II PZ 22/12

Sygn. akt II PZ 22/12 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 13 czerwca 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) 
SSN Beata Gudowska 
SSN Halina Kiryło (sprawozdawca) 
 
w sprawie z powództwa P. S. 
przeciwko Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad  
o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i premie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 czerwca 2012 r., 
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 28 marca 
2012 r., o nadaniu klauzuli wykonalności wyrokowi Sądu Apelacyjnego z dnia 22 
marca 2012 r. 
 
 
1. odrzuca zażalenie; 
2. zasądza od dłużnika Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i 
Autostrad na rzecz wierzyciela P. S. kwotę 120 (sto dwadzieścia) 
złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w 
postępowaniu zażaleniowym. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 22 
marca 2012 r. oddalił apelację Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad 
(dalej: GDDKiA) od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy w W. z dnia 22 

 
 
2 
października 2010 r., mocą którego zasądzono od pozwanej GDDKiA na rzecz 
powoda P. S. wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i kwotę 2.700 zł 
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, a ponadto zasądził od pozwanej 
na rzecz powoda kwotę 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w 
instancji odwoławczej. 
 
W dniu 28 marca 2012 r. Sąd Apelacyjny nadał klauzulę wykonalności 
powyższemu wyrokowi. 
 
Postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności zostało zaskarżone 
zażaleniem dłużnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenia 
art. 1060 k.p.c., polegające na nadaniu klauzuli wykonalności wskazanemu wyżej 
wyrokowi wbrew trybowi określonemu w art. 1060 k.p.c. Podnosząc ten zarzut 
żalący się wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a ponadto o 
wstrzymanie 
postępowania 
egzekucyjnego 
wszczętego 
przez 
Komornika 
Sądowego przy Sądzie Rejonowym w W. na podstawie wyroku Sądu Apelacyjnego 
opatrzonego klauzulą wykonalności, do czasu rozpoznania niniejszego zażalenia. 
 
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż zgodnie z art. 1060 § 1 k.p.c., 
jeżeli dłużnikiem jest Skarb Państwa, to wierzyciel – wskazując tytuł egzekucyjny – 
wzywa 
do 
spełnienia 
świadczenia 
bezpośrednio 
państwową 
jednostkę 
organizacyjną, z której działalnością wiąże się to świadczenie; jednostka ta jest 
obowiązana spełnić niezwłocznie świadczenie stwierdzone tytułem egzekucyjnym. 
W myśl art. 1060 § 2 k.p.c., dopiero jeżeli tytuł egzekucyjny, obejmujący należność 
pieniężną, nie zostanie wykonany w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia 
wezwania, o którym mowa w § 1, wierzyciel może wystąpić do sądu o nadanie 
tytułowi egzekucyjnemu klauzuli wykonalności w celu przeprowadzenia egzekucji z 
rachunku bankowego właściwej państwowej jednostki organizacyjnej dłużnika. Jak 
wywodzi żalący się, mimo, że w postępowaniu przed sądem w sprawie dotyczącej 
stosunku pracy stroną procesową jest państwowa jednostka organizacyjna, to 
dłużnikiem w zakresie należności wynikającej z prawomocnego wyroku sądu nie 
jest już ta jednostka, ale Skarb Państwa, w imieniu którego jednostka ta działa w 
obrocie prawnym. Jak dalej podkreślono, GDDKiA jako jednostka organizacyjna nie 
posiada żadnego majątku, z którego egzekucja mogłaby być prowadzona. Majątek 
bowiem, którym rozporządza GDDKiA, jest majątkiem Skarbu Państwa, a wszystkie 

 
 
3 
działania, które GDDKiA wykonuje w obrocie prawnym, są wykonywane w imieniu 
Skarbu Państwa. Konkludując żalący się stwierdził, iż Sąd Apelacyjny nie mógł 
nadać swemu wyrokowi z dnia 22 marca 2012 r. klauzuli wykonalności przed 
wykonaniem przez wierzyciela działań określonych w art. 1060 k.p.c. 
 
