II SA 3372/03

II SA 3372/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki /sprawozdawca/
Ewa Frąckiewicz
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie: WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Andrzej Czarnecki /spr./ Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2004 r. sprawy ze skargi M. K. prowadzącego przedsiębiorstwo pod nazwą Przewóz Osób M. "M." M.K. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie: nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2003 r. został zatrzymany przez Inspekcję Transportu Drogowego w K. samochód Nr rej. [...] należący do M. K. prowadzącego przedsiębiorstwo pod nazwą Przewóz Osób M. "M." M.K. z siedzibą w M., kierowany przez właściciela. Inspekcja stwierdziła wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu drogowego w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125,poz. 1371 ze zm.) lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999 ze zm.), w związku z naruszeniem art. 18 ust. 1 i 2, art. 28 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ podał, iż przewóz był wykonywany bez wymaganego zezwolenia, ponieważ przedsiębiorca przedstawił kserokopię zezwolenia firmy "T." sp. z o.o. o nr [...] wydane przez Marszałka Województwa [...] w dniu [...] lipca 2000 r. na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób - przewozy nieregularne - oraz kserokopię uwierzytelnioną przez v-ce prezesa tej firmy - wypis [...] - z tego zezwolenia.
Od powyższej decyzji M.K. złożył odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania do wydania decyzji ostatecznej. Postanowieniem z dnia [...] maja 2003 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wstrzymał rygor natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, gdyż w dacie kontroli spełniał wszystkie wymagania do wykonywania krajowego przewozu osób w przewozach nieregularnych. Odwołujący się uważa, iż niezasadnie zastosowano do niego art. 18 ustawy o transporcie drogowym albowiem zgodnie z art. 103 tej ustawy posiadał uprawnienia na podstawie uprzednio obowiązującej ustawy, które zachowywały moc przez 2 lata od dnia wejścia w życie ustawy obecnie obowiązującej, do wykonywania powyższych przewozów.
Na dowód swoich twierdzeń skarżący przedłożył pismo spółki "T." z dnia [...] stycznia 2003 r., w którym jej v-ce prezes wyjaśnia, iż kontrolowany pojazd uzyskał wypis z zezwolenia nr [...] do zezwolenia nr [...] wydanego dla spółki na podstawie art. 6 i art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 ze zm.).
Jednoosobowa Spółka Zrzeszenia Transportu Prywatnego "T." sp. z o.o. została powołana przez Zrzeszenie Transportu Prywatnego na podstawie ustaleń dokonanych w trakcie pracy Zespołu do opracowania projektu ustawy w Ministerstwie Transportu i Gospodarki Morskiej oraz w Sejmowej Komisji Transportu i Łączności. Spółka występowała z wnioskami o udzielenie zezwoleń na pojazdy użyczane przez przewoźników i te były ważne łącznie z wykazem pojazdów. Ponieważ ani poprzednia ani obowiązująca ustawa nie określały sposobu potwierdzania tych wykazów, dlatego wykazy te były potwierdzane za zgodność przez v-ce prezesa spółki.
Z powyższych względów v-ce prezes spółki nie zgadza się z kwalifikacją prawna decyzji, gdyż posiadane przez spółkę zezwolenia nie są związane z art. 18 ustawy o transporcie drogowym lecz z uprzednio obowiązującą ustawą i zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zachowują moc przez dwa lata od dnia wejścia w życie tej ustawy. Nadto v-ce prezes podkreśla, iż
potwierdzeniem tego stanowiska jest także okoliczność zachowania ważności używanych przez spółkę urządzeń rejestrujących samoczynnie w samochodach prędkość jazdy oraz czas pracy i postoju do czasu wygaśnięcia ich terminów legalizacji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 ze zm.), art. 103 ust. 2, art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ administracji stwierdza, iż kontrolowany okazał w czasie kontroli zezwolenie nie wystawione na niego. Tym samym nie może powoływać się na art. 103 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym ponieważ z zezwolenia tego nie wynikało by to on przed wejściem w życie ustawy, na podstawie przepisów poprzednio obowiązujących, wykonywał działalność gospodarczą w zakresie nieregularnego przewozu osób.
W skardze na powyższą decyzje, złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, M.K. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zdaniem skarżącego posiadane zezwolenia okazane w czasie kontroli upoważniało go, zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, do wykonywania przewozu osób. Powoływanie się w protokóle kontroli i decyzji na naruszenie art. 18 ust. 1 i ust. 2, art. 28 oraz na art. 34 ustawy o transporcie drogowym jest zdaniem skarżącego nietrafne, gdyż nie wykonywał on przewozów regularnych, międzynarodowych ani na potrzeby własne. Nadto skarżący stwierdza, iż nie został właściwie pouczony o obowiązkach
wynikających z ustawy, co stało się przyczyną nałożenia kary, gdyż inspektor w trakcie kontroli nie żądał żadnych wyjaśnień dotyczących zezwolenia.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Organ ponownie wskazuje, iż kontrolowany nie posiadał zezwolenia wystawionego na jego nazwisku lub firmę, lecz legitymował się zezwoleniem na inny podmiot. W związku z tym uznano, iż zezwolenia nie posiadał, a więc nie może powoływać na okoliczności określone art. 103 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.
