II SA 2117/02

II SA 2117/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-02-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-06-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bronisław Szydło /sprawozdawca/
Jacek Fronczyk
Małgorzata Borowiec /przewodniczący/
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędziowie Asesor WSA Jacek Fronczyk, WSA Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2004 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2002 r., odmówił etatowemu funkcjonariuszowi policji A. Z. wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany, w latach 1998-2001 r., urlop wypoczynkowy, na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58).
Komendant Główny Policji zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R.. W uzasadnieniu podał, że żądanie skarżącego jest pozbawione podstaw prawnych. Brak bowiem podstawy prawnej do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany zaległy urlop wypoczynkowy, funkcjonariuszowi policji pozostającemu w czynnej służbie. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o Policji, umożliwia wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy funkcjonariuszowi, z którym rozwiązano stosunek służbowy. Skoro więc, skarżący nadal pełni służbę w Policji, istniały przesłanki do odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystania zaległego urlopu wypoczynkowego.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. Ż. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucił decyzji Komendanta Głównego Policji rażące naruszenie prawa poprzez:
─ wadliwe zastosowanie podstawy prawnej przy odmowie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, tj. art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, co wyczerpuje przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa,
─ naruszenie zasady prawdy obiektywnej – art. 7 kpa, zasady zaufania – art. 8 kpa,
─ nienależytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych – art. 9 kpa oraz art. 12 kpa,
─ naruszenie prawa materialnego – art. 82 ust. 1 i art. 84 ust. 4 powołanej ustawy o Policji, a także art. 155 i art. 171 § 1 kpa.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę, pod względem zgodności z prawem, zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.
Sądowa kontrola decyzji jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew zarzutom skarżącego, organy obu instancji prawidłowo uznały brak podstaw prawnych do wypłaty skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany zaległy urlop wypoczynkowy.
Z art. 114 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o Policji wynika, iż warunkiem przyznania policjantowi ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop jest zwolnienie ze służby.
W rozpatrywanej sprawie warunek ten nie został spełniony. Skarżący bowiem nadal pełni służbę w Policji, a bez znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia sprawy jest podnoszona przez niego okoliczność, że do dnia 14 kwietnia 2001 r. pełnił służbę etatowego funkcjonariusza w Komendzie Wojewódzkiej Policji w R., a od 15 kwietnia 2001 r. w Komendzie Miejskiej Policji w O..
Nietrafne są również kolejne zarzuty zawarte w skardze, które generalnie sprowadzają się do naruszenia art. 7 kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności warunkujących podjęcie decyzji o odmowie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
Nie zachodzi również zarzucone naruszenie prawa materialnego – art. 82 ust. 1 i art. 83 ust. 4 powołanej ustawy o Policji, bowiem – wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego, niewykorzystany do 31 marca następnego roku urlop wypoczynkowy, nie ulega przepadkowi, kumuluje się z prawem wykorzystania przez policjanta w następnych latach służby – jako urlopu wypoczynkowego zaległego.
Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia postanowień art. 155 i art. 175 § 1 Kodeksu Pracy, należy stwierdzić, że i w tym zakresie zarzut nie jest trafny, bowiem powołana ustawa o Policji, w sprawach w niej nieuregulowanych w zakresie dotyczącym prawa do urlopu wypoczynkowego funkcjonariuszy, nie odsyła do uregulowań zawartych w Kodeksie Pracy.
Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa, w szczególności z jej uzasadnienia wynika, na jakiej podstawie faktycznej (skarżący nadal pełni służbę w Policji) i prawnej (art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji) organ policyjny podjął decyzję o odmowie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany zaległy urlop wypoczynkowy.
W tym stanie sprawy, uznając że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło bez naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako nieuzasadnioną, oddalił.