroście [...] do wyrażenia zgody na odstępstwo. W zw. z powyższym Starosta R. na podstawie art. 9 ust. 2 wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] udzielające zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, umożliwiając usytuowanie budynku gospodarczego na działce nr [...] ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...] oraz ścianą z otworem drzwiowym w odległości 2,7 m od granicy z sąsiednia działka nr [...].
Za niezasadny uznał organ zarzut odwołujących, że postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r., było uzyskane z naruszeniem prawa. Nadto z akt sprawy wynika, że ww. postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. zostało doręczone odwołującym, zatem nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że nie posiadali wiedzy o prowadzonym postępowaniu, w przedmiocie udzielenia odstępstwa od warunków technicznych. Nietrafny w ocenie organu jest również zarzut odwołujących, że nigdy nie zgadzali się na usytuowanie budynku gospodarczego wbrew przepisom rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przewidziane w art. 9 p.b. odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych nie jest bowiem uzależnione od zgody właścicieli działek sąsiednich. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że zaprojektowana inwestycja jest przypadkiem szczególnie uzasadnionym do uzyskania odstępstwa od warunków technicznych. Istotne znaczenie ma fakt, że projektowana inwestycja została usytuowana w linii zabudowy istniejącego budynku usługowo-handlowego stanowiąc jego przedłużenie, co jest zgodne z decyzją Burmistrza R. nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., ustalającą warunki zabudowy. Nadto lokalizacja projektowanej inwestycja pełniącej funkcję gospodarczą nie powoduje kolizji z istniejącym zagospodarowaniem terenu. W ocenie torganu udzielone odstępstwo od warunków technicznych nie powoduje zagrożenia życia ludzi ani bezpieczeństwa mienia oraz nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska.
W odniesieniu do zarzutu powodowania negatywnego wpływu projektowanego budynku na kształtowanie ładu przestrzennego, organ wskazał, że jest on nieusprawiedliwiony. Po przywołaniu art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z ze zm. – dalej "u.p.z.p.") organ wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji została wydana przez Burmistrza R. decyzja o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...], zatem skoro inwestycja została zaakceptowana przez organ właściwy w sprawie zagospodarowania przestrzennego to nie ma podstaw do twierdzenia, że planowana inwestycja ma negatywny wpływu na kształtowanie ładu przestrzennego.
W odniesieniu do zarzutu braku możliwości odprowadzania wód opadowych do gruntu z racji na zabetonowanie placu, organ wskazał, że stosownie do zapisów decyzji Burmistrza R. z dnia [...] listopada 2007 r. o warunkach zabudowy, "wody opadowe z połaci dachu będą odprowadzane bezpośrednio na grunt nieutwardzony - tereny zielone lub do kanalizacji deszczowej" (pkt 6 lit. b.). Dodał, że z przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy zgodny jest również projekt budowlany, który zakłada, że odprowadzenie wód deszczowych z połaci dachowych będzie następować do gruntu na terenie działki inwestora.
W odniesieniu do twierdzenia odwołujących, że "niedawno, dnia [...].02.2018 r., była reaktywowana decyzja nr [...] na budowę tego samego budynku, iż rzekomo mieliśmy jej nie otrzymać, a faktycznie decyzja była nam dostarczona w okresie wydania w 2013 r." organ powtórzył, że decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...], Wojewoda uchylił do ponownego rozpatrzenia zaskarżoną przez Odwołujących decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. R. pozwolenia na dobudowę budynku gospodarczego na działce nr [...] położonej w R. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r., Wojewoda wyjaśnił, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] została odebrana przez Inwestora A. R. i K. R. dnia [...] czerwca 2013 r. Z wyjaśnień przedłożonych przez Starostę [...] wynika, że dnia [...] lutego 2018 r., organ stwierdził fakt braku próby doręczenia ww. decyzji Starosty [...] pozostałym stronom postępowania. Z uwagi na powyższe dnia [...] lutego 2018 r., organ I instancji wysłał decyzję pozostałym stronom postępowania. Ponieważ E. J., A. J., W. J. oraz "[...]" Spółka Jawna odebrali decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r. dopiero dnia [...] lutego 2018 r., wniesione przez nich dnia [...] lutego 2018 r., odwołanie tutejszy organ uznał za wniesione w terminie. Organ podniósł, że skoro odwołujący nie zgadzają się z ww. decyzją Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r., to stosownie do zawartego w niej pouczenia należało wnieść sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W skardze złożonej do Sądu na powyższą decyzję, A. J., E. J., W. J. oraz spółka "[...]" spółka jawna, zwani dalej: "skarżącymi", wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję Starosty [...] z [...] września 2018 r. nr [...] w stosunku do skarżącego W. J. i uchylenie zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie oraz o stwierdzenie nieważności Starosty [...] z [...] września 2018 r. nr [...] w stosunku do Skarżącego W. J. i uchylenie wskazanej decyzji Starosty [...] z [...] września 2018 r. nr [...] w pozostałym zakresie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] września 2018 r. nr [...] w całości, przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci fotografii terenu inwestycji ( 8 sztuk) na okoliczność utwardzenia tego terenu w całości i istnienia na nim pozostałości fundamentów po budynku, który nie został całkowicie rozebrany oraz zasądzenie od Wojewody kosztów postępowania.
