II PZ 5/11

Sygn. akt II PZ 5/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 8 marca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Małgorzata Gersdorf 
SSN Halina Kiryło 
 
w sprawie z powództwa T. S. 
przeciwko Przedsiębiorstwu Handlu Artykułami Przemysłowymi i Tytoniowymi  
o odszkodowanie, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 8 marca 2011 r., 
na skutek zażalenia powoda na postanowienie zawarte w pkt II wyroku Sądu 
Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 2 grudnia 2010 r.,  
 
oddala zażalenie. 
 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 r., Sąd Okręgowy – Sąd Pracy oddalił (w 
pkt 
I) 
apelację 
strony 
pozwanej 
- 
Przedsiębiorstwa 
Handlu 
Artykułami 
Przemysłowymi i Tytoniowymi Spółki Jawnej od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu 
Pracy z dnia 14 września 2010 r., w sprawie z powództwa T. S. o odszkodowanie i 
(w pkt II) zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 240 zł tytułem zwrotu 
kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym. 
W zażaleniu od powyższego postanowienia - w przedmiocie kosztów 
zastępstwa procesowego (pkt II wyroku) - pełnomocnik powoda, zarzucając 
naruszenie prawa materialnego – § 12 ust. 2 pkt 2 w związku z § 6 pkt 5 i § 13 ust. 
1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w 

 
 
2 
sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa 
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, 
poz.1348 ze zm.) poprzez jego błędne zastosowanie i zasądzenie na rzecz powoda 
od strony pozwanej tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem 
drugiej instancji kwoty 240 zł, podczas gdy - w ocenie pełnomocnika - należało 
zasądzić kwotę 900 zł, wniósł o jego zmianę poprzez zasądzenie na rzecz powoda 
dalszej kwoty 660 zł oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kosztów 
postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według 
norm przepisanych.  
W ocenie pełnomocnika, zasądzona w przez Sąd drugiej instancji kwota 240 
zł nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach, a zgodnie z § 13 ust. 1 
pkt 1 oraz § 12 ust. 2 pkt 2 w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., z uwagi na wartość odszkodowania 
będącego przedmiotem postępowania, należało zasądzić kwotę 900 zł. 
 
Sąd Najwyższy zważył co następuje: 
Zażalenie jest nieuzasadnione. Przede wszystkim należy wskazać, iż Sąd 
drugiej instancji w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2010 r., w żaden sposób 
nie uzasadnił swojego rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania, jednak 
brak ten (niazakwestionowany w zarzutach zażalenia) - w ocenie Sądu 
Najwyższego 
– 
nie 
uniemożliwia 
merytorycznego 
rozpoznania 
i 
oceny 
podniesionych w zażaleniu zarzutów. Przede wszystkim należy przypomnieć, że w 
powyższej sprawie Sądy obu instancji orzekały o zasadności żądania zasądzenia 
od strony pozwanej (pracodawcy) na rzecz powoda odszkodowania wynikającego z 
nieuzasadnionego wypowiedzenia powodowi umowy o pracę zawartej na czas 
nieokreślony, w oparciu o art. 45 § 1 w związku z art. 471 k.p. Ze względu na 
materię tego sporu, dla określenia wysokości opłat za czynności adwokata w takiej 
sprawie, 
przesądzające 
znaczenie 
ma 
uchwała 
siedmiu 
sędziów 
Sądu 
Najwyższego z dnia 24 lutego 2011 r., I PZP 6/10 (niepublikowana), mającą moc 
zasady prawnej, w której stwierdzono, iż podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za 
czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku pracy o 
odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p., stanowi 

 
 
3 
stawka minimalna określona w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra 
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
adwokackie [... ]. Mimo, że uchwała ta wprost odnosi się do opłaty za czynności 
adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku pracy o 
odszkodowanie, będące jednym z uprawnień pracownika w razie niezgodnego z 
prawem rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia, to 
jednak niewątpliwie znajduje ona zastosowanie także do takich opłat w sprawie 
uprawnień pracownika w razie nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem 
wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę. Tym samym, wbrew zarzutom 
zażalenia - w sprawie nie znajdą zastosowania przepisy § 12 ust. 2 pkt 2 w związku 
z § 6 pkt 5 powołanego wyżej rozporządzenia. 
Tym się kierując, Sąd Najwyższy z mocy art. 398¹4 w związku z art. 394¹ § 3 
k.p.c. orzekł o oddaleniu zażalenia.