II SA 4081/03

II SA 4081/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Robotowska
Maria Jagielska /przewodniczący/
Pamela Kuraś-Dębecka /sprawozdawca/
Sygn. powiązane
I OSK 430/05 - Postanowienie NSA z 2005-12-22
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA /spr./ Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2004r. sprawy ze skargi M. Spółki z o. o. w S. na z dnia [...] września 2003r. nr [...] w przedmiocie obciążenia karą pieniężną w części co do kwoty 15.000 zł. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] maja 2003r. w zaskarżonej części, 2. stwierdza, że uchylone decyzję nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od na rzecz M. Spółki z o. o. w S. kwotę 450 zł /czterysta pięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2003 r. ,stwierdzono ,że zatrzymany pojazd [...] nr.rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr. rej. [...] jest zarejestrowany w Niemczech i przewozi ładunek o masie 30.000 kg. z kopalni [...] do betoniarni [...] w [...], zaś kierowca nie posiadał zezwolenia na przewóz kabotażowy oraz wykresówki za ostatni dzień poprzedniego tygodnia , w którym prowadził pojazd.
Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na M. Spółkę z o.o. karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za wykonywanie przewozu kabotażowego bez wymaganego zezwolenia jako podstawę wymierzenia kary przyjmując przepis art. 19 ust. 1 ,art.29 ust. 1 art. 92 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2002 r. o transporcie drogowym / Dz.U. Nr. 125 , poz. 1371 ,Dz.U.Nr.25 poz. 253,Dz.U.Nr.89 poz.804/ oraz lp. 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym/ Dz. U Nr.115 ,poz. 999i Nr. 236 poz.1985 z późn.zm./
Ponadto w decyzji tej w oparciu o art. 92 ust. 1 pkt. 10 cytowanej ustawy o transporcie drogowym i art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia o czasie pracy kierowców /Dz.U.Nr.123 poz.1354 oraz z 2002 r. Nr.155 poz.1286/ nałożono na Spółkę karę w wysokości 500 złotych za nieokazanie przez kierowcę wykresówki z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju za bieżący tydzień i za ostatni dzień , w którym kierowca prowadził pojazd.
Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 15.000 zł za wykonywanie przewozu kabotażowego bez wymaganego zezwolenia. W odwołaniu podnosiła ,że kontrolowany pojazd został wprowadzony na polski obszar celny zgodnie z prawem i dopuszczony do ruchu , znajdował się w posiadaniu Spółki na podstawie umowy najmu zawartej w dniu [...] lutego 2003 r. z R. GmbH w B., pojazd był prowadzony przez kierowcę posiadającego obywatelstwo polskie i wykorzystywany do prowadzenia działalności na potrzeby własne Spółki , zaś zarejestrowanie pojazdu , nawet czasowe nie było możliwe z uwag na fakt ,że Spółka była jedynie najemcą pojazdu.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując ,że art. 4 pkt. 12 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podaje precyzyjną definicję przewozu kabotażowego jako przewozu wykonywanego pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscowościami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej , zaś przepis art. 29 ust. 1 tej ustawy wymaga w takiej sytuacji uzyskania przez zagranicznego przewoźnika zezwolenia od ministra właściwego do spraw transportu.
W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor powołał się także na stanowisko Ministra Infrastruktury zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2003 r. będące odpowiedzią na zapytanie , skierowane przez Głównego Inspektora w kwestii rzeczowej interpretacji
przepisów art. 92 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy o transporcie drogowym w związku z zaistniałym stanem faktycznym.
Z uzyskanej odpowiedzi od Ministra wynika ,że przedmiotowy przewóz należy zakwalifikować jako przewóz kabotażowy a zatem nałożona kara była w tym przypadku właściwa.
