II PZ 27/10

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie strony pozwanej A. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Sądu Okręgowego w W. zawarte w pkt 2 sentencji wyroku z dnia 26 listopada 2009 r. Sprawa dotyczyła odszkodowania w kwocie 11.415 zł za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, dochodzonego przez R. B. Sąd Okręgowy, oddalając apelację powoda, zasądził od niego na rzecz pozwanego kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Rozstrzygnięcie o kosztach oparł na przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Sąd Okręgowy uznał, że wykładnia językowa § 11 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, która odrębnie traktuje sytuację dochodzenia uznania wypowiedzenia za bezskuteczne i sytuację dochodzenia odszkodowania, prowadzi do wniosków rażąco niesprawiedliwych i niespójnych. Zastosował wykładnię funkcjonalną, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z 2002 r., argumentując, że roszczenie o odszkodowanie jest substytutem roszczenia o przywrócenie do pracy i mają zbliżoną wartość. Strona pozwana w zażaleniu wniosła o zmianę postanowienia, domagając się zasądzenia wyższej kwoty kosztów zastępstwa procesowego, argumentując, że rozstrzygnięcie powinno być oparte na § 12 ust. 3 w związku z § 11 ust. 2 rozporządzenia, gdyż sprawa dotyczyła odszkodowania. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za zasadne. Zwrócił uwagę na błędy skarżącego w powoływaniu przepisów, ale stwierdził, że Sąd Okręgowy, mimo trafnej oceny językowej przepisów, odrzucił ją na rzecz wykładni funkcjonalnej, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z 2002 r. Sąd Najwyższy podkreślił, że uchwała ta miała znaczenie w okresie przejściowym po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2002 r., który stwierdził niezgodność poprzedniego rozporządzenia z Konstytucją. Obecnie obowiązujące rozporządzenie korzysta z domniemania zgodności z prawem, a jego przepisy, w tym § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, są jasne. Sąd Najwyższy wskazał, że sprawa o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia należy do kategorii spraw wymienionych w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, a nie w pkt 1. Podkreślił, że ustalenie wysokości stawek minimalnych w zależności od rodzaju sprawy należy do kompetencji prawodawcy, a skoro wykładnia gramatyczna przepisów jest jasna, nie ma podstaw do jej podważania. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający