II OZ 639/26

II OZ 639/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-06-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-05-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2093/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2026-03-03
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone zarządzenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 29, 49, 185, 197, 198, 232
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 47, 78
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2093/25 w przedmiocie pozostawienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku bez rozpoznania w sprawie ze skargi X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych postanawia: 1. uchylić zaskarżone zarządzenie; 2. zwrócić X sp. z o.o. z siedzibą w [...] ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od zażalenia.
Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2093/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek X sp. z o.o. z siedzibą w [...] o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2026 r.
Uzasadniając powyższe zarządzenie Sąd wskazał, że w ustawowym terminie profesjonalny pełnomocnik radca prawny K. K. zgłosiła w imieniu skarżącej Spółki wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku. Do wniosku nie zostało dołączone pełnomocnictwo, z którego wynikałoby, że wymieniony pełnomocnik jest predestynowany do wystąpienia z takim wnioskiem w imieniu skarżącej. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 12 marca 2026 r. Przewodniczący Wydziału wezwał ww. pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego wniosku o sporządzenie uzasadnienia poprzez nadesłanie – w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania – pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej. W dniu 3 kwietnia 2026 r. pełnomocnik nadesłał pełnomocnictwo opatrzone datą 17 grudnia 2025 r. i podpisem M.P. – członka Zarządu Spółki skarżącej oraz pełny odpis KRS Spółki. Sąd zauważył, że jak wynika z załączonego do pełnomocnictwa odpisu pełnego KRS, pełnomocnictwo to nie odpowiada informacjom zawartym w dziale 2 KRS w zakresie reprezentacji Spółki. Z działu tego wynika bowiem, że w przypadku Zarządu wieloosobowego do składania oświadczeń w imieniu Spółki wymagane jest współdziałania dwóch członków Zarządu lub jednego członka Zarządu łącznie z prokurentem. Z KRS-u skarżącej Spółki wynika, że Zarząd Spółki jest wieloosobowy a zatem do udzielenia pełnomocnictwa wymagane było współdziałanie dwóch członków Zarządu lub jednego członka Zarządu łącznie z prokurentem. Tymczasem z nadesłanego pełnomocnictwa wynika, że zostało ono udzielone jedynie przez jednego członka Zarządu – M. P., a więc niezgodnie ze sposobem reprezentacji wykazanym w dziale 2 KRS. Zdaniem Sądu profesjonalny pełnomocnik skarżącej nie uczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił w sposób prawidłowy braku formalnego wniosku przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia wniosku o uzasadnienie wyroku. Z powyższych względów, na podstawie art. 49 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Sąd zarządził o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Zażaleniem X sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższe zarządzenie, zarzucając mu naruszenie:
1) art. 201 § 4 Kodeksu spółek handlowych w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym poprzez błędne przyjęcie, że wpis członków zarządu do Krajowego Rejestru Sądowego ma charakter konstytutywny, podczas gdy ma on charakter wyłącznie deklaratoryjny, a skutek prawny powołania członka zarządu następuje z chwilą podjęcia uchwały nr 1 i 2 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 15 grudnia 2024 r., a nie z chwilą dokonania wpisu do rejestru, w konsekwencji czego M. P. posiadał pełne umocowanie do reprezentowania skarżącej i udzielenia pełnomocnictwa procesowego w dniu 17 grudnia 2024 r., niezależnie od stanu wpisu w KRS;
