II OZ 939/26

II OZ 939/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-08-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 46, 49, 57, 58, 73, 184, 197
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2026 r. sygn. akt IV SA/Wa 2718/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P.P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 28 sierpnia 2025 r., znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2026 r. sygn. akt IV SA/Wa 2718/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P.P. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 28 sierpnia 2025 r., znak sprawy [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i zwrócił skarżącemu wpis od skargi.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd podniósł, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało przesłane na adres skarżącego wskazany w skardze. Korespondencja, po dwukrotnym awizowaniu została zwrócona do Sądu jako niepodjęta w terminie i uznana za doręczoną 16 grudnia 2025 r. W związku z powyższym termin na uzupełnienie braku formalnego skargi upłynął z dniem 23 grudnia 2025 r. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie wykonał wezwania Sądu. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.
Zażaleniem P. P. zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do dalszego prowadzenia. W zażaleniu podniesiono, że skarżący nie otrzymał informacji o awizowaniu przesyłki sądowego zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ponadto zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast przepisy art. 46 § 2 pkt 1 lit. a i lit. b wskazują, że pismo strony powinno zawierać, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń oraz numeru PESEL wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.
W przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowane, że wniesiona na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 28 sierpnia 2025 r. skarga P.P. będąca pierwszym pismem w sprawie, nie spełniała wymogów formalnych. Skarżący nie wskazał w niej bowiem swojego numeru PESEL. W związku z powyższym, w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarżący został wezwany do uzupełnienia ww. braku skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwania te skutecznie doręczono skarżącemu - w trybie art. 73 p.p.s.a. - dnia 16 grudnia 2025 r., a zatem termin do uzupełnienia przedmiotowego braku upływał skarżącemu z dniem 23 grudnia 2025 r. Jak wynika natomiast z akt sprawy, termin ten upłynął bezskutecznie. W tej sytuacji obowiązkiem Sądu było odrzucenie skargi jako pisma, którego braków formalnych strona nie uzupełniła w terminie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Odnośnie natomiast podnoszonych w zażaleniu okoliczności wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, z uwagi na niemożność doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej ww. wezwania w sposób bezpośredni, przesyłka je zawierająca została pozostawiona we wskazanej na potwierdzeniu odbioru placówce pocztowej, o czym w dniu 2 grudnia 2025 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego (k. 22 akt sądowych). Kolejne zawiadomienie o możliwości odebrania przesyłki – jak wynika z adnotacji na kopercie - zostało pozostawione w dniu 10 grudnia 2025 r., a zwrot nastąpił w dniu 18 grudnia 2025 r. z uwagi na niepodjęcie przesyłki z placówki pocztowej.
Przepis art. 73 p.p.s.a. dla przyjęcia tzw. "fikcji doręczenia" wymaga, by w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo złożyć na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2, zgodnie z którym "Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe". W przypadku niepodjęcia pisma w terminie o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej lub urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4 omawianego przepisu).
Wobec zatem dopełnienia wymogów z art. 73 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że przedmiotowa korespondencja została doręczona skarżącemu w trybie ww. przepisu w dniu 16 grudnia 2025 r. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Samo wskazanie przez skarżącego, że zawiadomienia (tzw. awiza) mogły nie być w przedmiotowej sprawie pozostawione w jego oddawczej skrzynce pocztowej, nie mogło skutecznie obalić tego domniemania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.