W odpowiedzi na zażalenie dłużnika, wierzyciel wniósł o oddalenie zażalenia 
i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od 
pozwanego (dłużnika) na rzecz powoda (wierzyciela) kosztów postępowania 
wszczętego zażaleniem. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie podlega odrzuceniu.  
 
Kodeks postępowania cywilnego ustanawia jednolity system zaskarżania 
orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych, opierający się na zasadzie 
dwuinstancyjności. Przeciwko prawomocnym orzeczeniom sądów drugiej instancji 
może być nadto skierowana do Sądu Najwyższego skarga kasacyjna (art. 3981 § 1 
k.p.c.), albo zażalenie (art. 3941 § 1 i § 2 k.p.c.), które to środki zaskarżenia mają 
nadzwyczajny charakter. Dopuszczalność poszczególnych środków odwoławczych 
lub innych środków zaskarżenia jest zatem wyczerpująco uregulowana w 
przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Ich wniesienie jest możliwe tylko 
wówczas, gdy akt ten dopuszcza oznaczony środek odwoławczy lub inny środek 
zaskarżenia. 
 
 Kwestię dopuszczalności wnoszenia do Sądu Najwyższego zażaleń normuje 
art. 3941 k.p.c. Instytucja zażalenia do Sądu Najwyższego podlega odrębnej od art. 
394 k.p.c. regulacji, ograniczającej ją do wypadków wymienionych w tymże 
przepisie. Powołany przepis wykładany jest więc restrykcyjnie w judykaturze 
(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2007 r., IV CZ 28/07, 
OSNC 2008 nr 2, poz. 29; z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZ 61/07, Biul. SN 2008 nr 
4, poz. 12; z dnia 15 lipca 2008 r., III UZ 3/08, LEX nr 497695; z dnia 7 
października 2009 r., III UZ 3/09, LEX nr 560877 i z dnia 20 stycznia 2010 r., II PZ 
29/09, LEX nr 577837). Zauważa się, że treść art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. nie pozostawia 
wątpliwości, że wyliczenie postanowień, na które przysługuje zażalenie do Sądu 

 
 
4 
Najwyższego, jest wyczerpujące (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 
maja 2011r., II PZ 8/11, LEX nr 1119589).  
W tym też kontekście należy analizować dopuszczalność zażalenia do Sądu 
Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji o nadaniu wyrokowi tego 
sądu klauzuli wykonalności.  
Warto podkreślić że postępowanie o nadanie tytułowi egzekucyjnemu 
klauzuli wykonalności należy do postępowania egzekucyjnego, a nie do 
postępowania rozpoznawczego. Zaskarżalność orzeczeń w tych postępowaniach 
nie jest tożsama. Zgodnie z art. 767⁴ § 1 k.p.c. zażalenie na postanowienie sądu 
wydane w postępowaniu egzekucyjnym przysługuje w wypadkach wskazanych w 
ustawie. Przepis art. 795 § 1 k.p.c. dopuszcza zaś zaskarżenie w drodze zażalenia 
postanowienia sądu w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności, jednak regulacja 
ta odnosi się tylko do postanowień sądu pierwszej instancji. Natomiast na 
postanowienia sądu drugiej instancji co do nadania klauzuli wykonalności zażalenie 
nie przysługuje. 
W świetle art. 394¹ § 1 i 2 oraz art. 767⁴ § 1 i art. 795 § 1 k.p.c. zażalenie na 
przedmiotowe postanowienie Sądu Apelacyjnego, jako niedopuszczalne, podlega 
odrzuceniu z mocy art. 398⁶ § 3 w związku z art. 394¹ § 3 k.p.c. O kosztach 
postępowania zażaleniowego rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1 i 3 w związku 
z art. 398²¹ w związku z art. 394¹ § 3 k.p.c.