II SA/Bd 1359/18

II SA/Bd 1359/18 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2019-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-12-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Grzegorz Saniewski
Grzegorz Saniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Janiszewska-Ziołek
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 1747/21 - Wyrok NSA z 2022-12-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2081
art. 66
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi G. L., P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] Burmistrz Ś., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 t.j. ze zm., zwanej w skrócie "k.p.a.") w związku z art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 t.j. ze zm., zwanej w skrócie "u.u.i.ś"), a także § 2 ust. 1 pkt 51 oraz § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 t.j.), po rozpatrzeniu wniosku J. F. - ustalił środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków inwentarskich wraz z infrastrukturą towarzyszącą (w dwóch etapach) na działce o nr ewide[...] w miejscowości [...], gmina Ś..
Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji wydane zostało wskutek wniosku złożonego w dniu [...] lipca 2017 r. przez J. F. prowadzącą gospodarstwo rolne w miejscowości M., gmina Ś.. Do wniosku dołączony został m.in. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (uzupełniony następnie w oparciu o wezwania skierowane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz wypis z ewidencji gruntów, jak i załącznik graficzny.
W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że miejscem realizacji przedsięwzięcia jest działka oznaczona w ewidencji gruntów jako nr [...] (obręb [...], gmina Ś., woj. kujawsko - pomorskie). Ustalono, że teren pod planowaną inwestycję stanowią grunty orne RIIIb i RIVa, natomiast sąsiedztwo nieruchomości to pola uprawne oraz droga gruntowa. Wskazana działka nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego.
Organ pierwszej instancji ustalił, że chów trzody chlewnej na fermie będzie odbywał się wyłącznie w obrębie zamkniętych budynków inwentarskich. Planowane obiekty mają posiadać również wewnętrzną instalację kanalizacyjną. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z przedłożonym raportem teren działki jest obecnie niezabudowany i stanowi grunty użytkowane rolniczo, a biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu, nie przewiduje się znaczącej ingerencji w środowisko przyrodnicze i krajobraz. Podkreślono, że inwestor zastosować ma odpowiednie materiały i rozwiązania technologiczne, które ograniczyć mają emisję hałasu, a analiza rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu, według przedłożonego raportu wykazała, że standardy jakości powietrza zostaną zachowane.
Inwestor przewidział także środki ograniczające emisję substancji odorotwórczych. Organ pierwszej instancji podkreślił, że w ramach wariantowania przedsięwzięcia inwestor proponował zmianę usytuowania planowanych budynków tj. zlokalizowanie ich w części południowej nieruchomości. Z uwagi na to, że lokalizacja taka wiązałaby się ze zmniejszeniem odległości od terenów, na których przewidziana jest zabudowa mieszkaniowa wybrano pierwotny wariant inwestorski.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. W. i S. W. oraz skarżący G. L. i P. L.. W treści pism (o tożsamej treści) wskazano na bliskie sąsiedztwo planowanej inwestycji od nieruchomości odwołujących oraz uciążliwość odorową i emisję szkodliwych gazów. Podkreślono również, że usuwanie gnojowicy poprzez jej wylewanie na pola może doprowadzić do katastrofy ekologicznej. Odwołujący wskazali na naruszenie przez Burmistrza Ś. przepisów art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niedopuszczenie wnioskowanego dowodu z opinii niezależnego biegłego z zakresu ochrony środowiska i gospodarki wodnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium") po rozpatrzeniu odwołań, decyzją z [...] września 2018 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, iż decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki do odmowy wyrażenia zgody mogą zatem dotyczyć wyłącznie kwestii: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś.), odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający lub braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż proponowany przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 u.u.i.ś., wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 u.u.i.ś.). Żadna z powyższych przesłanek w ocenie organu w niniejszej sprawie nie występuje.
Podkreślono, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, jako kończąca postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, odzwierciedla wszystkie jego etapy, tj. uzgodnienia i opinie właściwych organów oraz wszechstronną analizę dołączonej do wniosku dokumentacji oraz konsultacje społeczne. Rola uzasadnienia decyzji w niniejszej sprawie ma znaczenie szczególne, jako, że uczestnicy postępowania reprezentują rozbieżne stanowiska. Odpowiednie uzasadnienie rozstrzygnięcia determinuje również realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, określonej przez przepis art. 8 k.p.a.
Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 80 ust. 1 u.u.i.ś., w sytuacji, gdy ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:
1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;
2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;
3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;
4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.
W niniejszej sprawie zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B., jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś. zgodnie wskazali, że zamierzenie inwestycyjne nie będzie w sposób negatywny oddziaływać na środowisko naturalne, a wszelkie stawiane warunki środowiskowe zostały w całości uwzględnione w treści wydanej decyzji przez organ pierwszej instancji. Burmistrz Ś. w toku prowadzonego postępowania zwrócił się również do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki [...] [...] w G., który postanowieniem nr [...].EM z [...] lutego 2018 r. uzgodnił przedmiotową inwestycję, określając m.in. konieczność gromadzenia powstających odcieków oraz gnojowicy w zamykanych pojemnikach. Substancje te mogą być co prawda wykorzystane na użytkach rolnych, jednak w taki sposób, aby nie przekroczyć 170 kg azotu w czystym składniku na 1 ha użytków rolnych.
Kolegium podzieliło stanowisko Burmistrza Ś., że brak podstaw do sporządzenia dodatkowego raportu przez niezależnego biegłego, ponieważ zaskarżona decyzja wydawana jest w oparciu o raport i jego ustalenia. Nie znajduje zatem uzasadnienia przeprowadzanie dodatkowych dowodów na okoliczność, czy stanowisko społeczności jest uzasadnione okolicznościami o charakterze obiektywnym. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zdaniem organu wydane w trakcie prowadzonego postępowania opinie określiły w sposób jednoznaczny, że przy zachowaniu odpowiednich warunków, nie dojdzie do zagrożenia stanu środowiska, a oddziaływanie zamierzonej inwestycji, nie przekroczy wyznaczonych przepisami standardów.
Równolegle Kolegium wskazało, że wskazywane przez stronę immisje nie mogą stanowić przesłanki do uchylenia przedmiotowej decyzji, gdyż w kwestiach oddziaływania na środowisko wypowiedziały się powołane do tego organy, a ustawodawca nie przewidział w polskim porządku prawnym np. ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapach, czy odór jest substancją niemierzalną. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, bowiem w polskim systemie prawnym nie istnieją normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. W takiej sytuacji za kryterium oceny w tym zakresie przyjmuje się średnioroczne i godzinowe stężenia amoniaku i siarkowodoru. Brak jest przepisów dopuszczających poziom zapachów, jednak ustawodawca określił dopuszczalność lokalizowania budowli rolniczych od obiektów służących zamieszkaniu
W skardze do Sądu G. L. i P. L., wnosząc o uchylenie decyzji Kolegium oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, zarzucili decyzji organu odwoławczego następujące uchybienia:
1) obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. i art. 140 k.p.a., przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu ochrony środowiska, na okoliczność merytorycznej weryfikacji raportu oddziaływania na środowisko przedłożonego przez inwestora;
2) obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., przez zaniechanie przeprowadzenia w postępowaniu ustaleń dotyczących średniorocznego i godzinowego stężenia amoniaku i siarkowodoru, które będą emitowane do powietrza w związku z działalnością zamierzonej inwestycji, a przez to będą powodować znaczącą uciążliwość dla skarżących, którzy mieszkają w obszarze bezpośredniego oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia środowiskowego;
3) obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., przez zaniechanie dokonania ustaleń w zakresie potencjalnych konsekwencji dla środowiska, w tym dla wód gruntowych, związanych z zamierzonym przez inwestora wylewaniem gnojowicy na pola (inwestor w założeniu ma produkować aż 11 tysięcy metrów sześciennych gnojowicy rocznie);
4) obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., przez zaniechanie dokonania ustaleń dotyczących tego, czy zamierzone przedsięwzięcie środowiskowe będzie miało negatywny wpływ na obszary ochronne wskazane na str. 143 - 144 raportu oddziaływania na środowisko, w tym na rezerwaty Śnieżynka i Grabowiec, znajdujące się w odległości do 5 km od planowanej inwestycji;
5) błędne ustalenie, iż sąsiedztwo działki nr [...], na której ma być realizowana zamierzona inwestycja, stanowią jedynie pola uprawne oraz droga gruntowa, podczas gdy sąsiedztwo tej nieruchomości stanowią również budynki mieszkalne.