W skardze strona wnosi o uchylenie decyzji Głównego Inspektora o nałożeniu kary w wysokości 15.000 zł. zarzucając tej decyzji naruszenie przepisów art. 29 st.1 i art. 92 ust. 1 pkt.2 i 3 ustawy o transporcie drogowym. Oprócz argumentów przedstawionych w odwołaniu skarżący wskazuje ,że przepis art. 29 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie ma do niej zastosowania bowiem Spółka nie jest zagranicznym przewoźnikiem ale Spółką zarejestrowaną w Polsce. Natomiast okoliczność ,że skarżąca posługiwała się przy wykonywaniu działalności na potrzeby własne pojazdami zarejestrowanymi za granicą nie stanowiło naruszenia przepisów ustawy , a w konsekwencji nie mogło być podstawą do wymierzenia kary pieniężnej.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Nie zgodził się z twierdzeniami skarżącego ,że przewóz wykonywany przez krajowego przedsiębiorcę pojazdem zarejestrowanym za granicą nie jest kabotażem , a ponadto powołując się na przepis art. 73 ust. 5 ustawy prawo o ruchu drogowym wskazał ,że strona nie przedstawiła decyzji odmawiającej jej zarejestrowania pojazdu w Polsce , zaś uznanie za dopuszczalne wykonywania przewozów krajowych przez polskich przedsiębiorców pojazdami zarejestrowanymi za granicą mogłoby prowadzić do łatwego obchodzenia prawa w tym zakresie.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U.Nr.153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej ,przy czym w świetle przepisu & 2 powołanego artykułu ,kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem ,jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Analizując pod tym kątem zaskarżoną decyzję w zakresie nałożonej kary pieniężnej w kwocie 15.000 zł Sąd uznał ,że skarga jest zasadna.
Wbrew twierdzeniom organu powoływane w decyzjach przepisy ustawy o transporcie drogowym nie dają wystarczających podstaw do przyjęcia , że wykonywany przez M. Sp. z o.o. przewóz wymagał zezwolenia.
Co prawda należy podzielić stanowisko organu ,iż zakwestionowany przewóz mieści się w ustawowej definicji przewozu kabotażowego z art. 4 pkt. 12 ustawy o transporcie drogowym gdyż był wykonywany pojazdem zarejestrowanym za granicą między miejscami położonymi w RP.
Jednakże nie każdy przewóz kabotażowy wymaga uzyskania zezwolenia.
Stosownie do treści art. 29 ust. 1 cytowanej ustawy zezwolenia wymaga jedynie przewóz kabotażowy wykonywany przez przewoźnika zagranicznego , co uszło uwadze organu. Przepis art. 4 w pkt.16 definiuje pojęcie zagranicznego przewoźnika drogowego , zaś niewątpliwie skarżący jako spółka zarejestrowana w Polsce takim przewoźnikiem nie jest. Obowiązek uzyskana zezwolenia nałożony jest tylko na jedną grupę przewoźników tj. przewoźników zagranicznych. W tej sytuacji skoro ustawa nie nakłada takiego obowiązku
na innych przewoźników to nie można domniemywać jego istnienia.
Dodatkowo wskazać trzeba ,że w art. 92 ust.1 pkt. 3 ustawy o transporcie drogowym przewiduje się nałożenie kary pieniężnej za brak wymaganego zezwolenia na przewóz , który zaczyna się i kończy na terytorium RP pojazdem zarejestrowanym za granicą / kabotaż./. Oznacza to ,że karze podlega jedynie przewoźnik zagraniczny wykonujący przewóz kabotażowy na terytorium RP , bowiem od niego ,stosownie do art. 29 ust.1, ustawa wymaga uzyskania zezwolenia.
Z takiej redakcji omawianych wyżej przepisów wynika ,że pozostali przewoźnicy / w tym skarżący / mogą wykonywać przewóz bez konieczności uzyskiwania specjalnego zezwolenia na wykonywanie przewozu kabotażowego.
Analizując zatem zaskarżoną decyzję z punktu widzenia cytowanych wyżej przepisów prawa , skarga zasługuje na uwzględnienie , gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie
Z tych względów , Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art.145 § 1 pkt. 1 litera a prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr. 153 , poz.1270 / , orzekł jak w sentencji o kosztach rozstrzygając w oparciu o art. 200 i art. 209 p.p.s.a
Stosownie do art. 152 p.p.s.a. uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.