Pełny tekst orzeczenia II SA 979/02

II SA/Łd 565/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-12-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień /przewodniczący/
Barbara Rymaszewska
Renata Kubot-Szustowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Dnia 17 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Stępień, Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska, Asesor WSA: Renata Kubot-Szustowska (spr.), , Protokolant: asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2004 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody [..] z dnia [..] nr [..] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [..] z dnia [..], Nr[..]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnie- nia się wyroku; 3. zasądza od Wojewody [..] na rzecz K. B. kwotę 745 (siedemset czterdzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądo- wego.
Uzasadnienie
Decyzją nr [..] z dnia [..]. Starosta [..], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. i T. małżonkom H. pozwolenia na budowę, polegającą na adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na lokal gastronomiczno-rozrywkowy wraz z jego rozbudową oraz dobudową sklepu przemysłowego na działkach nr 7/1 i nr 8/1, przy ul. A w Ł. Zobowiązano jednocześnie inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie lokalu gastronomiczno-rozrywkowego oraz sklepu przemysłowego, wskazując, iż do wniosku o wydanie wspomnianego pozwolenia należy dołączyć prócz dokumentów wymienionych w art. 57 ustawy Prawo budowlane, również wyniki pomiarów hałasu wykonane w trakcie nocnego użytkowania lokalu przez Wojewódzką Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w Ł., oddział w Z.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w dniu 30.października 2002r. T. i R. małżonkowie H. wystąpili o udzielenie pozwolenia na adaptację istniejącego budynku gospodarczego na lokal gastronomiczno-rozrywkowy wraz z jego rozbudową oraz dobudowę sklepu przemysłowego na terenie nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A. W toku postępowania właściciel działki sąsiedniej, o geodezyjnym numerze 8/2 – K. B. złożył pismo, wyrażające swój sprzeciw wobec planowanej adaptacji budynku gospodarczego, podnosząc iż inwestycja ta jest nadmiernie uciążliwa dla mieszkańców budynku, przyległego do terenu nieruchomości, należącej do małżonków H.
Rozpatrując sprawę organ I instancji uznał, iż złożony projekt budowlany inwestycji jest kompletny i wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Projekt wspomniany uzyskał również pozytywne opinie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy oraz specjalisty do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Opinie wspomniane wydano m.in. w oparciu o orzeczenie techniczne, sporządzone przez rzeczoznawcę budowlanego na temat oceny poziomu hałasu i ewentualnych drgań, jakie mogą wystąpić w trakcie użytkowania pomieszczenia baru, sali bankietowej oraz sklepu przemysłowego w parterze budynku przy ul. A w Ł.
W ocenie organu, projekt zagospodarowania działki jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Ł oraz decyzją "Urzędu Miejskiego w Ł" o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [..]., jak również z przepisami techniczno-budowlanymi, ponieważ zachowane zostały odległości, określone w § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz. 140 ze zm.). Wybudowanie przy granicy działki sklepu branży przemysłowej, projektowane jest bezpośrednio przy istniejącym na działce nr 8/2 budynku mieszkalno-handlowym. W północnej ścianie budynku istniejącego nie ma otworów okiennych lub drzwiowych, a projektowany budynek jest od niego niższy.
Zdaniem organu, podnoszona przez K. B. "główna przyczyna sprzeciwu tj. hałas, związany z użytkowaniem lokalu gastronomiczno-rozrywkowego została wyeliminowana przez zastosowanie odpowiednich rozwiązań technicznych", zaś ich skuteczność zbadana zostanie podczas "pierwszego użytkowania lokalu", przeto brak było podstaw do "odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę".
Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył K. B., wnosząc o jego "całkowitą anulację i unieważnienie".
W uzasadnieniu wskazał, iż działka na terenie której położony jest rozbudowywany obiekt, znajduje się przy ul. N. w Ł, nie zaś przy ul. A. Jej wyodrębnienie geodezyjne nastąpiło w wyniku sądowego zniesienia współwłasności, zaś budynek gospodarczy, podlegający rozbudowie, został wniesiony przez inwestorów samowolnie w 1994r., na "fundamencie który poprzedni właściciel wykonał w celu wzmocnienia ścian i konstrukcji". Od lat również wnioskodawcy prowadzą w tymże obiekcie nielegalną działalność "w branży rozrywkowej", nie mając stosownych pozwoleń. Wskazał również, iż wbrew zawartym w projekcie zagospodarowania działki zapisom, otwory okienne znajdują się zarówno w ścianie zachodniej jak i północnej jego domu. Projektowany mur sklepu przemysłowego sięgał będzie "bezpośrednio" jego okien a "wysokością znacznie je przekraczał". Nieprawidłowe jest również usytuowanie budynku, ze względu na pozbawienie go "kanalizacji, która istniała przed zniesieniem współwłasności".