Decyzji zarzucili naruszenie:
1/ przepisów art. 28 ust. 2 p.b. w związku z art. 28 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania, to jest W. J., mimo że W. J. nie jest inwestorem ani właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu ani z jakiejkolwiek innej przyczyny nie posiada on własnego interesu prawnego w sprawie administracyjnej, w której wydano zaskarżoną decyzję, w konsekwencji czego zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, w zakresie odnoszącym się do W. J., dotknięte są wadą nieważności jako skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.),
2/ przepisu art. 9 p.b., art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b., art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. oraz § 12 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo tego, że została ona wydana z naruszeniem upoważnienia do odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych albowiem powołane upoważnienie Ministra Infrastruktury z [...] sierpnia 2009 r. i towarzyszące mu postanowienie z [...] sierpnia 2009 r. zostały wydane w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, zainicjowanym wnioskiem z 3 czerwca 2009 r., który następnie cofnięto, a postępowanie zostało umorzone, podczas, gdy postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję wszczęto na wniosek z 12 marca 2013 r., zaś upoważnienie do odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych ma charakter indywidualny i konkretny i może zostać zrealizowane przez organ udzielający pozwolenia na budowę jedynie w tym postępowaniu, w związku z których upoważnienia udzielono, w konsekwencji czego brak było podstaw dla oparcia decyzji organów obu instancji na odstępstwie z 2009 r., udzielonym w ramach innej sprawy, zaś planowana inwestycja nie spełnia wymogów określonych w przepisie § 12 ust. 1 pkt 1 ani 2 rozporządzenia,
3/ przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organ I instancji pomimo niezgodności planowanej inwestycji z decyzją Burmistrza R. z [...] listopada 2007 r. o warunkach zabudowy w zakresie dotyczącym wysokości kalenicy oraz sposobu odprowadzania wód opadowych z połaci dachu albowiem w decyzji o warunkach zabudowy, wydanej przez burmistrza R. [...] listopada 2007 r. wskazano, że wysokość kalenicy planowanego budynku to ok. 5,0 m, zaś planowany budynek ma mieć 4,5 m, oraz że wody opadowe z połaci dachu będą odprowadzane bezpośrednio na grunt nieutwardzony – tereny zielone lub do kanalizacji deszczowej, zaś cały teren objęty kontrolowanymi decyzjami jest utwardzony i brak jest tam kanalizacji deszczowej w konsekwencji czego brak było podstaw dla przyjęcia, że spełniony jest wymóg zgodności projektu budowlanego z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co powinno prowadzić do wydania decyzji negatywnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, jak i procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.
Na wstępie należy podkreślić, że budynek gospodarczy, objęty zaskarżonym pozwoleniem na budowę miał zostać usytuowany ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z działką nr [...] oraz ścianą z drzwiami garażowymi w odległości 2,7m od granicy z działką [...]. Poza sporem było, że wskazane usytuowanie budynku gospodarczego narusza przepisy § 12 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Organy powołały się na fakt skutecznego skorzystania z możliwości uzyskania przez inwestora zgody na odstępstwo od ww. przepisów techniczno-budowlanychw ramach art. 9 ust. 1 p.b., wskazując, że organ I instancji wystąpił do Ministra Infrastruktury i Budownictwa z wnioskiem o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych, który pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r., udzielił upoważnienia Staroście [...] do wyrażenia zgody na odstępstwo, a ten na podstawie art. 9 ust. 2 pb, wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r., udzielające zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, umożliwiając usytuowanie projektowanego budynku gospodarczego ze wskazanymi odstępstwami. Argument ten jednak został skutecznie zakwestionowany w skardze, w której wskazano, że powołane upoważnienie Ministra Infrastruktury z [...] sierpnia 2009 r. i towarzyszące mu postanowienie z [...] sierpnia 2009 r. zostały wydane w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, zainicjowanym wnioskiem z 3 czerwca 2009 r., który następnie cofnięto, a postępowanie zostało umorzone, podczas, gdy postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję wszczęto na wniosek z 12 marca 2013 r. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla sprawy, ponieważ uzyskane przez inwestora odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, winno odnosić się do konkretnej inwestycji w konkretnym postępowaniu, co oznacza tożsamość inwestora, inwestycji, jak i stanu faktycznego i prawnego sprawy. W przedmiotowym postępowaniu warunki te nie zostały zachowane. Pomijając już przemilczaną i niewyjaśnioną przez organy okoliczność, że omawiane odstępstwo zostało udzielone w postępowaniu, które poprzedzało postępowanie objęte skargą, to istotnym jest, iż uzyskane odstępstwo dotyczyło innej inwestycji, niż ta, na którą inwestor uzyskał zaskarżone pozwolenie na budowę. Jak wynika bowiem z projektu budowlanego z 2008 r., dobudowy budynku gospodarczego, budynek ten miał projektowaną wysokość 3,25 m (k. 18 akt administracyjnych), gdy tymczasem projektowana wysokość budynku, którego tyczy się zaskarżona decyzja wynosi 4,5 m, (s. 25 projektu budowlanego). Okoliczność ta przesądza o braku tożsamości inwestycji, objętej odstępstwem i inwestycji, na którą udzielono pozwolenia na budowę. Dlatego też uzyskane odstępstwo jest w omawianej sprawie bezskuteczne.
