II SA 2491/03

II SA 2491/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Grażyna Śliwińska
Maria Jagielska /przewodniczący/
Sygn. powiązane
I OSK 76/05 - Postanowienie NSA z 2005-10-11
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędziowie: Sędzia WSA Maria Jagielska WSA Grażyna Śliwińska Asesor WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant: Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2004 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo Usługowego G. spółka jawna z C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2003r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty skargę oddala
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2003r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2002r. o nałożeniu na skarżącego - P.P.H.U. "G." Sp. J. z C. kary pieniężnej w wysokości 4000 zł za przejazd po drogach krajowych bez dowodu uiszczenia opłaty.
Główny Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że podczas kontroli wykonywanego przez skarżącego w dniu [...] grudnia 2002 r. przewozu pojazdem o nr. rej. [...] na drodze krajowej nr [...] stwierdzono wykonywanie przewozu, podczas którego prowadzący pojazd będący własnością skarżącego przedstawił do kontroli kartę opłaty drogowej z terminem ważności, który rozpoczynał bieg [...] grudnia 2002 r. Ten stan faktyczny zakwalifikowano jako wykonywanie przewozu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Biorąc pod uwagę powyższe wymierzono skarżącemu karę pieniężną w wysokości 4 000 zł. w oparciu o art. 92 ust. l pkt. 6 ww. ustawy i Lp. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. Nr 115, poz.999).
W skardze, skarżący nie kwestionuje ustalonego stanu faktycznego, podnosi natomiast, że stroną postępowania nie jest przedsiębiorca wykonujący przewóz, lecz kierowca przedsiębiorcy i to on powinien być adresatem decyzji. Ponadto zarzuca niekonstytucyjność rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości kar pieniężnych. Wskazując, iż doszło do naruszenia elementarnych zasad postępowania poprzez wydanie decyzji w stosunku do podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu, zasad współżycia społecznego wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wskazując, że skarga nie jest zasadna. Powołując się na przepis art. 42 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wskazano, że to na przedsiębiorców wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne nałożono, obowiązek ponoszenia opłat za przejazd pojazdem samochodowym po drogach krajowych. W ocenie organu zakres podmiotowy tego przepisu jest jasny i wynika
z niego, że zobowiązanym do uiszczania opłaty jest przedsiębiorca. Zdaniem organu wyżej opisanemu zobowiązaniu odpowiada, ustanowiony w art. 87 ust.l ustawy, obowiązek wyposażenia kierowcy przez przedsiębiorcę m.in. w dowód uiszczenia opłaty drogowej, przez który rozumieć należy prawidłowo wypełnioną kartę opłaty drogowej. Powołując się na powyższe wnoszono o oddalenie skargi
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:
ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwana ustawą o u.s.a.,
ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a.,
ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), zwana ustawą p.w.u.p.
Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne.
W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia z dnia [...] grudnia 2002r. nie naruszają prawa.
Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001, Nr 125, poz.1371,
z póź.zm) - ustawa o transporcie drogowym. Zgodnie z przepisem art. 42 ust.1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby
własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Przepis art. 92 pkt. 1. ppkt.6 ustawa o transporcie drogowym wskazuje, że kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 15.000 zł. Zgodnie z pkt.2 cytowanego przepisu Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokości kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. 1, zróżnicowane w zależności od ich rodzaju i społeczno-gospodarczej szkodliwości.
Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. z 2002, Nr 115, poz.999, z póź.zm) przewidują w lp.6 załącznika do rozporządzenia, wysokość kary wymierzanej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i w tym zakresie mieszczą się w dopuszczalnej ustawą o transporcie drogowym wysokości (art. 92 pkt. 1. ppkt.6 ). Z tego też powodu zarzut niekonstytucyjności zastosowanego przepisu rozporządzenia nie może być podzielony przez Sąd.
Sposób uiszczania tych opłat określono w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 150, póz. 1684 ze zm.). Z § 5 ust.6 tego rozporządzenia wynika, iż dowodem uiszczenia opłaty jest prawidłowo wypełniona karta opłaty drogowej. Obligatoryjnym elementem podlegającym wpisaniu na karcie siedmiodniowej jest m.in. oznaczenie daty, w której termin ważności karty rozpoczyna bieg (§5 ust.3 i 4 rozporządzenia).
Bezspornym jest, że skarżący określił termin wykonywania transportu na dzień [...] grudnia 2002 r., podczas gdy kontrola miała miejsce dzień wcześniej tj. [...] grudnia 2002 r. W chwili kontroli nie przedstawiono innego dokumentu potwierdzającego wniesienie należnej opłaty. Prawidłowo zatem organ uznał, iż opłata nie została uiszczona za przejazd dokonywany w dniu kontroli, skoro skarżący właściwego dowodu na wniesienie opłaty nie przedstawił.
W ocenie Sądu z powołanych wyżej przepisów wynika wprost, że sankcje w nich opisane odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Osobami takimi nie są kierowcy przedsiębiorcy, jak twierdzi skarżący, lecz przedsiębiorca. Tak więc kontrolowanym w rozumieniu art.
93 ust.1 ustawy nie jest kierowca przedsiębiorcy, lecz przedsiębiorca, i to on jest stroną postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest wymierzenie kary pieniężnej. Przedmiotem kontroli w tym konkretnym wypadku było m.in. wypełnienie przez przedsiębiorcę obowiązków określonych w art. 42 ust.1 i 87 ust.1 ustawy. Natomiast ujawniona w czasie kontroli kwestia niedopełnienia wymogów formalnych przez prowadzącego pojazd nie ma znaczenia dla oceny naruszenia powołanych wyżej przepisów, bowiem sposób organizowania pracy jest
poza zakresem oceny organów administracji. Tak więc w ocenie Sądu próba przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej z przedsiębiorcy na kierowcę nie może być zaakceptowana.
Zdaniem Sądu należy uznać, iż w dniu kontroli tj. [...] grudnia 2002r. skarżący jako przedsiębiorca wykonywał przewóz po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i z tego powodu na podstawie powołanych przepisów organ prawidłowo wymierzył karę.
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekła jak w sentencji.