K. B. zakwestionował także zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywody, dotyczące "poziomu uciążliwości" inwestycji, podnosząc, iż od lat żyje w sąsiedztwie samowolnie prowadzonej przez inwestorów sali bankietowej. Wszelkie "badania" w zakresie natężenia hałasu czy drgań uznał za niemiarodajne, bowiem zlecone przez inwestora na podstawie nieprawdziwego projektu zagospodarowania działki, dodatkowo wskazując, iż nie jest możliwe normalne zamieszkiwanie w sąsiedztwie sali bankietowej, gdzie urządzane są "huczne imprezy".
Decyzją nr [..] z dnia [..]., Wojewoda [..], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego ("tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071") utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji, podnosząc w uzasadnieniu, iż "T. i R. H. przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę spełnili wymagania, wynikające z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.), zaś zamierzona do realizacji inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego a projekt budowlany został sporządzony "zgodnie z ustaleniami (...) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Sporna inwestycja posiada nadto opinie rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, "które są pozytywne i brak w nich uwag o tym, że inwestycja ta może być uciążliwa dla terenów sąsiednich". Inwestorzy uzyskali również pozytywną opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zawartą w postanowieniu z dnia [..]. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., zawartą w postanowieniu z dnia [..] Do wniosku o pozwolenie na budowę załączono również orzeczenie techniczne w sprawie oceny poziomu hałasu i ewentualnych drgań, jakie mogą wystąpić w trakcie użytkowania pomieszczeń baru, sali bankietowej oraz sklepu przemysłowego w parterze budynku, przy ul. G. w Ł., na działce o nr ewidencyjnym 7/2. Zalecenia zawarte w tymże orzeczeniu, dotyczące wykonania izolacji dźwiękochłonnej, zostały uwzględnione w projekcie budowlanym a ocena ich skuteczności będzie dokonana na etapie wystąpienia inwestorów o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, realizowanej inwestycji.
Odnosząc się do zarzutów odwołującego, organ II instancji wskazał, iż nie jest kompetentny do oceny "postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.", zaś "ustalenia organu nadzoru budowlanego są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej". Co się zaś tyczy uniemożliwienia odwołującemu korzystania ze studzienki kanalizacyjnej, organ podniósł, iż nie jest właściwy w tym przedmiocie, ponieważ inwestor pismem z dnia 2.maja 2002r. "zawiadomił Pana K. B. (...) o wypowiedzeniu ustnej umowy dotyczącej korzystania ze studzienki kanalizacyjnej oraz przeprowadzonej instalacji wodnej na jego terenie".
Wojewoda [..] wskazał również, iż w toku postępowania odwoławczego przeprowadzony został uzupełniający dowód z oględzin, celem ustalenia zasadności zarzutów odwołującego, dotyczących lokalizacji studzienki kanalizacyjnej i usytuowania okna w ścianie północnej, należącego doń budynku mieszkalnego.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył K. B., podnosząc, iż organ odwoławczy nie odniósł się w sposób należyty do zarzutów, sformułowanych przezeń w odwołaniu, czym naruszył "prawo administracyjne i prawo budowlane". Przytoczywszy je ponownie, wniósł o "szczegółowe i wnikliwe rozpatrzenie sprawy przez NSA, Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi.". Wskazał nadto, iż organy opieszale prowadząc postępowanie odwoławcze, utwierdziły go w przekonaniu o zasadności złożonego przezeń odwołania i "odrzuceniu decyzji". Zatem utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji stanowiło dlań zaskoczenie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [..] wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 9.lipca 2003r. oddalono wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W "piśmie uzupełniającym skargę" z dnia 25.lipca 2003r., pełnomocnik skarżącego wniósł "o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty [..] z dnia [..] w części zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na adaptację istniejącego budynku gospodarczego na lokal gastronomiczno-rozrywkowy", ponawiając jednocześnie i precyzując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 11.września 2003r., wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji. Do czasu rozpatrzenia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Na rozprawie w dniu 17.grudnia 2004r. pełnomocnik skarżącego ostatecznie sprecyzował stanowisko w sprawie wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) natomiast, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.) .
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa materialnego oraz normy procedury administracyjnej, w stopniu określonym w cytowanym przepisie.