Należy też uznać w całości za zasadny zarzut skargi kwestionujący zgodność zaskarżonej decyzji z udzielonymi inwestorowi warunkami zabudowy. Istnieje bowiem zbyt duża różnica pomiędzy określeniem wysokości projektowanego budynku (w decyzji o warunkach zabudowy określono wysokość kalenicy planowanego budynku na ok. 5,0 m, zaś planowany budynek ma mieć 4,5 m). Następnym odstępstwem jest brak zrealizowania określonego w decyzji o warunkach zabudowy warunku, by wody opadowe z połaci dachu były odprowadzane bezpośrednio na grunt nieutwardzony - tereny zielone lub do kanalizacji deszczowej, ponieważ cały teren objęty kontrolowanymi decyzjami jest utwardzony i brak jest tam kanalizacji deszczowej. Występuje wyłącznie kanalizacja sanitarna.
Nie sposób też pominąć podniesionej w skardze okoliczności, że na terenie przeznaczonym pod projektowaną inwestycję znajdują się pozostałości fundamentów budynku, w stosunku do którego orzeczono rozbiórkę decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...].11.2014 r, utrzymaną w mocy decyzją organu odwoławczego nadzoru budowlanego z dnia [...].01.2015 r. Jakkolwiek w decyzji Starosty [...] z [...] września 2018 r., stwierdzono, że budynek ten został rozebrany, to jednak załączona do skargi dokumentacja fotograficzna stoi w sprzeczności z ustaleniami organu I instancji. Skarżący skutecznie zakwestionowali więc ustalenie faktyczne tyczące się dokonania rozbiórki. Fakt ewentualnego nierozebrania w całości budynku w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki może mieć wpływ na wynik sprawy w kontekście przepisu art. 35 ust. 1 pkt 5 pb, który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Okoliczność więc, czy rzeczywiście omawianej rozbiórki inwestor dokonał winna zostać przez organy ustalona w sposób nie budzący wątpliwości.
Zasadność omówionych zarzutów skargi, czyni ją skuteczną i wymagało uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą.
Nie okazał się natomiast zasadny zarzut skargi, tyczący się naruszenia przepisów art. 28 ust. 2 p.b., w związku z art. 28 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania, to jest W. J., który nie jest inwestorem ani właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu ani z jakiejkolwiek innej przyczyny nie posiada on własnego interesu prawnego w sprawie administracyjnej, w której wydano zaskarżoną decyzję.
Należy stwierdzić, że skarżący błędnie ocenili charakter naruszenia prawa polegający na doręczeniu decyzji W. J. jako podmiotowi nie posiadającemu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przymiotu strony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i w literaturze prawa prezentowany jest jednolity pogląd, co do tego, że kwalifikowana wada prawna decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. ma miejsce wówczas gdy decyzja rozstrzyga o sytuacji prawnej podmiotu innego niż strona postępowania. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu (tak NSA m.in. w wyrokach: z dnia 10 października 2013 r., II OSK 1113/12, z dnia 15 września 2011 r. II OSK 1347/10 z dnia 14 czerwca 2012 r., II OSK 484/11, z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. II OSK 1324/09 z dnia 15 stycznia 2008 r. sygn. I OSK 1931/06; wyrok NSA z 24 maja 2007 r. sygn. II GSK 400/06 dostępne na http://:orzeczenia.nsa.gov.pl).
Innymi słowy "skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną" polega na nieprawidłowym określeniu adresata rozstrzygnięcia, a więc wadliwym ustaleniu praw lub obowiązków zawartych w decyzji administracyjnej względem podmiotu, który nie dysponuje interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że czym innym od skierowania decyzji do podmiotu niebędącego stroną postępowania jest jej doręczenie takiemu podmiotowi. Ta ostatnia sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie i ma ona charakter ściśle procesowy. Wobec powyższego błędne określenie kręgu podmiotów, którym decyzja jest doręczana może być rozważane jedynie w kontekście naruszenia przez organ administracji art. 109 § 1 i 2 k.p.a. nie oznacza zaś, że decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną, ani też nie oznacza, że omawiane uchybienie procesowe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono, jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zastosują się do wskazanych rozważań.