Odnosząc się do zarzutu niedoinformowania przedsiębiorcy o skutkach wynikających z ustawy, organ stwierdza, iż skarżący nie może tłumaczyć się nieznajomością prawa, w szczególności tego, które obowiązuje go w wykonywanej przez niego działalności.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;
Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:
- ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,
- ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,
- ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.
W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu
przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie tej ustawy.
Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.s.a.).
Skarga nie jest zasadna.
M.K. wykonywał transport drogowy w zakresie przewozu osób jako przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą pod nazwą Przewóz Osób M. "M." M. K., a nie jako pracownik lub wspólnik Jednoosobowej Spółki Zrzeszenia Transportu Prywatnego w K. "T.", która posiadała zezwolenie z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] wydane przez Marszałka Województwa [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób w przewozach nieregularnych.
Zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, transport drogowy to krajowy transport drogowy i międzynarodowy transport drogowy. Krajowy transport drogowy jest definiowany w art. 4 pkt 1 wymienionej wyżej ustawy jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi
w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił, między innymi, art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym określający, iż każe pieniężnej podlega ten, kto wykonuje transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób lub rzeczy.
Nie ulega więc żadnej wątpliwości, iż do transportu drogowego zalicza się przewóz osób (art. 4 pkt 1 i 3 w/w ustawy), na przewóz których wymagane jest zezwolenie (art. 92 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy).
Skarżący prowadząc działalność w zakresie wykonywania krajowego zarobkowego przewozu osób w przewozach nieregularnych posługiwał się zezwoleniem udzielonym innemu przedsiębiorcy i zauważyć należy, iż zezwolenia takiego udzielonego dla wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej nie posiadał, także przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
M.K. powołuje się na przywilej z art. 103 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym w przekonaniu, iż mógł korzystać z zezwolenia spółki T., gdyż jak twierdzi jego pojazd został oddany w użyczenie spółce. Twierdzeniu temu jednak skarżący sam zaprzeczył na rozprawie wyjaśniając, iż nie wykonywał przewozów jako pracownik spółki lecz pracował i wykonywał te przewozy na swoją rzecz (jako odrębny od Transportowca przedsiębiorca) i wyjaśnienia te znajdują pełne potwierdzenie w aktach sprawy.
M.K. zatrzymany do kontroli oświadczył się, nie jako pracownik spółki lecz jako przedsiębiorca wykonujący działalność pod nazwą Przewóz Osób M. "M." M. K.. Wnosząc skargę również określił siebie jako odrębny od spółki Transportowiec przedsiębiorca.
W tym miejscu można ubocznie zauważyć, iż sama umowa o użyczeniu pojazdu nie implikuje jeszcze prawa do wykonywania transportu na podstawie zezwolenia podmiotu biorącego pojazd w użyczenie. Albowiem warunkiem do korzystania z tego uprawnienia jest by wykonującym przewozy był adresat zezwolenia, a więc prowadzący pojazd musiałby być osobą poddaną kierownictwu posiadającego zezwolenie, czyli wykonywać przewozy w imieniu i na rzecz tego przedsiębiorcy. Tymczasem skarżący wykonywał transport we własnym imieniu i na własną rzecz jako odrębny przedsiębiorca.
Art. 103 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym stanowi, iż przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu osób mogą ją nadal wykonywać w dotychczasowym zakresie, na podstawie posiadanych uprawnień, przez okres 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Przepis ten wskazuje na konieczność legitymowania się przez przewoźnika zezwoleniem wydanym przed wejściem w życie ustawy. Skarżący zezwolenia takiego na własną działalność nie posiadał, a tym samym nie mógł skorzystać z powołanego przepisu.
Uwadze Sądu nie uszło, iż zaskarżona decyzja powołała się między innymi na art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 ze zm.), która została uchylona ustawą o transporcie drogowym z dniem 1 stycznia 2002 r., oraz, że w decyzji I instancji w opisie naruszeń nieprawidłowo wskazano art. 18 ust. 1 i 2, art. 28 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.
Jednakże, w świetle powołanych w zaskarżonej decyzji innych, a wymienionych wyżej przepisów, uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy.
Naliczenie wysokości kary prawidłowo oparto na lp. 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999 ze zm.), który to akt normatywny obowiązywał w dacie wydania obu decyzji
bowiem został uchylony z dniem 28 września 2003 r. ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452)
W tych warunkach Wojewódzki Sąd administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.