W uzasadnieniu skarżący podkreślili, że ani organ prowadzący, ani strony nie mają specjalistycznej wiedzy, aby dokonać oceny rzetelności i poprawności raportu oddziaływania na środowisko. Wątpliwości co rzetelności i poprawności raportu są uzasadnione także z uwagi na to, że został on opracowany na zlecenie i koszt inwestora przez podmiot komercyjny. W tej sytuacji obowiązkiem organu było dopuszczenie dowodu z opinii biegłego celem merytorycznej weryfikacji ww. raportu.
Skarżący podnieśli, że wobec braku norm prawnych odnoszących się do zapachów, odnośnie uciążliwości odorowych jedynym dopuszczalnym kryterium jest zbadanie średniorocznego i godzinowego stężenia amoniaku i siarkowodoru, czego według wiedzy skarżących nie uczyniono.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność merytorycznej weryfikacji raportu oddziaływania na środowisko.
W tym względzie należy podkreślić, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest to dokument prywatny, a nie urzędowy, co nie oznacza jednak, że każdorazowo musi być poddany ocenie przez biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. W przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (w skrócie "u.u.i.ś.") ustawodawca przewidział bowiem udział w postępowaniu wyspecjalizowanych organów tj. Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz regionalnych dyrektorów ochrony środowiska, które są powołane przez ustawodawcę do orzekania w tego rodzaju sprawach. Ponadto raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy dotyczącej środowiskowych uwarunkowań indywidualnie oznaczonego przedsięwzięcia (tzw. kontrraportu), sporządzonego przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. Z utrwalonych poglądów przedstawionych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że jeżeli w danej sprawie złożony został raport oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, że jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów na podstawie wiedzy specjalistycznej, w sytuacji gdy dysponuje raportem, który uznaje za wiarygodny i zupełny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1048/16, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dopiero w sytuacji kiedy organ prowadzący postępowanie w określonym zakresie nie podzielił treści zawartych w raporcie, wymagane byłoby w świetle dyspozycji art. 84 § 1 k.p.a. powołanie ewentualnie biegłego, w tym także co do oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast brak takiej potrzeby, jeżeli organ I instancji uznał, że są one prawidłowe, to znaczy, iż podzielił ich treści merytoryczne, które poddał ocenie zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 k.p.a. czyli swobodnej oceny dowodów w k.p.a. (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2471/11). Z przepisów u.u.i.ś. nie wynika, że sama okoliczność, że raport zawiera specjalistyczne treści merytoryczne jest podstawą, aby powoływać biegłego.
Niezasadny jest też zarzut braku ustaleń dotyczących średniorocznego i godzinowego stężenia amoniaku i siarkowodoru. Organ dysponował informacjami w tym względzie - ustalenia takie są zawarte w części 3.2.3. "Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" dla planowanej inwestycji ("Oddziaływanie na jakość powietrza, skutki emisji na terenach sąsiednich") – odnośnie pierwotnego wariantu inwestorskiego (w północnej części działki nr [...]) oraz w uzupełnieniu ww. "Raportu ..." (pismo z [...] października 2017 r. – k. 47 akt administracyjnych) odnośnie wariantu alternatywnego polegającego na lokalizacji planowanej inwestycji w południowej części działki nr [...]. Wskazane uzupełnienie "Raportu ..." zawiera także porównanie najwyższych stężeń amoniaku i siarkowodoru poza terenem planowanej inwestycji ("Zakładu") oraz w rejonie poszczególnych budynków mieszkalnych (istniejących i planowanych) - odnośnie obu ww. wariantów. W uzupełnieniu "Raportu ..." wskazano, że w obydwu analizowanych wariantach standardy jakości powietrza będą dotrzymane (k. 11 pisma uzupełniającego "Raport ..."), oraz stwierdzono (k.13 pisma uzupełniającego "Raport ..."), że przesunięcie inwestycji na część południową działki inwestora poprawi wprawdzie warunki areosanitarne mieszkańców budynków znajdujących się po północnej stronie planowanej inwestycji (w tym w budynku skarżących na działce nr [...], opisanym w uzupełnieniu "Raportu ..." literą A), ale jednocześnie pogorszy warunki areosanitarne dla mieszkańców od strony zachodniej i południowo – zachodniej. Zrealizowanie inwestycji w wariancie inwestorskim będzie miało skutek odwrotny. W oparciu o przeprowadzone porównanie stwierdzono, że obydwa warianty z punktu widzenia ochrony powietrza są względem siebie równoważne.
Niezasadny jest także zarzut zaniechania dokonania ustaleń w zakresie potencjalnych konsekwencji dla środowiska, w tym dla wód gruntowych, związanych z zamierzonym przez inwestora wylewaniem gnojowicy na pola.
W tej kwestii należy zwrócić uwagę, zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1259) podmiot, który prowadzi chów lub hodowlę drobiu powyżej 40 000 stanowisk lub chów lub hodowlę świń powyżej 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg lub 750 stanowisk dla macior:
1) posiada plan nawożenia opracowany zgodnie z zasadami dobrej praktyki rolniczej, na podstawie składu chemicznego nawozów oraz potrzeb pokarmowych roślin i zasobności gleb, uwzględniając stosowane odpady i środki wspomagające uprawę roślin, z wyłączeniem tych podmiotów, które zbywają w całości nawozy naturalne;
2) zagospodarowuje co najmniej 70% gnojówki i gnojowicy na użytkach rolnych, których jest posiadaczem i na których prowadzi uprawę roślin, a pozostałe 30% może zbyć w sposób określony w art. 3 ust. 3.
Powyższe oznacza, że w przypadku kiedy planowany chów lub hodowla świń miałaby obejmować powyżej 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg lub 750 macior – dany podmiot (rolnik) ma obowiązek zagospodarować co najmniej 70% gnojówki i gnojowicy na użytkach rolnych, których jest posiadaczem i na których prowadzi uprawę roślin. W konsekwencji w raporcie o oddziaływaniu na środowisko tego rodzaju planowanej inwestycji musi znaleźć się wskazanie konkretnych działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego inwestora, na których planuje się zastosowanie nawozów organicznych wytworzonych w wyniku procesu produkcyjnego (gnojówki i gnojowicy), z zaznaczeniem sposobu ich użytkowania (tj. czy działki stanowią grunty orne, czy też łąki bądź pastwiska). Brak tego rodzaju informacji w raporcie i związanej z nią analizy oddziaływania na środowisko stanowiłby istotne naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2018 r. sygn.. akt II OSK 1871/17 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2593/16, publ. CBOSA).
W przedmiotowej sprawie jednakże nie jest sporne, że maksymalna planowana obsada zwierząt w gospodarstwie po zrealizowaniu dwóch etapów inwestycji będzie wynosić 384 macior oraz 3744 warchlaków do 30 kg (k. 15 "Raportu ..."). Inwestor nie jest zatem objęty wymogiem określonym w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o nawozach i nawożeniu, co oznacza że może w całości zbyć powstający w trakcie hodowli nawóz naturalny do bezpośredniego rolniczego wykorzystania wyłącznie na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej pod rygorem nieważności (art. 3 ust. 3 ww. ustawy). W przypadku możliwości zbywania nawozu ustawa nie stawia ograniczeń, aby owo zbywanie następowało zawsze na rzecz tych samych osób, dysponujących powierzchnią wystarczającą do zagospodarowania określonej części (procentu) wytwarzanych przez inwestora nawozów na użytkach rolnych, na których prowadzona jest uprawa roślin. Inwestor może zatem dokonywać w różnych latach zbycia nawozu na rzecz różnych osób – tak aby doszło do zgodnego z prawem zużycia nawozu. W takim przypadku – w przeciwieństwie do sytuacji przewidzianej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o nawozach i nawożeniu, nie jest zatem możliwe określenie konkretnych działek, w sposób powtarzalny wykorzystywanych do zagospodarowania gnojówki i gnojowicy, a tym samym nie można w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięciu na środowisko dokonać ustalenia odnośnie oddziaływania na środowisko związanego z systematycznym użytkowaniem takich działek do zagospodarowania gnojówki i gnojowicy.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez zaniechanie dokonania ustaleń dotyczących tego, czy zamierzone przedsięwzięcie środowiskowe będzie miało negatywny wpływ na obszary ochronne. Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.u.i.ś. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody oraz korytarzy ekologicznych w rozumieniu tej ustawy.