Zgodnie z treścią art. 28 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.) roboty budowlane, co do zasady rozpocząć można jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Po myśli art. 33 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy natomiast, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przez przepisy szczególne. Projekt budowlany powinien zaś zawierać m.in. projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne. Projektując, należy uwzględnić w szczególności cechy danego obiektu, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych oraz rodzaj i specyfikę obiektu. (§ 7 ust. 1 obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3.listopada 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego – Dz.U. Nr 140, poz. 906)
W badanej sprawie wskazać należy, iż przedłożony projekt budowlany, warunków wskazanych wyżej nie spełnia. W części "inwentaryzacyjnej", uwzględnia bowiem samowolną zmianę sposobu użytkowania obiektu gospodarczego, podlegającego rozbudowie, co do którego, nakazano inwestorom przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania. Ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [..] nr [..] wynika, iż R. H. zobowiązany został "do przywrócenia funkcji gospodarczej budynku użytkowanego samowolnie na salę bankietową, na działce nr 8/1, położonej w Ł. przy ul. A".
Materiał dowodowy, zgromadzony przez organy, nie pozwala na ocenę czy decyzja wspomniana jest ostateczna oraz czy posiadała tenże walor w dacie orzeczenia przez organy architektoniczno-budowlane. Tym niemniej, co najmniej od 1996r. toczy się postępowanie, w przedmiocie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego, prowadzone najpierw przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Ł., później przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w tym mieście, zatem abstrahowanie od ustaleń poczynionych w tychże sprawach, uznać należy za naruszenie zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.).
Jakkolwiek bowiem, przepis art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane nakazuje wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jedynie w przypadku, gdy na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki, tym niemniej, zdaniem Sądu, nie jest możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, jeżeli prowadziłoby to do guasi legalizacji dokonanej uprzednio samowoli budowlanej.
Tymczasem w badanej sprawie, podstawowy zarzut skarżącego formułowany zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego, sprowadza się do twierdzenia, iż inwestorzy dopuścili się samowoli budowlanej. Zarzut wspomniany poparty jest, zgromadzonym w aktach administracyjnych materiałem dowodowym (decyzjami organów nadzoru budowlanego), którego niekompletność nie pozwala wszakże na jednoznaczną ocenę rozmiarów i charakteru wykonanych przez inwestorów w 1994r. (lub tez 1992r.) robót budowlanych. Niezrozumiała jest również rozbieżność w określeniu lokalizacji obiektu, podlegającego rozbudowie (ul. A, w decyzjach organów architektoniczno-budowlanych oraz ul.B, w decyzjach organów nadzoru budowlanego). Kwestii wspomnianych organy nie wyjaśniły, co zaskakuje tym bardziej, że zarówno w decyzji organu II instancji, jak i w odpowiedzi na skargę, mowa jest o "związaniu organów architektoniczno-budowlanych, stanowiskiem organów nadzoru budowlanego".
Trudno również odmówić racji zarzutom skargi, dotyczącym wadliwości przedłożonego projektu, ze względu na nieuwzględnienie w nim okien (lub też okna) w ścianie granicznej budynku skarżącego. Potwierdzenia zasadności powyższego zarzutu, dostarczyły przeprowadzone w toku postępowania odwoławczego oględziny terenu inwestycji, jednakże rozważań w tym przedmiocie brak w zaskarżonej decyzji.
Brak jest też możliwości oceny, czy fakt ten nie rzutuje na ocenę poprawności przyjętych w projekcie rozwiązań, dotyczących zabezpieczeń przeciwpożarowych i czy wspomniana zmiana nie wpłynie na treść opinii rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych. W tym miejscu wskazać również należy, iż w toku postępowania administracyjnego, zmianie uległy przepisy dotyczące warunków technicznych, jakim odpowiadać winny budynki i ich usytuowanie. Wprawdzie § 330 pkt 1 obowiązującego od 16.grudnia 2002r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.kwietnia 2002r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) pozwalał na stosowanie dotychczasowych przepisów, jeżeli przed dniem wejścia w życie tego aktu został złożony wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, opracowany na podstawie przepisów dotychczasowych, tym niemniej podkreślić należy, iż wątpliwości budzi również zgodność opracowanego projektu z treścią poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz. 140 ze zm.) np. w zakresie odporności ogniowej ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony sąsiedniej działki, określonej w § 270 ust. 2 w zw. z § 213 pkt 2 lit c tegoż rozporządzenia na 60 minut, w projekcie natomiast na 30 minut.
Jeżeli natomiast chodzi o podnoszony w skardze zarzut uniemożliwienia skarżącemu korzystania z kanalizacji na skutek likwidacji studzienki ściekowej, zlokalizowanej na terenie posesji inwestorów oraz nadmierne uciążliwości związane z hałasem i drganiami, związanymi z korzystaniem z obiektów o charakterze gastronomiczno-rozrywkowym, podkreślenia wymaga, iż po myśli art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 2 lit a oraz pkt 3 ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany należy tak projektować, aby zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, przez co należy rozumieć m.in. ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody i kanalizacji oraz ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje.
