II OZ 601/13

II OZ 601/13 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2013-07-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-07-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Kremer /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 953/13 - Wyrok WSA w Warszawie z 2013-12-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art 61 par 1, art 184 w zw z art 197 par 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 953/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
W. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego złożył wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. We wniosku podniósł, że w wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uwzględnienia wniosku wskazując na niemożliwość wykonania decyzji. Sąd podkreślił, że decyzja ta nie kreuje żadnych obowiązków materialnoprawnych, w szczególności inwestor nie może rozpocząć na jej podstawie budowy.
Na to postanowienie skarżący wniósł zażalenie, zaskarżając je w całości. Wniósł ponadto o zmianę tego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie uchylenia tego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że rozpoczęcie budowy mimo braku jej obsługi komunikacyjnej w projektowanym pasie drogi i z naruszeniem nabytych praw właścicieli sąsiednich działek na mocy ostatecznej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Może to bowiem spowodować wysuwanie roszczeń odszkodowawczych wnioskodawcy wobec gminy i poniesienia znacznych środków. Przytoczył ponadto treść orzeczeń NSA dotyczących interpretacji przesłanek z art. 61 p.p.s.a. Decyzja lokalizacyjna ma wiążący charakter w stosunku do pozwolenia na budowę, a strony tych postępowań nie muszą być tożsame, a więc skarżący może być pozbawiony możliwości złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, a także wszystkich innych aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady postępowania administracyjnego dotyczącej natychmiastowej wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, nawet w sytuacji kwestionowania legalności takich aktów przed sądem administracyjnym.
Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1 oraz B. Dauter, Komentarz do art. 61 p.p.s.a., LEX). Natomiast już z charakteru decyzji ustalającej lokalizację inwestycji wynika, że jej wykonanie nie może być wstrzymane. Nie kreuje ona bowiem po stronie podmiotów żadnych praw i obowiązków nadających się do wykonania, mogących podlegać egzekucji. Wobec tego, bezprzedmiotowe jest wstrzymanie jej wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 15 października 2001 r., II SA/Gd 2174/01, LEX nr 76097; podobnie w postanowieniu NSA z dnia 19 maja 2000 r., V SA 2509/99, OSP 2000, z. 11, poz. 164). Nie wywołuje ona żadnych skutków materialnoprawnych. W szczególności nie daje też inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych. Takie uprawnienie kreuje bowiem dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, w stosunku do której skarżący może ubiegać się o udzielenie ochrony tymczasowej. Ponadto, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową o charakterze temporalnym i upada w razie wydania prawomocnego orzeczenia. Orzeczenie w przedmiocie lokalizacji inwestycji ma zaś jest etapem wstępnym procesu uzyskiwania pozwolenia na budowę, nie stwarza natomiast realnych skutków w sferze praw i obowiązków stron postępowania. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest bowiem wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia. Nie można również antycypować ochrony na kolejne etapy postępowania skutkujące wydaniem kolejnych decyzji.
Zatem wskazane przez skarżącego niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wystąpić dopiero w związku z wykonaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże dopiero w przypadku zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjnego może zostać wstrzymane jej wykonanie.
Stwierdzenie formalnej niedopuszczalności wstrzymania wykonania decyzji ustalającej warunki zabudowy uniemożliwiaj dalsze odniesienie się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu na odmowę udzielenie ochrony tymczasowej w kwestii spełnienia przesłanek z art. 61 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 §1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.