Tak jak wskazali skarżący na str. 143 - 144 "Raportu ..." wymieniono obszary chronione zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Jednocześnie jednak w "Raporcie ..." wskazano, że przedmiotowa inwestycja położona jest poza tymi obszarami, a na stronie 158 "Raportu ..." wskazano, że "na podstawie przeprowadzonej analizy nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszarów podlegających ochronie". Skarżący nie wskazali na żadne okoliczności czy dowody podważające tą ocenę, które obligowałyby organ do wezwania inwestora do uzupełnienia "Raportu ..." w przedmiotowej kwestii.
Niezasadny jest także zarzut odnośnie błędnego ustalenia organu, iż sąsiedztwo działki inwestora tj. działki [...] stanowią jedynie pola uprawne oraz droga gruntowa. Twierdzenie takie rzeczywiście znajduje się w treści zaskarżonej decyzji, aczkolwiek z całości akt sprawy wynika, że dotyczy ono jedynie bezpośredniego sąsiedztwa planowanej inwestycji. Ani z treści decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, aby organy czyniąc powyższe spostrzeżenie, ograniczyły się przy rozpatrywaniu sprawy jedynie do ww. terenu tj. jedynie do pól uprawnych i drogi gruntowej, z pominięciem chociażby zabudowy mieszkaniowej, w tym budynku mieszkalnego skarżących. Brak precyzji w powyższym twierdzeniu w żaden sposób nie wpłynął zatem na przebieg postępowania i wynik sprawy.
Jak trafnie wskazało Kolegium w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, z przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że odmowa wydania decyzji środowiskowej następuje tylko w ściśle określonych przypadkach wskazanych przez ustawodawcę (art. 80 ust. 2, art. 77 ust. 1, art. 81 ust. 1, 2 i 3 u.u.i.s.), tj.:
- niezgodności lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w niniejszej sprawie nie występuje, gdyż brak jest planu miejscowego;
- odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii przez organy wymienione w art. 77 ust. 1 ustawy, co nie miało miejsca w tym postępowaniu, gdyż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydały pozytywne opinie (uzgodnienia);
- braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, co też nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie;
- gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika znacząco negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 - taka sytuacja nie zaistniała w sprawie niniejszej, albowiem przedsięwzięcie będzie zlokalizowane poza formami ochrony przyrody ustanowionymi zgodnie z ustawą o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. i nie stwierdzono oddziaływania na najbliżej położone obszary chronione,
- jeśli z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych, zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza – która to sytuacja także nie zaistniała, a jak zauważył organ nałożone na inwestora obowiązki w zakresie magazynowania, transportu i wykorzystywania odpadów i nawozów, mają wyeliminować negatywny wpływ inwestycji na obszarze dorzecza.
Inwestor przedstawił raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś. zgodnie wskazali, że zamierzenie inwestycyjne nie będzie w sposób negatywny oddziaływać na środowisko naturalne, a wszelkie stawiane warunki środowiskowe zostały w całości uwzględnione w treści wydanej decyzji przez organ pierwszej instancji. Burmistrz Ś. w toku prowadzonego postępowania zwrócił się również do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki [...] [...] w G., który postanowieniem znak: [...] z dnia [...] lutego 2018 r. uzgodnił przedmiotową inwestycję określając m.in. konieczność gromadzenia powstających odcieków oraz gnojowicy w zamykanych pojemnikach.
Prowadząc przedmiotowe postępowanie administracyjne, organy nie zaniechały dokonania wszechstronnej oceny raportu, a w szczególności analizy realizacji inwestycji w wariancie alternatywnym.
Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę.