II SA/BD 1297/22

II SA/Bd 1297/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2023-10-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz
Leszek Tyliński /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Owczarzak
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2023 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] [...] z dnia [...] lipca 2022 r., znak: [...].
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we [...] (dalej PINB) decyzją z dnia [...].09.2021 r., [...] nakazał G. Z. (zwany dalej skarżącym) dokonać rozbiórki samowolnie wzniesionego budynku garażowego o wymiarach 5,40 x 6,0 m i wysokości 2,66 m wybudowanego na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości W. Z., gm. B. K..
Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) na podstawie art. 136 K.p.a. wezwał O. Z. jako właściciela nieruchomości gruntowej działki o nr ewid.[...] położonej w miejscowości W. Z., gm. B. K., o przesłanie do pisemnego oświadczenia, w którym wskaże, czy wyraża zgodę na udzielenie inwestorowi budynku garażowego o wymiarach 5,40 x 6,0 m i wysokości 2,66 m - skarżącemu prawa do dysponowania ww. nieruchomością w celu wykonania nakazu rozbiórki orzeczonego ww. decyzją organu I instancji. W treści wezwania wskazano, że nieudzielenie odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego będzie skutkowało uznaniem, iż inwestor skarżący, takiego prawa do dysponowania nieruchomością o nr. ewid.[...] nie posiada.
O. Z. nie przedłożył w wyznaczonym terminie do organu nadzoru budowlanego II instancji żądanego oświadczenia. Tym samym WINB decyzją z dnia [...].02.2022 r., [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z uwagi na nieposiadanie przez inwestora obiektu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzja o nakazie rozbiórki winna być skierowana do właściciela nieruchomości.
PINB decyzją z dnia [...] lipca 2022 r., znak: [...] na podstawie art. 49e pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) nakazał O. Z. dokonać rozbiórki samowolnie wzniesionego budynku garażowego o wymiarach 5,40 x 6,0 m i wysokości 2,66 m wybudowanego na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości W. Z., gm. B. K..
WINB rozpatrując od powyższej decyzji odwołanie decyzją z dnia [...] października 2022 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję PINB.
W uzasadnieniu WINB podał, że PINB w dniu [...].02.2021 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wybudowanego budynku garażowego, a następnie wydał postanowienie na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, w celu doprowadzenia rzeczonej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Swoje działania poprzedził ustaleniami dokonanymi podczas kontroli w dniu [...].02.2021 r. oraz przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, na podstawie, których ustalił, iż budowa przedmiotowego budynku garażowego została wykonana w warunkach samowoli budowlanej.
WINB wskazał, że przedmiotowy budynek garażowy wybudowany został w 2016 r. Zauważył, iż zarówno przed wejściem w życie nowelizacji z dnia [...].02.2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), jak i po jej wejściu, budowa wolnostojącego garażu o powierzchni zabudowy do 35 m2, w przypadku gdy łączna liczba tych obiektów na działce nie przekracza dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, wymagała przed jej realizacją dokonania zgłoszenia we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej.
WINB podzielił stanowisko PINB, że aby inwestor mógł dokonać skutecznego zgłoszenia przedmiotowej budowy na podstawie ww. przepisów, jego realizacja winna być wykonana z zachowaniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co nie zostało spełnione, gdyż przedmiotowy budynek garażowy został wzniesiony z naruszeniem § 12 ww. rozporządzenia, gdyż przedmiotowy garaż został zlokalizowany w odległości 2,70 m od działki nr [...],80 m od działki nr [...], a więc w nienormatywnej odległości od granic działki.
Natomiast, brak zgłoszenia przez inwestora do organu administracji architektoniczno-budowlanej budowy przedmiotowej inwestycji obligował PINB do wszczęcia postępowania i zastosowania procedury wynikającej z art. 48 Prawa budowlanego, umożliwiającej inwestorowi legalizację przedmiotowej inwestycji.
W ocenie WINB PINB prawidłowo postanowieniem z dnia [...].05.2021 r., znak: [...] wstrzymał budowę budynku garażowego, na terenie działki nr [...], zlokalizowanej w miejscowości W. Z., gm. B. K., zrealizowanego przez skarżącego, w warunkach samowoli budowlanej, umożliwiając inwestorowi legalizację przedmiotowej inwestycji. Od ww. postanowienia organu I instancji żadna ze stron nie złożyła zażalenia, zatem postanowienie wstrzymujące budowę przedmiotowego budynku garażowego, stało się ostateczne.
Jednakże, warunkiem zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej jest złożenie w określonym terminie przez inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego wniosku o legalizację, o którym mowa w art. 48a Prawa budowlanego. Wniosek ten rozpoczyna procedurę legalizacyjną, która w dalszym etapie postępowania wiąże się m.in. ze złożeniem dokumentów określonych w art. 48b ust. 2 lub 3 Prawa budowlanego, a także uiszczeniem opłaty legalizacyjnej zgodnie z art. 49 ust. 2a Prawa budowlanego. To wskazani wyżej uczestnicy procesu budowlanego mogą zdecydować, czy chcą pozostawić obiekt składając wniosek o legalizację, czy ich wolą jest rozbiórka samowolnie pobudowanego obiektu.
Zdaniem WINB w sytuacji nieprzedłożenia wniosku o legalizację przedmiotowego garażu niemożliwym stało się prowadzenie dalszej procedury legalizacyjnej, a powiatowy organ nadzoru budowlanego był zobligowany nakazać rozbiórkę tego obiektu na podstawie art. 49e pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane.
Według WINB ponownie rozpatrując sprawę PINB prawidłowo skierował obowiązek dokonania rozbiórki garażu do właściciela przedmiotowej nieruchomości, tj. O. Z.. Należy bowiem wskazać, że w niniejszej sprawie inwestor przedmiotowej budowy (skarżący) nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością, na której posadowiony jest obiekt. Organ przywołał przy tym treść przepisu art. 52 ust. 1 Prawa budowlanego.
Poza tym WINB zauważył, że w postępowaniu odwoławczym wezwał właściciela nieruchomości o nr. ewid.[...], na której zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt, tj. O. Z. do złożenia oświadczenia, czy wyraża zgodę na udzielenie inwestorowi budynku garażowego o wymiarach 5,40 x 6,0m i wysokości 2,66 m - skarżącemu prawa do dysponowania ww. nieruchomością w celu wykonania nakazu rozbiórki orzeczonego ww. decyzją organu I instancji. W toku prowadzonego postępowania O. Z. nie złożył jednak takiego oświadczenia, co skutkowało uznaniem przez WINB, że takiego prawa inwestor nie posiada. W takiej sytuacji pomimo tego, że to skarżący był sprawcą samowoli budowlanej, to jednak wszelkie skutki wynikające z tej samowoli obciążają obecnego właściciela. Tym samym, to aktualny właściciel - O. Z. - winien być adresatem decyzji o nakazie rozbiórki.
WINB zwrócił uwagę na potrzebę wykonalności decyzji o nakazie rozbiórki. Gdy inwestor jest jednocześnie właścicielem gruntu kwestia ta nie budzi żadnych wątpliwości. Jeżeli jednak inwestorowi, tak jak w niniejszej sprawie, nie przysługuje jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości i obowiązek rozbiórki nałożony byłyby na niego, to w takim momencie wykonalność takiej decyzji przez inwestora uzależniona jest od woli osoby trzeciej, a skoro tak, to w razie odmowy wejścia na teren nieruchomości celem wykonania rozbiórki, decyzja o nakazie rozbiórki będzie niewykonalna, gdyż nie można zastosować w stosunku do jej adresata środków przymusu.
Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przez PINB art. 9, art. 10 i art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia przez PINB O. Z. o toczącym się postępowaniu, możliwości wypowiedzenia się w sprawie i zgłaszaniu żądań, WINB wyjaśnił, iż zarzuty te nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonej dokumentacji sprawy. Należy zauważyć bowiem, że PINB na każdym etapie postępowania informował wszystkie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższe znajduje potwierdzenie na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek pocztowych kierowanych do stron postępowania ze skutkiem doręczenia. Również korespondencja kierowana do O. Z. była skutecznie doręczana, bowiem doręczenie następowało zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego - dorosłemu domownikowi.
Nadto, WINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, następuje tylko na żądanie strony oraz w sytuacji gdy decyzja jest ostateczna.
Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej o uchylenie oraz zarzucił naruszenie norm prawa procesowego, w szczególności art. 9 K.p.a., art. 10 K.p.a., a także art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a., co, zdaniem skarżącego, przesądza o rażącym naruszeniu prawa, a w konsekwencji nieważności zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i kwerenda akt niniejszej sprawy, niechybnie prowadzą do wniosku, iż O. Z., zobowiązany na mocy zaskarżonej decyzji, nie był skutecznie zawiadomiony o toczącym się postępowaniu, tym samym organ prowadzący postępowanie nie zapewnił wyżej wymienionemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, co jest wymagane normą art. 10 § 1 K.p.a.
Skarżący zauważył, iż doręczenie zastępcze, o którym mowa w treści zaskarżonej decyzji nie może być, w realiach niniejszej sprawy, uznane za wystarczające i skuteczne. Podkreślenia wymaga bowiem fakt, iż strona zobowiązana do rozbiórki samowolnie wzniesionego budynku - O. Z. od szeregu lat przebywa poza granicami kraju - w [...]. Żadna przesyłka polecona, związana z zainicjowaniem, a następnie prowadzeniem przedmiotowego postępowania, nie została jemu skutecznie doręczona, zobowiązany nie posiada więc najprawdopodobniej żadnej wiedzy o toczącym się postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095).
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca poddała kontroli sądowej decyzję WINB z dnia [...] października 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję PINB z dnia [...] lipca 2022 r., mocą której organ I instancji nakazał O. Z. dokonać rozbiórki samowolnie wzniesionego budynku garażowego o wymiarach 5,40 x 6,0 m i wysokości 2,66 m wybudowanego na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości W. Z., gm. B. K..
Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 49e pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie.
W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że zabudowa na wskazanej działce powstała samowolnie, to znaczy nie uzyskano na jej budowę pozwolenia na budowę ani nie dokonano zgłoszenia.
W konsekwencji organy prawidłowo podjęły próbę weryfikacji warunków ewentualnej legalizacji stwierdzonej samowoli. Regulacja skutków samowoli budowlanych jest konsekwencją obowiązującej w Prawie budowlanym generalnej zasady, wyrażonej w art. 28, przewidującej, że roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, z wyjątkami przewidzianymi w art. 29-31.
W takiej sytuacji kontrola legalności działań organów nadzoru winna rozpocząć się od sprawdzenia prawidłowości dokonanej kwalifikacji prawnobudowlanej obiektu powstałego samowolnie.
Wskazać bowiem należy, że w sytuacji samowoli budowlanej najistotniejszą kwestią jest jej kwalifikacja prawnobudowlana i ocena z punktu widzenia wymogów Prawa budowlanego. Sankcjonowanie samowoli budowlanej musi być adekwatne do jej charakteru i czasu jej powstania. Ocena, czy miała miejsce samowola budowlana dokonywana jest zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie jej dokonania, a ocena prawna tego stanu musi być każdorazowo determinowana przez przepisy obowiązujące w dacie przeprowadzenia ostatnich robót budowlanych, które składały się na aktualną konstrukcję i parametry takiego samowolnie pobudowanego obiektu (zob. wyrok NSA z 18 maja 2007 r., II OSK 782/06, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że sama okoliczność, czy dany obiekt stanowi samowolę budowlaną, podlega ocenie według przepisów z daty jego budowy (realizacji), natomiast możliwość legalizacji oceniana jest na datę wydawania decyzji w procedurze sanacyjnej (np. wyroki NSA z 29 września 2018 r. II OSK 109/18, z 23 lutego 2018 r. II OSK 1879/17 https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W sprawie, której przedmiotem jest ocena legalności zabudowy, istotne jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, albowiem pozwala to na dokonanie adekwatnej kwalifikacji prawnobudowlanej zabudowy, a następnie oceny, czy jej realizacja wymagała wcześniejszego zgłoszenia czy pozwolenia na budowę, czy też mamy do czynienia z zabudową niepodlegającą reglamentacji Prawa budowlanego. Wreszcie, prawidłowe ustalenia faktyczne determinują tryb i warunki legalizacji oraz wpływają na uwarunkowania ewentualnej rozbiórki, kształtując już na tym etapie sytuację prawną osoby działającej w warunkach samowoli.. W toku postępowania wyjaśniającego konieczne jest zatem szczegółowe scharakteryzowanie obiektu objętego działaniami kontrolnymi, w tym dokładne określenie jego parametrów oraz szczegółów konstrukcyjnych mających wpływ na kwalifikację jako określonego rodzaju obiektu budowlanego, tj. budynku, budowli, obiektu małej architektury bądź tymczasowego obiektu budowlanego.
Ze względu na charakter rozbiórki obiektu powstałego w wyniku samowoli, jako sankcji prawnej pociągającej za sobą najbardziej dotkliwe skutki faktyczne, jej zastosowanie wymaga wszechstronnych i niewątpliwych ustaleń oraz oceny stanu faktycznego niezbędnych do tego, aby inwestor, który z własnej winy znalazł się w sytuacji odbiegającej od wzorca normatywnego, mógł rzeczywiście skorzystać z dobrodziejstwa legalizacji oferowanej przez prawo.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy obu instancji, w tym organ odwoławczy w sposób wyraźny dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przedmiotem działań nadzorczych objęły finalny efekt działań budowlanych skarżącego. Z chronologii zdarzeń zaistniałych w odniesieniu do obiektu budowlanego wzniesionego na działce nr [...] wynika, że w 2016 r. skarżący wybudował budynek garażowy. Ustalenia te są bezsporne i nie są kwestionowane przez skarżącego. Ponadto w ocenie Sądu WINB prawidłowo ustalił, że przedmiotowy budynek garażowy wymagał przed jego realizacją dokonania zgłoszenia we właściwym organie administracji architektoniczno – budowlanej.
