II OZ 571/06

II OZ 571/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-05-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Chróścielewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gd 949/05 - Postanowienie WSA w Gdańsku z 2008-01-15
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. D. i J. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 949/05 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. D. i J.D. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 26 września 2005 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku
Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu postanowienia, Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia 26 września 2005 roku, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003r, nr 207, poz.2016 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. i J. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdyni z dnia 3 lutego 2005r., nakazującej J. i J. D. wykonanie rozbiórki wybudowanego, a następnie rozbudowanego garażu, położonego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w Gdyni, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wykonanej w 2003 roku rozbudowy garażu o wymiarach 5,90m x 4,90m, natomiast uchylił ją w części dotyczącej garażu wybudowanego w 1995 roku o wymiarach 5,90m x (5,95-8,95) położonego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w Gdyni i umarzył postępowanie organu nadzoru budowlanego dotyczące tego garażu prowadzone w trybie przepisów art. 48 Prawa budowlanego z 1994 roku.
J. D. i J. D. wnieśli skargą na powyższą decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku zaskarżając ją w części utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdyni z dnia 3 lutego 2005 roku. Skarżący stwierdzili, iż zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo oraz ich interes prawny i wnieśli o wstrzymanie jej wykonania w oparciu o art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazali, iż Gmina Gdynia znajduje się w końcowej fazie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części nadmorskiej dzielnicy Orłowo, na której posadowiony jest stanowiący przedmiot postępowania garaż. Z ustaleń skarżących wynika, iż zgodnie z projektem nowego planu na mieszkańców nałożony ma zostać obowiązek postoju pojazdów wyłącznie na terenach posesji, a zatem oczywistym jest, iż po wejściu w życie tego planu uzyskają zaświadczenie o zgodności całej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym spełnią ustawowe przesłanki legalizacji inwestycji. Wskazali także, iż rozbiórka części garażu nie tylko spowoduje znaczną szkodę dla skarżących, ale i nieodwracalne skutki. Stwierdzili bowiem, iż rozbudowa garażu z roku 2003 jest trwała i uniemożliwia rozbiórkę częściową garażu. W ocenie skarżących może ona spowodować konieczność całkowitego zlikwidowania garażu, co jest sprzeczne z celem wydanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zważył, iż w niniejszej sprawie skarżący w ocenie Sądu nie przedstawili żadnych istotnych argumentów, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.
Podnoszona przez skarżących okoliczność dotycząca sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części nadmorskiej dzielnicy Orłowo, na której posadowiony jest stanowiący przedmiot postępowania garaż, pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności złożonego przez nich wniosku.
Skarżący w żaden sposób nie wykazali, iż rozbiórka części garażu spowoduje znaczną szkodę dla skarżących. Odnośnie tej przesłanki nie przytoczyli żadnych argumentów, które pozwalałyby uznać, iż rozbiórka ta spowoduje szkodę dla skarżących i to o znacznym rozmiarze, ograniczając się jedynie do stwierdzenia powtarzającego treść przepisu.
Odnośnie nieodwracalnych skutków, jakie może spowodować rozbiórka części garażu wybudowanego w 2003 roku, Sąd podzielił poglądy wyrażone przez organ II instancji w odpowiedzi na skargę i uznał, iż biorąc pod uwagę drewnianą konstrukcję obiektu oraz brak ław fundamentowych, a także niezależne od siebie posadowienie garażu wybudowanego w 1995 roku i rozbudowy wykonanej w 2003 roku, jest możliwa rozbiórka spornej części obiektu bez naruszenia konstrukcji pozostałej części garażu.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lutego 2006 r. zażalenie złożyli J. D. i J. D., podnosząc iż zaskarżone postanowienie jest wadliwe i nieuzasadnione. W niniejszej sprawie zachodzą wszelkie przesłanki dla wstrzymania zaskarżone decyzji w oparciu o wskazany w treści skargi art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustalenia Sądu I instancji dotyczące nie wykazania przez skarżących niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody są całkowicie bezzasadne. Sąd I instancji kwestię szkody skarżących sprowadza do kosztów rozbiórki garażu. Z oczywistych względów poza kosztami rozbiórki skarżący poniosą szkodę w postaci uszkodzenia zdemontowanych części garażu oraz dalsze koszty związane z ponownym postawieniem dopiero co zdemontowanego garażu tj. kosztami projektu architektonicznego, uzyskania pozwolenia na budowę, zakupu materiałów budowlanych i wreszcie robocizną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Decyzja nakazująca rozbiórkę w przypadku jej wykonania a następnie ewentualnego uchylenia przez sąd jest tego rodzaju rozstrzygnięciem, które może spowodować wyrządzenie stronie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie albowiem skarżący wykazali potencjalną możliwość zaistnienia przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Przesłankami powyższymi, które nie zostały przez Sąd I instancji wzięte pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia są podkreślone w zażaleniu koszty rozbiórki czy uszkodzenie zdemontowanych części garażu. Nie można zatem zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu, iż skarżący w żaden sposób nie wykazali, iż rozbiórka części garażu spowoduje dla nich znaczną szkodę. Sąd I instancji nie przeprowadził zatem dokładnego postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia czy rzeczywiście w sprawie niniejszej nie występują przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.