2) art. 29 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 tej ustawy poprzez zaniechanie weryfikacji umocowania osoby reprezentującej skarżącą w dostępnych Sądowi systemach teleinformatycznych, w szczególności w Repozytorium Akt Rejestrowych dostępnych przez Portal Rejestrów Sądowych, w sytuacji, gdy Sąd dysponował narzędziami pozwalającymi na natychmiastową weryfikację dokumentów stanowiących podstawę zgłoszonej zmiany w składzie zarządu, w tym uchwały nr 1 i 2 z dnia 15 grudnia 2024 r., co stanowi naruszenie obowiązku samodzielnej weryfikacji umocowania w rejestrach elektronicznych oraz zasady prawdy obiektywnej;
3) art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 tej ustawy poprzez wystosowanie wezwania do uzupełnienia braków w sposób ogólnikowy, niesprecyzowany i uniemożliwiający skarżącej domyślenie się rzeczywistych intencji Sądu, podczas gdy wezwanie powinno wskazywać konkretnie, jakie braki należy uzupełnić oraz w jaki sposób, a nadto niewyjaśnienie skarżącej, że Sąd kwestionuje sposób reprezentacji wynikający z rozbieżności między stanem faktycznym dostępnym w Repozytorium PRS a stanem ujawnionym w dziale 2 KRS, oraz poprzez wprowadzenie strony w błąd co do zakresu braków wymagających uzupełnienia, pomimo że skarżąca wykonała wezwanie poprzez przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa procesowego, co stanowi naruszenie zasady udzielania stronom pomocy oraz standardów rzetelnego procesu;
4) art. 49 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie rygoru pozostawienia wniosku bez rozpoznania, mimo że skarżąca w wyznaczonym terminie wykonała obowiązek wskazany w wezwaniu Sądu przez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego, a ewentualne wątpliwości co do skuteczności tego pełnomocnictwa wynikające z rozbieżności między stanem faktycznym a wpisem rejestrowym nie stanowią nieusuniętego braku formalnego w rozumieniu art.49 § 1 p.p.s.a. lecz wymagały wyjaśnienia w trybie dodatkowego wezwania sformułowanego w sposób precyzyjny i konkretny;
5) art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zastosowanie sankcji pozostawienia wniosku o uzasadnienie bez rozpoznania, co w konsekwencji uniemożliwia skarżącej uzyskanie pisemnego uzasadnienia wyroku, zamyka drogę do wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz pozbawia skarżącą konstytucyjnego prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego oraz prawa do sądu, w sytuacji, gdy skarżąca wykazywała pełną gotowość do współpracy z Sądem, a rozbieżności wynikały z obiektywnych przyczyn leżących poza jej kontrolą, konkretnie z opóźnienia w dokonaniu wpisu do KRS, co czyni zastosowaną sankcję rażąco nieproporcjonalną i sprzeczną z konstytucyjnymi gwarancjami procesowymi;
6) art. 6 p.p.s.a. w zw. z art. 29 § 4 tej ustawy poprzez zaniechanie udzielenia skarżącej skutecznej pomocy procesowej w sytuacji, gdy Sąd posiadał pełny dostęp do dokumentów potwierdzających rzeczywiste umocowanie osoby reprezentującej skarżącą, weryfikacja ta wymagała jedynie prostej czynności technicznej polegającej na sprawdzeniu dokumentów w systemie PRS, a Sąd pomimo powzięcia wątpliwości co do umocowanie nie nakierował skarżącej na ich wyjaśnienie w sposób umożliwiający skuteczną obronę jej praw, co pozostaje w sprzeczności z zasadą aktywności sądu w ustalaniu stanu faktycznego oraz obowiązkiem udzielania stronom pomocy, zwłaszcza w zakresie kwestii proceduralnych mogących skutkować pozbawieniem strony możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy.
Z uwagi na powyższe w zażaleniu wniesiono o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, chociaż nie z wszystkimi podniesionymi w nim zarzutami można się zgodzić.
Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w sytuacji, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie słusznie Sąd pierwszej instancji zidentyfikował brak formalny wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, w postaci braku wykazania umocowania składającego ten wniosek radcy prawnego do działania w imieniu skarżącej Spółki. Zgodzić należy się jednak ze stroną skarżącą, że skierowane do ww. pełnomocnika wezwanie do uzupełnienia tego braku formalnego było nieprecyzyjne, przez co nie można kategorycznie stwierdzić tak jak to uczyniono w zaskarżonym zarządzeniu, że pełnomocnik ten nie uczynił zadość temu wezwaniu. Zwrócenia uwagi wymaga bowiem, że zarządzeniem z dnia 12 marca 2026 r. wezwano r. pr. K. K. do cyt. "przedstawienia pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej w terminie 7 dni od doręczenia korespondencji, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania". Mając na uwadze tak sformułowane wezwanie stwierdzić należy, że nadsyłając w dniu 3 kwietnia 2026 r. (data nadania) dokument pełnomocnictwa z dnia 17 grudnia 2025 r. ww. pełnomocnik uczynił zadość wezwaniu. Wezwanie to nie obejmowało bowiem odpisu KRS skarżącej Spółki z którego wynikałby sposób jej reprezentacji na dzień podpisania dokumentu pełnomocnictwa. Gdyby zarządzeniem z dnia 12 marca 2026 r. wezwano pełnomocnika do np. wykazania umocowania do działania w imieniu skarżącej Spółki, wtedy można byłoby uznać, że pełnomocnik ten przesyłając ww. pełnomocnictwo wraz z odpisem KRS z którego wynika inny sposób reprezentacji Spółki, nie uczynił zadość wezwaniu. W okolicznościach jednak, w których Sąd pierwszej instancji wezwał pełnomocnika skarżącej Spółki do przedłożenia jedynie dokumentu pełnomocnictwa, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten uznając, że nadesłany wraz z pełnomocnictwem z dnia 17 grudnia 2025 r. odpis KRS aktualny na dzień 2 kwietnia 2026 r. wskazuje na inny sposób reprezentacji Spółki niż wynikający z nadesłanego pełnomocnictwa, winien jeszcze raz wezwać pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego wniosku o uzasadnienie wyroku poprzez wykazanie umocowania podpisanego pod pełnomocnictwem członka zarządu do jednoosobowej reprezentacji Spółki w dniu podpisania pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca przy tym uwagę, że z załączonego do pełnomocnictwa z dnia 17 grudnia 2025 r. odpisu KRS, wynikało, że przed zmianą treści umowy Spółki dokonanej przed notariuszem dnia 5 lutego 2026 r. (zob. Dział 1, Rybryka 4 – Informacje o umowie, nr wpisu 24 w polu Informacje o zawarciu lub zmianach umowy spółki oraz Dział 2, Rubryka 1 – Organ uprawniony do reprezentacji podmiotu, pole 2 - Sposób reprezentacji podmiotu, nr wpisu 24), do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki uprawniony był każdy członek zarządu samodzielnie. Niepodjęcie w tych okolicznościach przez Sąd pierwszej instancji próby ustalenia, czy podpisany pod pełnomocnictwem członek zarządu w dniu sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa umocowany był do jednoosobowej reprezentacji skarżącej Spółki i pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpoznania należy uznać za dolegliwość dla strony skarżącej zbyt daleko idącą. Z tych względów należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że wydanie zaskarżonego zarządzenia nastąpiło z naruszeniem art. 49 § 2 p.p.s.a. oraz zasad wynikających z art. 47 i art. 78 Konstytucji RP.
Nie można natomiast zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że w sprawie tej doszło do naruszenia pozostałych wskazanych w zażaleniu przepisów. Przede wszystkim stwierdzić należy, że nigdzie w zaskarżonym zarządzeniu nie zawarto stwierdzenia, że wpis członków zarządu do Krajowego Rejestru Sądowego ma charakter konstytutywny. Ponadto pomijając już okoliczność, że w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma art. 29 § 4 bowiem art. 29 tej ustawy nie dzieli się na dalsze jednostki redakcyjne, zwrócić należy uwagę, że zdanie drugie art. 29 p.p.s.a. do którego ewidentnie odnoszą się zarzuty zażalenia, zgodnie z którym "złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną", zostało dodane do tego przepisu na mocy ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2025 r. poz. 1427), która weszła w życie 5 listopada 2025 r. Stosownie natomiast do treści art. 2 tej ustawy, do postępowań prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że przepis ten w brzmieniu, w oparciu o które sformułowano zarzuty zażalenia, nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na jej wszczęcie przed wejściem w życie ww. ustawy zmieniającej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a.
O zwrocie wpisu od zażalenia orzeczono w pkt 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.