Poza tym zdaniem Sądu organy administracji prawidłowo przyjęły, że w sytuacji nieprzedłożenia wniosku o legalizację przedmiotowego garażu niemożliwym stało się prowadzenie dalszej procedury legalizacyjnej, a PINB był zobligowany nakazać rozbiórkę tego obiektu na podstawie art. 49e pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane.
Jednakże głównym punktem sporu zdaniem skarżącego jest skierowanie obowiązku rozbiórki garażu do niewłaściwego podmiotu ze względu m.in. na naruszenie art. 9, art. 10 K.p.a. W skardze zostało wywiedzione, że w świetle art. 28 K.p.a. za stronę postępowania powinni być uznani zarówno skarżący, jak i jego syn – właściciel nieruchomości O. Z..
Jednakże w ocenie Sądu, brak tytułu prawnego podmiotu do nieruchomości nie oznacza, że nie może stać się on adresatem obowiązków legalizacyjnych czy też zobowiązanym do rozbiórki.
W procesie legalizacji zaistniałej samowoli istotną kwestią jest skierowanie działań legalizacyjnych do właściwego podmiotu odpowiedzialnego za jej powstanie i uprawnionego do przywrócenia jej do stanu zgodnego z prawem. Normatywny katalog podmiotów zobowiązanych do wykonania nakazanych przez organ obowiązków legalizacyjnych określa art. 52 Prawa budowlanego stanowiąc, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, że obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Z dorobku orzecznictwa i doktryny wynika, że decyzje, o których mowa w art. 52, dotyczą samowoli budowlanych lub innych naruszeń przepisów prawa budowlanego, dlatego adresatem tych decyzji powinien być w pierwszym rzędzie inwestor. Inwestor bowiem jako jeden z uczestników procesu budowlanego (art. 17) jest odpowiedzialny za prawidłowe zorganizowanie procesu budowy (art. 18), on też jest adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę czy też podmiotem, który dokonuje zgłoszenia. Wskazanie przez ustawodawcę w art. 52 na pierwszym miejscu inwestora wynika również z tego, że inwestor w procesie inwestycyjno-budowlanym zajmuje kluczową pozycję. Inwestor jest odpowiedzialny za zorganizowanie procesu budowy i za zgodne z przepisami prawa jej prowadzenie od początku aż do zakończenia budowy (zob. A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, LEX/el. 2016 do art. 52). Stąd adresatem obowiązków mających doprowadzić obiekt powstały samowolnie do zgodności z prawem, w którego interesie w istocie organ nadzoru podejmuje działania zmierzające do legalizacji, w pierwszej kolejności powinien być inwestor, który w dacie działań legalizacyjnych pozostaje nadal w sytuacji, w której ma możliwość wykonania obowiązków i odniesie korzyści z legalizacji.
Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 3811/19 (Lex 3526963) w pierwszej kolejności nakaz rozbiórki powinien być skierowany do inwestora, który jest sprawcą samowoli budowlanej. Nie ulega wątpliwości, że pojęcie inwestora w rozumieniu art. 52 ustawy - Prawo budowlane oznacza w istocie sprawcę samowoli budowlanej, tym bardziej, że rozbiórka obiektu budowlanego jest likwidacją stanu niezgodnego z prawem. Pozostałe podmioty wymienione w tym przepisie powinny być adresatami nakazu rozbiórki dopiero wtedy, gdy skierowanie tego nakazu do inwestora z przyczyn faktycznych nie gwarantowałoby jego wykonania (zob. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2622/15; z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 628/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom WINB to PINB w swej decyzji z dnia [...] września 2021 r., [...] dokonał prawidłowej wykładni art. 52 Prawa budowlanego przyjmując, że nakaz rozbiórki może zostać skierowany również do inwestora niebędącego właścicielem nieruchomości, na której zrealizowano obiekt budowlany.
Tak więc w stanie faktycznym niniejszej sprawy adresatem nakazu rozbiórki powinien być inwestor robót budowlanych. Tym bardziej, że właściciel nieruchomości na terenie której wybudowano garaż jak podał skarżący w skardze ,,od szeregu lat przebywa poza granicami kraju - w [...]" i stąd utrudnione lub wręcz niemożliwe byłoby wymaganie od niego spełnienia obowiązku rozbiórki garażu. Dlatego organy administracji budowlanej ponownie rozpoznając sprawę ww. kwestię powinny mieć na uwadze.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) orzekł o uchyleniu zarówno zaskarżonej, jak też poprzedzającej je decyzji organu I instancji.
R. Owczarzak L. Tyliński A. Klotz