Nawet jeżeli "instalacja wodna i kanalizacyjna", znajduje się na terenie nieruchomości inwestorów, nie oznacza to, iż mogą nią swobodnie dysponować (np. zasypując ją). Co do zasady pozostaje ona bowiem własnością przedsiębiorstwa wodociągowego i kanalizacyjnego, jeżeli wchodzi w jego skład (art. 49 ustawy z dnia 23.kwietnia 1964r. kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).
Na marginesie już zatem jedynie podnieść należy, iż oświadczenie woli złożone innej osobie (np. wypowiedzenie umowy) jest złożone nie z chwilą jego sformułowania, lecz w momencie, gdy dotrze do adresata, w taki sposób, że może on zapoznać się z jego treścią (art. 61 § 1 k.c.). Zatem załączenie do akt sprawy kserokopii pisma R. H. z dnia 2.maja 2002r., (niezależnie od uczynionych wyżej zastrzeżeń), wobec oświadczenia skarżącego, iż pismo wspomniane nie zostało mu doręczone, nie może stanowić dowodu skutecznego rozwiązania jakiejkolwiek umowy, łączącej strony.
Ponadto, obciążenie nieruchomości na rzecz właściciela innej nieruchomości (lub tez osoby fizycznej) prawem, którego treść polega bądź na tym, że właściciel nieruchomości władnącej (lub osoba fizyczna) może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, bądź na tym, że właściciel nieruchomości obciążonej zostaje ograniczony w możności dokonywania w stosunku do niej określonych działań, bądź też na tym, że właścicielowi nieruchomości obciążonej nie wolno wykonywać określonych uprawnień, które mu względem nieruchomości władnącej przysługują na podstawie przepisów o treści i wykonywaniu własności, dokonuje się poprzez ustanowienie służebności (gruntowej – art. 285 § 1 lub osobistej – art. 296 k.c.), która jest stosunkiem rzeczowym, nie zaś obligacyjnym, przez co nie jest możliwe jej "wypowiedzenie".
Ustanowienie służebności wymaga formy aktu notarialnego (art. 245 § 2 k.c.), i choć jest to zagadnienie stosunków cywilnoprawnych pomiędzy sąsiadami, treść pisma R. H. z dnia 2.maja 2002r. sugeruje, iż oświadczenie w tej formie zostało złożone w 1993r.
Co się natomiast tyczy ochrony przed nadmiernym hałasem i drganiami, podkreślenia wymaga, iż warunki techniczne, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, zarówno obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz w dacie wszczęcia postępowania, szczegółowo kwestię wspomnianą regulują (w §§ 323-327 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.kwietnia 2002r. oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.grudnia 1994r.), wprowadzając generalny obowiązek ochrony przed hałasem, pochodzącym z zewnątrz, pomieszczeń w budynkach mieszkalnych. Kwestia wspomniana wymagała szczegółowej analizy, której brak w zaskarżonej decyzji. Proste odwołanie się do przedłożonej przez inwestora oceny technicznej, nie spełnia wymogów prawidłowego uzasadnienia orzeczenia, określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
Na koniec wskazać należy również, iż prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi , wydanym sprawie o sygn.akt II SA 979/02, uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [..] nr [..] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy Ł. z dnia [..], nr [..] w przedmiocie ustalenia, na wniosek T. i R. małżonków H., warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie sali bankietowej oraz dobudowie sklepu branży przemysłowej, zlokalizowanej na terenie nieruchomości, położonej w Ł., przy ul. B u zbiegu z ul. A.
Faktem jest, że wskazany wyżej wyrok, ogłoszony został po wydaniu zaskarżonej decyzji, zaś rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [..], na którym oparły się organy architektoniczno-budowlane, było w dacie orzekania przezeń, ostateczne. Tym niemniej, choć ocena legalności, dokonywana jest przez sąd administracyjny, co do zasady, według stanu prawnego i faktycznego, istniejącego w dacie orzekania przez organy, w pewnych wypadkach sąd ten obowiązany jest uwzględniać zmiany stanu faktycznego, dokonane po tej dacie.
Nie można bowiem abstrahować od faktu, że po uchyleniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w sprawie o sygn.akt II SA 979/02, odpadła jedna z podstaw faktycznych rozstrzygnięcia przez organy, w badanej sprawie.
Biorąc pod uwagę wskazane wyżej naruszenia prawa materialnego oraz przepisów procedury administracyjnej, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c p.s.a. w zw. z art. 135 p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją orzeczenie organu I instancji.
Po myśli art. 152 p.s.a. natomiast, rozstrzygnięto w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, do czasu uprawomocnienia się wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11.maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z 97 § 2 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), w zakresie uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego, oraz na podstawie art. 200 p.s.a. w części, dotyczącej zastępstwa prawnego, określając kwotę należnego, pełnomocnikowi skarżącego, wynagrodzenia po myśli § 18 ust. 1 pkt 1 lit c w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).